We gaan niet…
… nodeloos uitweiden over de Poolse ontwikkelaar, hoe kringspiervernauwend koud het daar in Warshau was en hoezeer we naar dit moment uitkeken. We gaan je zelfs niet nog eens helemaal uitleggen waar deze game en zijn voorgangers om draaien. Oké, heel kort dan, maar na deze paragraaf duiken we de hands-on in en is het voor iedereen zwemmen of verzuipen. Een witcher is een personage uit een fantasy-universum gecreëerd door een Poolse schrijver die Tolkien met Disney doet vergelijken terwijl hij zelf voor Tarantino gaat . Een universum waar monsters van zowat alle Europese, Noorse en Slavische mythologieën hun rauwe, racistische, kannibalistische, incestueuze, kortom oncomfortabel geloofwaardige middeleeuwse-magische ding doen. Een wereld waar elfen zich als onderdrukte vrijheidsstrijders zien, maar net zo gemakkelijk voor terroristen kunnen doorgaan. Een wereld waar de arme koophandelaar die je een paar uur geleden redde, verderop in de game kindslaafjes voor hun mals vlees blijkt te verkopen.
De slachter van Blaviken
De game dropt je na een korte dramatische en gepast deprimerende politico-sociale situatieschets meteen in de huid van de witcher Geralt. Dat is een witharige genetisch gemanipuleerde monsterdoder die zich vooral voor geld laat inhuren. Al zal de ‘White Wolf’ of ook wel de ‘Slachter van Blaviken’ in deze aflevering meer dan ooit een persoonlijke agenda volgen. De intro is een korte proloog die zich pakweg tien jaar voor de gebeurtenissen van de rest van de game afspeelt. Hij leidt je door de moves, confronteert je met functioneel naakt, de bloedmooi weergegeven spelwereld en de 80-20%-mix van zwaardvechten en magie die je van de actie in deze game mag verwachten. We probeerden zowel muis en toetsenbord als controller uit en beide besturingsmethoden werkten naar believen. Nu we het over de multiplatform-opsteek hebben, de game ziet er haast identiek uit op zowel Xbox One, PS4 en pc. Zonder dat de pc-versie daarvoor gecastreerd werd.
Wow!
We kunnen hier gemakkelijk oeverloos lyrisch gaan doen over de manier waarop de naad- en nagenoeg laadschermloze uitgestrekte open wereld hier tot in de kleinste details weergegeven wordt. Beschouw dit hierbij als gebeurde. Dit is een absurd mooie game en als er al enig contrast op te merken is tussen de in-game graphics en de tussenfilmpjes dan, ligt dat alleen maar aan het waanzinnig realisme dat die laatste demonstreren. Alleen de kleine fragmentjes van de Warcraft-film die we een paar maand geleden op BlizzCon zagen deden het beter. Maar goed, als Geralt sta je jaren na de proloog in de wereld. Een wereld waar de bloeddorstige magische jachtpartij die The Wild Hunt genoemd wordt, door het land jaagt en een al wankele politieke situatie naar een vernietigende Apocalyps duwt. Als Geralt wordt je na pakweg twee tot vier uur (afhankelijk van hoeveel optionele missies je naast de centrale verhaallijn aanvaardt) door een ouwe vlam en een nieuwe koning gerekruteerd om je zoektocht achter een zekere Ciri in een hogere versnelling te duwen.
Hey, het is je job!
De game heeft maar een uur nodig om je te overtuigen van zijn levende, ademende en niet zelden getormenteerde wereld. Dorpjes, grote steden, moerassen, weidse vlakten, bergstreken, wouden, … alles is bevolkt met mensen, wild en monsters allerhande die duidelijk hun plaats of in ieder geval hun bestaansreden verdedigen. Je loopt of rijdt – want deze aflevering schuift je in Red Dead Redemption-stijl een paard onder de kont – om de haverklap tegen een zijqueeste aan, een personage waar je een babbeltje mee kan slaan of een beest-monster waar je je zwaardarm op kan oefenen. Die queesten zijn niet zo gevarieerd als die uit de laatste Divinity, maar ontwijken wel de debiliserende koerier-opdrachten. Geralt wordt vaak gevraagd om een of meer gruwels uit te schakelen, maar hey, dat is zijn job. En tenzij het een verzoek is dat de verhaallijn voortstuwt, is er niets dat je dwingt om die queesten te aanvaarden.
Beslist
Ook in deze game krijg je vaak de keuze tussen verschillende manieren waarop je een queeste aanpakt of de gelegenheid om het halverwege over een andere boeg te gooien. Je beslist dan in functie van wat je denkt dat het je kan opleveren of doet beroep op je morele kompas. Weet echter dat wat je op korte termijn de beste (of minst kwade) optie van twee mogelijkheden lijkt, dat op de middellange of lange termijn een gruwelijk onbedoeld staartje kan krijgen. Weet ook dat je een reputatie opbouwt en dat er verschillende facties zijn die je het leven op bepaalde manieren gemakkelijker en andere moeilijker kunnen maken. Het ‘kiezen is verliezen’-systeem dat het betere rollenspel tegelijk frustrerend en boeiend maakt.
Specialisatie
Dat kiezen is verliezen wordt doorgetrokken naar het upgradesysteem. We kunnen je overigens vertellen dat we er bijna twee uur over deden om onze eerste level-up te bereiken. Daarop mochten we een punt toewijzen aan een upgrade in zwaardvechten, magie, alchemie en nog iets waarvan we met het schaamrood op de wangen toegeven dat we niet meer in onze nota’s terugvinden. Als veteranen was het nieuwe systeem even wennen. We misten de intuïtieve en heldere vier-windstreken-opzet van de voorganger. Daarmee willen we niet zeggen dat de nieuwe aanpak ingewikkeld is. Wanneer je er even in rondklikt klopt het allemaal en ontdek je een diepte die een behoorlijke impact zal hebben op de gameplay. En aangezien de makers een avontuur beloven dat tegen de honderd uur aanschurkt, belooft die impact er alleen maar groter op te worden naarmate je jouw witcher steeds meer afstemt op de speelstijl die je voorkeur draagt. Dat zegt meteen ook iets over de herspeelbaarheid voor wie nog een paar honderd uur heeft rondslingeren.
Doping werkt
Ouwe Witcher-rotten hoeven we niet uit te leggen dat het vechten hier geen kwestie van stats vergelijken, vijand selecteren en de juiste – al dan niet afkoelende – aanvallen aanklikken is. Dit is een actiegame waarbij ontweken, gecounterd en getimed moet worden. Waarbij positie doorweegt en je een oog op je uithouding moet houden. Waarbij een slim krijger voorbereid een gevecht begint. Lees: onder doping, met gebuffed materiaal en met de juiste magische spreuken en projectielwapens in de achterzak. En voeg daaraan toe: met een savegame vlak voor de confrontatie. Zelfs een handvol van de tamste vijanden kunnen je het leven nog behoorlijk moeilijk maken. Daar tegenover staat een geweldig besturingsmechanisme, uitgebreide opties die je met elk hoger level weer iets fijner tunet en de mogelijkheid om net zoals in de Batman Arkham-games vlot met meerdere vijanden tegelijkertijd te ‘dansen’. De stem van Geralt lijkt dan weer verdacht veel op die van de film-Batman.
