Nu ja, deze game gewoon als een remaster afschilderen voelt eigenlijk een tikje oneerbiedig aan. Final Fantasy XII: The Zodiac Age is meer een upgrade op de oorspronkelijke titel. De kern blijft bewaard, maar alles ziet er haarscherp uit, de soundtrack werd herwerkt en meerdere gameplaysystemen werden herbekeken om de game te optimaliseren. Het resultaat? De beste versie van de game tot nu toe.
Star Wars
Onveranderd blijft het epische verhaal dat je op avontuur stuurt doorheen Ivalice waar je als straatboefje Vaan ten strijde trekt tegen het corrupte regime dat je oudere broer Reks vermoordde. De cast bestaat uit enkele memorabele personages zoals de luchtpiraat Balthier, de onttroonde princes Amalia en de onteerde militair Basch. Bij release in 2006 trokken veel fans alvast de lijn tussen de personages in deze game en die in de oorspronkelijke Star Wars-trilogie. Zo ver wil ik niet gaan, maar ik durf wel schaamteloos zeggen dat deze game zonder schroom naast die trilogie past in opzichte van verhaal en universum. Iedere plek die je bezoekt in het spel heeft zijn eigen karakter, en de sterke cutscenes bieden je steeds een reden om door te spelen op kruistocht naar het volgende deel van het verhaal. Onveranderd, maar nog steeds geweldig, dus.
In de game komen enkele memorabele personages aan bod.
Remaster
The Zodiac Age is een remaster om ‘U’ tegen te zeggen. Square Enix deed zijn best om deze elf jaar oude PlayStation 2-topper (die er in 2006 ook al prachtig uitzag) in een zo mooi mogelijk jasje te gieten. En daarin is de ontwikkelaar met onderscheiding geslaagd. Models zien er haarscherp uit en alle details die vroeger in de omgeving verloren gingen springen nu rechtmatig in het oog. Het blijft een PlayStation 2-basis, natuurlijk, dus sommige textures blijven wat grauw ogen tegenover titels van de voorbije en huidige consolegeneratie, maar desalniettemin is dit de mooiste Final Fantasy-remake tot dusver. Wanneer het op audio aankomt doet de game er nog een schepje bovenop met een volledig heropgenomen soundtrack die je naar eigen smaak kan inwisselen voor de oorspronkelijke muziek in het spelmenu. Jammer genoeg valt het stemmenwerk in de cutscenes daardoor bij momenten wat uit de toon, doordat de geluidskwaliteit daarvan eerder verouderd klinkt.
Combat blijft één van de sterkste punten van deze game.
Ijzersterke gameplay, nog steeds roestvrij
Final Fantasy XII introduceerde voor de eerste keer een combatsysteem dat niet steunde op random encounters, wat voor heel wat ophef zorgde bij fans van de reeks. In een mix tussen real-time aanvallen en turn-based combat die aan de hand van aanvalsmetertjes werd gesimuleerd, blijven diezelfde gevechtsmechanismen ook nu weer helemaal overeind staan. Ook het Gambit-systeem waarmee je het gedrag in gevechten van je party members tot in de puntjes kan beheren is weer helemaal terug. Dat systeem vormt ook nu weer een uitdagende reden om voortdurend te zoeken naar de juiste formules. Zo kan je jouw healer automatisch metgezellen wiens leven onder 30 % van de levensbalk zakken laten oplappen of je tankpersonage het voortouw laten nemen in face-to-face combat. Een ijzersterk systeem waar na al die jaren nog geen vlekje roest op te vinden is.
Dit is misschien wel één van de beste remasters die ik dit jaar speelde.
Jobs en licenses
Voor de gelegenheid herwerkten de makers wel het eerder onoverzichtelijke licensesysteem. Het overweldigende schaakbord waarop je in ruil voor licentiepunten vakje na vakje nieuwe vaardigheden kon vrijspelen of de optie kon unlocken om specifieke items te gebruiken, werd opgedeeld in twaalf Jobs. Die variëren van White Mage tot Knight en vele hybride types daartussenin. Per personage kan je zo twee selecteren, wat voor een hoop experimentatiegenot zorgt. Zo kan je gerichte builds opbouwen en je per personage focussen op zijn of haar rol in combat. Items werden ook lichtjes herwerkt om in het nieuwe Zodiac Job System te passen. Een geweldige aanpassing die het onoverzichtelijke licensebord eindelijk gebruiksvriendelijk maakt. Nu je een meer gerichte manier van je personage uitbouwen hebt, groeit ook de zin om gevechten aan te gaan en te grinden naar steeds dat hogere level.
Waarom niet gewoon de minimap een stevige update geven, denk je dan.
De kleine extraatjes
Verder zijn er nog enkele kleine toevoegingen die geen noemenswaardige impact hebben op de gameplay, maar zeker nice to have zijn. Zo kan je nu de gesproken taal ook in het Japans zetten, voor de diehard JRPG en/ of animefans. Ook kan je de bewegingssnelheid van personages verhogen, wat dan weer goed is voor zij die de game al een keer speelden en er nu wat sneller doorheen willen waden. De mogelijkheid om een licht doorschijnende versie van de wereldmap op je scherm te projecteren terwijl je aan het navigeren bent, is dan weer een toevoeging waar ik dubbele gevoelens bij heb. Oké, enerzijds lost dit de frustratie op die je steeds krijgt als je de kaart van het spel moet openen om je bestemming te vinden, maar anderzijds geloof ik dat een betere, herwerkte minimap (die sowieso al in de rechterbovenhoek van je scherm staat) een logischere oplossing is. Maar dat is al bij al een kleine kanttekening bij wat misschien wel één van de beste remasters is die ik dit jaar al speelde.
