Je wordt wakker en weet niet wie of waar je bent. Als gamer overkomt het je net zo vaak als iemand met een tequila-probleem. De kans bestaat zelfs dat er in beide gevallen een kater van jewelste aan vasthangt, maar daar houdt de vergelijking op. Get Even opent op die manier, maar slaat al snel een aparte richting in. Voor zover je in deze game mag afgaan op feiten en realiteiten, ontwaak je als ene voormalige huurling Black, heb je een soort virtual reality 8.0 op je kop en maak je vrijwillig deel uit van een of ander experiment. Daar gaat nog een intro aan vooraf, maar hoe minder we daarover vertellen, hoe beter. Ga ervan uit dat je dat moment nog een paar keer zal herbezoeken, telkens vanuit een andere hoek, met meer of totaal andere informatie. Net zoals enkele andere stukken en gebeurtenissen in deze game.
Een vreemd beestje
Get Even is een apart beestje. In onze inleiding hadden we het al over een mindfuck, maar dat zegt natuurlijk niets. Wie in deze review zoekt naar meer over het verhaal, kunnen we nu al vertellen dat ie eraan is voor de moeite. Er is dat experiment. Er is een instelling voor geesteszieken. Er is een onderzoek naar een onderzoek van de politie naar twee zaken die op het eerste gezicht niets met elkaar te maken hebben. Er is dat koppel dat geen kinderen kon krijgen … en dan wel … om uiteindelijk die dochter … .Er is een bedrijfsspionage-missie waarin je een prototype van een wapen steelt. Maar dat zijn net zoals de spelmechanismen veelal accessoires voor de beleving die vooral op emoties speelt. En dat zijn niet meteen de vrolijkste emoties. Denk veeleer aan spijt, schuld, verlies, onmacht en frustratie. Nee gelukkiger wordt je niet van deze Get Even. Maar dat werd je ook niet van de meeste scènes uit Breaking Bad of The Walking Dead.
Get Even ziet er goed tot extreem goed uit.
Ontdekken wie je precies bent, behalve je naam weet je niet veel meer, maar een van de vele raadsels die je in de loop van Get Even bij elkaar puzzelt. Hoe die puzzelstukken precies het verhaal, jouw rol en die van de andere personages erin vormen, hangt voor een stuk af van je keuzes en acties onderweg. Hetzelfde geldt voor hoe gedetailleerd dat verhaal zich ontplooit. Officieus is Get Even een psychologische thriller-mindfuck, maar officieel houden wij het bij een first person actieavontuur met sterke nadruk op plot. Je speelt zo goed als de hele game met een soort virtual reality-headset op. Dat betekent dat je nooit zeker bent wat waar en niet waar is, dat je realiteit af en toe gereset wordt én dat je in sommige gevallen objecten uit een parallelle realiteit naar je huidige versie kan brengen. Bijvoorbeeld om tijdens een stealth-actie-scène, dekking tussen jou en schietgrage wachtposten te creëren. Een deur in de weg? Roep dan een realiteit op waar die open staat.
The party, the party, the party, the … [Slaat op iets in de game]
Net zoals de meeste spelmechanismen is dat spelen met verschillende realiteiten enkel op bepaalde punten mogelijk. Soms speur je twintig minuten lang een afgetakelde instelling voor gevaarlijke psychopaten af met je de verschillende functies op je smartphone. Je luistert naar logs, leest notities en scant aanwijzingen op DNA en andere info. Een andere keer switch je razendsnel naar je pistool om aanvallers neer te maaien, sluip je ongemerkt tussen die vijanden door, los je een (meestal voor de hand liggende) omgevingspuzzel op of trigger je een virtuele flashback zoals je als Batman in detective mode een misdaadscène voor je ogen deed afspelen.
De audio is over de hele lijn absurd sterk.
Vrijwel elk gameplaymechanisme hebben we al wel eens eerder gezien en Get Even doet geen moeite om die formules te verbeteren. Daar gaat het hier niet om. Ze zijn ondergeschikt aan de beleving en over de hele lijn werkt die aanpak. Af en toe voelt het aan alsof we door een nodeloze hoepel moeten springen. Als de gameplay echt moet wijken voor wat licht interactieve verhaalvertelling, ben je meestal nieuwsgierig genoeg om deze geladen adempauzes niet als tempobrekers te zien.
Aan het eind van de rit … is het even ademhalen.
Vallen alle puzzelstukjes achteraf mooi, of liever: gepast lelijk in elkaar? Yup. Vermoedens die onderweg bevestigd en onderuitgehaald worden, maken deel uit van de trip. Is het naar dat einde toe nog echt zo aangrijpend als de eerste drie uren doen vermoeden? Niet echt. Begrijp ons niet verkeerd, Get Even scoort de finale waarop ze mikken en de rit erheen is meestal net zo beklemmend als die eindbestemming. Maar af en toe krijgt de speler die elke aanwijzing leest (schuldig), elke aanwijzing probeert te memoriseren (schuldig) en elke log-tape beluistert (yep) gewoonweg teveel uiteindelijk overbodige informatie. Die stoffeert de spelwereld en wijst op de werkethos van de makers, maar maakt het ook makkelijker om de weg kwijt te raken. Al is dat zeker voor een stuk ook de bedoeling. Net zoals het herhaaldelijk doorkruisen van dezelfde gangen eenvoudigweg onderdeel van de insteek vormt.
Get Even ziet er goed tot extreem goed uit. Er is te weinig variatie in omgevingen, maar de meeste zijn dankzij een nieuwe capture-technologie haast fotorealistisch. Andere, minder gedetailleerde omgevingen, zoals een hightech lab en personages zoals de generische vijanden, contrasteren daar soms wat teveel mee. De audio is over de hele lijn absurd sterk. Sommige stemacteurs trekken de cliché-schuif wat te enthousiast open, maar de dynamische muziek en effecten kunnen zich meten met het beste uit gelijk welke AAA-titel. Get Even is geen AAA-titel. Dat zie je aan de griezelig lage prijs waarvoor je deze ambitieuze titel koopt, maar dat heeft meer te maken met het feit dat de uitgever (Bandai Namco) deze studio (Farm 51) een laagdrempelige introductie wil geven. En wat ons betreft is het aangenaam onaangenaam kennismaken. Doe jezelf overigens een plezier en bekijk voor, tijdens of achteraf de zes trailers rond Get Even. Die staan los van de game maar zijn pas te begrijpen wanneer je de hele game uitgespeeld hebt.
