De traditionele propagenda bij een vierde spel binnen een spellenreeks; ook Sudden Strike 4 kan er niet aan ontsnappen. Mooiere graphics, uitgebreidere slagvelden, meer eenheden die tegelijk kunnen vechten en legendarische commandanten die elk hun eigen specifieke mogelijkheden hebben. Eerst zien en dan geloven is een motto dat elke recensent in het achterhoofd moet houden. Aangezien ik de eerste twee games heb gespeeld, wist ik perfect waarmee ik kon vergelijken. Bovendien sluit Blitzkrieg 3 nauw bij het real-time tactics-genre aan. Dat spel reviewde ik in juni en kreeg een 8,2 toebedeeld. Zal Sudden Strike 4 eenzelfde kwaliteit tentoonspreiden? Je leest het hieronder.
De juiste man op de juiste plaats
Bepaalde gamegenres lenen zich absoluut niet tot consolereleases. Daar waren we het een aantal jaar geleden allemaal over eens. Blizzard veegde aan die ongeschreven regel zijn voeten door Diablo III volledig te herprogrammeren, wat meteen een schot in de roos bleek te zijn. Vele ontwikkelaars hadden geld geroken en waagden zich ook aan consoleports, meestal werkt het omgekeerd en spreken we over pc-ports, maar het RTS-genre met een controller besturen … Het leek iedereen onmogelijk, afschuwelijk zelfs. Sudden Strike 4 mag dan wel een RTT-spel zijn, met een focus op tactiek en niet op strategie, de complexiteit en vele mogelijkheden blijven even uitgebreid.
Daarnaast is de AI soms echt aarsdom.
De hamvraag luidt dan ook: “Hoe heeft de ontwikkelstudio dat ogenschijnlijk onvermijdbare obstakel overwonnen?” Het eerlijke antwoord dat ik jullie verschuldigd ben is niet zo heel positief: het spel is, zeker op de hogere moeilijkheidsinstellingen, quasi onmogelijk. Het selecteren van aparte vechteenheden, wat op een computer traditioneel met een sleepbeweging van de muis gebeurt, blijkt in de PlayStation 4-versie quasi onmogelijk te zijn. Je moet met X namelijk een selectiecirkel activeren, om die daarna de joystick uit te breiden zodat de te selecteren soldaatjes allemaal omringd zijn. Zeer moeilijk, zeer tijdrovend, zeer doorslaggevend in negatieve zin op spannende momenten. Ook na veel oefenen blijft het een gesukkel en het kan je de overwinning kosten.
Daarnaast is de AI soms echt aarsdom. Met drie tanks parallel naast elkaar een brug over rijden? Gelukkig weigert het spel om een van die mastodontenten in het water te laten vallen. Bovendien kan je geen sneltoetsen gebruiken om bepaalde eskadrons meteen aan te duiden, waardoor snel op een momentane gebeurtenis inspelen volledig waanzin blijft. Om toch enigszins een joker in handen te hebben, is het belangrijk om de meest geschikte leider voor je leger te selecteren. Elke ‘Commander’ beschikt namelijk over een volledig unieke ‘skill tree’ en zolang je daar de juiste knopen doorhakt, zal je telkenmale het eindverdict in jouw voordeel laten overhellen. Soms niet van de eerste keer, maar uiteindelijk leer je uit je fouten. Die luxe hadden de soldaten zeventig jaar geleden niet, maar in fictieve oorlogsvoering krijg je een herkansing.
Altijd chaos
Er zijn gelukkig ook veel positieve dingen over deze PS4-port te vertellen. Zo krijg je drie uit de kluiten gewassen campagnes voorgeschoteld: De Duitsers, Sovjets en Geallieerden doen elk hun eigen ding, en dan gebruik ik met opzet de benaming ‘Campagnes’, want echte verhaallijnen zijn er niet. Er loopt geen uitgebreide rode draad doorheen missies, de enige narratieve component vind je in de dagboeken van de soldaten die je op het einde van missies mag lezen. Omdat je geen overduidelijke schetsing van de volgende oorlogssituatie plaatsvindt, gebruikt Kite Games visuele ondersteuningsmaatregelen om je in de juiste richting te duwen. Wat daarna gebeurt, heb je niet volledig in de hand, want de verzetslegers waartegen je het opneemt, zijn goed uitgerust, gebruiken sluwe tactieken en geven zich nooit gewonnen. De Tweede Wereldoorlog was chaotisch, en die ervaring krijg je perfect mee tijdens het spelen van dit spel. Of je nu Operation Overlord (Geallieerden), Operation Barbarossa (Duitsers) of The Battle of Moscow (Sovjets) herbeleeft, je factie is van ondergeschikt belang aan het spektakelrijke – misschien zou hier een woord met een negatieve connotatie op zijn plaats zijn? – gebeuren waarin je belandt.
Er zijn gelukkig ook veel positieve dingen over deze PS4-port te vertellen.
Tijdens de tutorial krijg je de basisbesturing uitgelegd en daarna kan je kiezen hoe stevig de tegenstand in zijn schoenen mag staan. Ook op de makkelijkste der moeilijkheidsgraden zal je echter tactisch vernuft aan de dag moeten leggen, want frontaal de aanval aanvatten staat bijna altijd gelijk aan een efficiënte zelfmoordpoging. Bovendien weet je nooit op voorhand of en hoeveel versterking je zal krijgen, waardoor rekenen onnuttig is en voorzichtig zijn de boodschap blijft. Audiovisueel presenteert het spel zichzelf als een van de mooiere PS4-games, met als minpuntje de Amerikaanse accenten die ook bij de niet-Geallieerden opduiken. Een beperkt budget lijkt ons onwaarschijnlijk, maar welke andere reden zou er kunnen zijn om zo’n schoonheidsfoutje te verantwoorden? Een afsluiter in mineur, maar ik wilde het toch sowieso nog vermelden.
