Egypte?
We gunnen Ubisoft het voordeel van de twijfel graag. Freedom Cry, de DLC van Assassin’s Creed IV: Black Flag, was best te pruimen en bood een mooie meerwaarde aan de originele game. Unity mag dan misschien niet zo sterk zijn als zijn voorganger, toch kunnen een hele lading patches én een ijzersterke DLC het tot een onderhoudend geheel opwaarderen. Net zoals in Unity kruipen we terug in de huid van Arno Dorian, de jonge (ex-)assassin die als kind zijn vader verloor en vocht uit wraak en zijn liefde voor Templar-jonkvrouw in nood Elise. Dat niet alles verliep zoals gepland, dat weet je als Unity-veteraan misschien al. Arno weet aan het eind van Unity met zichzelf geen blijf en wil het Parijse decor zo snel mogelijk achter zich laten en Egypte opzoeken. Een goedkoop vliegtuigticketje regelen bleek niet meteen mogelijk, maar wanneer Marquis de Sade Arno’s pad kruist, biedt er zich misschien een waterkans aan om veilig naar het land van de farao’s af te zakken. Het enige dat Arno (-kuch- jij dus -kuch-) voor de beste man in ruil moet doen, is een scroll stelen.
Egypte had een welkome locatie geweest voor de Assassin’s Creed-reeks, maar we blijven doorheen de DLC dus nog even in Frankrijk rondhangen, meer bepaald in de Parijse banlieues om uiteindelijk terecht te komen in de catacomben van de Basilique Saint-Denis. Het is hier waar het spel en het verhaal zich wat open trekt en nieuwe platform- en (simpele) puzzelelementen introduceert. Als een soort van depressieve Indiana Jones trek je doorheen donkere gangen en hallen en krijg je te maken met een nieuwe factie in het spel: de Raiders. Deze zijn wat moeilijker dan de vijanden die je voorheen al bent tegengekomen en bieden iets meer weerstand, maar een geoefend vechter laat niet met zich sollen. Eigenlijk zijn we zelfs wat teleurgesteld in de moeilijkheidsgraad. Unity zelf was vooral uitdagend door de vele bugs, maar de DLC borduurt voort op de vele patches en dan pas merken we op hoe mak onze tegenstanders (en hun AI) kunnen zijn.Guillotine Gun
Op zich verschillen de missieobjectieven niet hard ten opzichte van die uit de basisgame. Het geheel wordt wel wat door elkaar geschud tijdens je ondergrondse activiteiten. De toevoeging van een lantaarn is interessant, want naast licht (duh) creëert deze tool ook een soort van bescherming tegen vleermuizen en ander ongedierte. Regelmatig moet je olie toevoegen om ervoor te zorgen dat de lantaarn niet uitvalt. En hoewel de zogenaamde oliekruiken her en der te vinden zijn, vinden we het toch een gedoe om je lichtbron bij te vullen. Naarmate het verhaal vordert, krijgt Arno ook nog een Guillotine Gun aangemeten en het moet gezegd, we zijn fan. Grote groepen vijanden leggen gemakkelijk het loodje wanneer je deze primitieve granaatwerper in gebruik neemt.
Grafisch blijft de game op het niveau hangen van de basisgame, wat niet hoeft te verbazen. Het spel kan regelmatig de stempel krijgen van mooiste game totnogtoe in deze consolegeneratie, mits de belichting net goed valt en je volop kan genieten van haarscherpe textures. Het is wat wikken en wegen, maar algemeen gezien is Unity nog steeds een ‘looker’, ook in de DLC. De lantaarn laat sowieso al mooie lichteffecten zien en zorgt ervoor dat de omgeving een duister, somber en sfeervol jasje aangemeten krijgt.Conclusie
Het is moeilijk om ‘neen’ te zeggen tegen gratis extra gamecontent, maar tijd is ook van een niet te onderschatten waarde. Is Dead Kings de vier à vijf uren waard die je nodig hebt om het te doorspelen? Ja, als je niet genoeg kan krijgen van de traditionele Assassin’s Creed-formule en Unity post-patches een geweldige game vond. Verwacht geen indrukwekkende verschillen met de basisgame, maar gewoon meer van hetzelfde. Onderhoudend, maar niet baanbrekend.






















