Het gaat dus om een remake van een remake. Ondanks dat de game het detail van de personages heeft vergroot, gebruik maakt van mooiere lichteffecten en omgevingen meer tot leven komen, is het geen mooie game te noemen. Zeker wanneer je gewend bent aan toppers als Grand Theft Auto V en Dragon Age: Inquisition, is het even slikken wanneer je de game opstart.
Ouderwets
Ook de besturing en de manier waarop je door de wereld van Resident Evil loopt is ouderwets. De personages, Chris en Jill, lopen behoorlijk houterig en omdat de game gebruik maakt van vaste camerastandpunten, verlies je meer dan eens het overzicht. Het meest vervelende zijn de eindbaasgevechten waarbij je moet proberen om afstand te houden van de vijand en hem vanuit een veilige positie neer te schieten.
Wanneer je van een eindbaas wegrent en in een ander camerastandpunt terechtkomt, gebeurt het soms dat het vooruit lopen in dat nieuwe camerastandpunt resulteert in een beweging in een andere richting. Zo loop je soms rechtstreeks in de klauwen van de vijand. Dit kan frustrerend zijn, omdat er slechts weinig checkpoints zijn. Als je argeloos te werk gaat en een save-punt aan je voorbij laat gaan, kan dit betekenen dat je hierdoor een volledig stuk opnieuw moet spelen.
Elke deur zijn sleutel
Andere zaken waar we ons aan gestoord hebben zijn de grote gedeeltes waarbij je moet backtracken, het teruglopen naar een punt door gebieden waar je reeds doorheen bent gegaan. Meer dan eens komt het voor dat je na een lange reis een bepaald voorwerp hebt bemachtigd en dan hele stukken moet teruglopen om dat voorwerp te gebruiken. Het wordt helemaal een feest als je tijdens die reis veel deuren open moet maken, waarna je dan telkens een laadscherm te zien krijgt. Tenslotte moet je ook nog eens weten waarvoor je het voorwerp moet gebruiken. Resident Evil is een game waarbij je zelfs als oude rot soms minuten loopt te zoeken naar de juiste kamer of de deur waar je nieuwe sleutel op past.
Herinner de goede oude tijd
Zodoende zijn er veel dingen op te noemen waarbij de game door de mand valt. En als ‘jonge’ gamer, zonder voorgeschiedenis, zijn dat ook echt punten waar je rekening mee moet houden als je de game wilt aanschaffen. Ben je echter net als de auteur een oudere gamer en herinner je je de ‘goede oude tijd’, dan is Resident Evil ondanks al zijn gebreken een plezier om te spelen. Het verkennen van het landhuis met al zijn geheimen is heerlijk, de puzzels zijn uitdagend en er zijn genoeg vijanden om je scherp te houden. Wij hebben de game met Chris in één volle dag uitgespeeld. Dit kostte ons ongeveer acht uur, waarbij we vol spanning met onze PlayStation 4-controller aan het scherm zaten gekluisterd. De spanning die je voelt is in de eerste plaats te danken aan de moeilijkheidsgraad. Ook het feit dat je continu het gevoel hebt dat je te weinig overlevingsmiddelen hebt, draagt hier toe bij.
Met Chris kun je bijvoorbeeld maar zes voorwerpen tegelijkertijd bij je dragen. Een geweer en kogels nemen er hier al twee van in. Als je dan ook nog een First Aid Kit wilt meenemen, dan heb je te weinig plaats voor de voorwerpen die je nodig zal hebben. Wij kozen er zodoende voor om eigenlijk alleen maar met een gevuld wapen op zoektocht te gaan. Hiermee geef je jezelf mogelijkheden om spullen op te pakken, maar kan een misstap wel heel hard afgestraft worden.
