Je zou het vandaag niet zo snel meer zeggen, maar Square Enix heeft méér rpg-reeksen op stal dan alleen maar Final Fantasy en Dragon Quest, de twee series die de Squaresoft- en Enix-kant in 2003 bij elkaar brachten. Zeker in de vroege jaren 90, met de groei in console-rpg's die de toenmalige Super NES- en Sega Mega Drive-kastjes aanwakkerden, kwam er ook een hoop alternatieve titels op de markt. Men denkt dan bijvoorbeeld aan de klassieker Chrono Trigger (1995), maar ook Secret of Mana (1993) was een onvergetelijke brok.
Zò onvergetelijk zelfs, dat Square Enix ondertussen een moderne remake van de titel op stapel heeft staan, die ergens in 2018 verwacht wordt. Ik speelde er een zéér klein stukje uit - ze vrogen me zelfs uitdrukkelijk om het geen 'preview' te noemen - in de kantoren van distributeur BigBen Interactive, en vergeleek die thuis met dezelfde tijdsspanne, het absolute begin van het verhaal, in de originele game op de Super NES Classic, waar hij een van de éénentwintig voorgeïnstalleerde titels is. Maar eerst dus bekijken wat de nieuwe titel in de aanbieding heeft.
Oud vs. nieuw
Het nieuwe
Uiteraard ziet de remake er - ja - niéuw uit, met aflijningen in personages en decors die betamen voor een moderne consolegame. Maar gelukkig blijft de game de kawaisa-kwaliteiten van het origineel behouden: personages met grote oogjes, primaire kleuren, en vreemde, konijnachtige beestjes als vijanden, die in deze remake nog meer dan in het origineel verdacht veel lijken op Pokémon's Pikachu (hoewel die figuur zich pas in 1996, drie jaar nà Secret of Mana, voor het eerst publiek vertoonde). Het verhaal in een notendop: je speelt een jonge dorpeling die, na een tuimeling in een waterval, een zwaard in een steen vindt, maar daarmee ook heel wat vieze gedrochten op de wereld loslaat.
Dat resulteerde tijdens het kwartiertje dat ik uit de game mocht spelen alvast in een eerste bossfight: een reusachtig sprinkhaanachtig wezen in een grot, dat nogal vlot neer te slaan was. Combat in Secret of Mana is, net als in het origineel, arcade-achtig, met onder meer een uithoudingsbalkje, al zijn er ook turn-based-elementen in het spel dankzij het ringvormige menu dat je op ieder moment kunt oproepen. Het belangrijkste wat me bijbleef was de opnieuw gearrangeerde maar op de originele muziek gebaseerde soundtrack en het feit dat alle dialogen door stemacteurs werden ingesproken. Al vond ik het een beetje sneu dat de monden van de personages niet eens bewogen terwijl ze hun tekst debiteerden.
Het oude
Een korte speelsessie op de oude uitvoering van Secret of Mana, ondertussen bijna 25 jaar oud, laat me ongeveer dezelfde gebeurtenissen doormaken als in de remake, maar dan natuurlijk nog met de heftig gepixelliseerde graphics van het 16-bit-tijdperk. De muziek blijft echter stevig overeind, en was perfect op maat van de S-SMP-geluidschip van de Super NES. Ik moet bekennen dat ikzelf de game nooit heb gespeeld in mijn jonge tijd: als piepjonge twintiger die ik in die tijd was hield ik me toen liever onledig met Doom en SimCity.
Maar ik herinner me wel een paar elementen die zowat alle rpg's - en zelfs bij uitbreiding alle games - uit dat tijdperk met elkaar gemeen hadden, zoals de unieke doldrieste bewegingen van de personages. Wat eveneens zéér opvallend is bij het herspelen van zo'n oude titel is het feit dat gamemakers uit die tijd erg goed wisten hoe ze met een minimum aan middelen een maximum aan effect konden bereiken: het moment waarop je het zwaard uit de steen is bij de oude versie bijvoorbeeld een epischere gebeurtenis dan bij de nieuwe. Alleen het wat vreemde combat-systeem, waarbij je ofwel met één voltreffer je kleinere tegenstander velde ofwel een halve minuut lang op hem kon blijven inhakken, is niet meer van de tijd. En was die bossfight niet wat moeilijker in de oude versie?
