Net zoals bij Tekken 7 doet ook Injustice 2 een beroep op de audiovisuele capaciteiten van de Unreal Engine. In tegenstelling tot Tekken 7, doet Injustice 2 nog steeds beroep op versie 3 in plaats van het recentere Unreal Engine 4. In praktijk zie je hier echter niks van en ik zou zelfs durven zeggen dat Injustice 2 er beter uitziet dan Tekken 7. Opnieuw is een solide zestig beelden-per-seconde wat écht een vereiste is voor games in dit genre. Aan deze framerate – én zonder inputlag van de controller – heb je tijd zat om een aanval af te breken of snel te counteren. Wat wel opvalt, is de mindere grafische kwaliteit tijdens de tussenfilmpjes. Op zich zie ik dit niet als een punt van kritiek want zelfs deze mindere grafische kwaliteit overtreft nog steeds de concurrentie. Wat voor mij belangrijker is, zijn de gameplaybeelden wanneer je écht aan het spelen bent. Deze zijn uitermate mooi!
Opvallende verhaallijn
Wie gewoon is van NetherRealm-games te spelen, weet dat elk van hun titels met een deftige verhaallijn komt. Injustice 2 brengt hun typische cinematische verhaallijn naar het volgend niveau. De start brengt ons naar een alternatief universum enige tijd na de gebeurtenissen uit het eerste deel. Zonder teveel prijs te geven heeft Superman zich tegen de mensheid gekeerd en Batman is de enige hoop voor de aardbewoners. Vooral DC Comics-fan zullen genieten van deze nieuwe episode terwijl het voor nieuwkomers eigenlijk wel een goede training is op wat volgt. De verhaallijn is immers vier tot vijf uur lang, tijd genoeg dus om als leek de eerste kneepjes van het vak te leren kennen. Althans, als je op de eenvoudigste moeilijkgraad begint.
In totaal zijn er vijf moeilijkheidniveau's gaande van zeer eenvoudig tot extreem moeilijk. Wie maar sporadisch een vechtgame ter hand neemt kan ik aanraden best niks boven medium te nemen. Wie z’n échte skills wil testen kan best wél voor extreem moeilijk gaan, dit ter voorbereiding op de online spelmodi. Injustice 2 pakt het in de verhaallijn net iets anders aan dan Tekken 7. In plaats van één enkele speler, krijg je in Injustice 2 de keuze tussen twee personages waarmee je het volgend gevecht kan aanvangen. Zelfs in het eindgevecht krijg je deze keuze dus de verhaallijn tweemaal uitspelen is voor mij toch écht wel een must.
Bomvol
Ook Injustice 2 zit bomvol extraatjes zoals kleren waarmee je alle vechtersbazen kan personaliseren. Bepaalde items zijn uniek en zo zeldzaam dat ze bijdragen tot een verbetering van de stats. Zo krijg je soms extra aanvalskrachten bij of wordt je vechtersbaas immuun voor bepaalde damage. Voor bepaalde items heb je echter een bepaald level nodig vooraleer je ze kan gebruiken. Het gros van de items zijn echter gewoon cosmetische aanpassingen. Ook kan je met ingame munten Mother Boxes aankopen, al win je er ook een heleboel doorheen het spel, die tal van items bevatten. Het enige nadeel aan deze loot boxes is dat het willekeurige items bevat van alle aanwezige vechtersbazen. Als je, net zoals ik, maar met een tweetal personages speelt, zal je dus met veel items opgezadeld zitten voor personages waarmee je nooit zal vechten. Je kan overtollige items verkopen maar échte winst kan je hieruit niet halen. Een online store waarin jij je overtollige loot aan medespelers kan verkopen zou een betere optie zijn geweest.
Under the hood verbeteringen…
Op vlak van vechtmechanismen is er eigen bitter weinig vernieuwd. Ook dit vinden we prima. Het spraakmakende Clash-systeem, waarbij de verliezende partij de tegenstander toch nog flinke meppen kan uitdelen om zo toch nog de overwinning in de wacht te slepen, zit er nog steeds in. Opnieuw aanwezig is de superknop – op de PlayStation zit die onder het bolletje – waarbij je een personagespecifieke move kan uitvoeren, en stage transitions en environmental damage. Ook kan je, wanneer je de lucht werd ingeslagen, herstellen en je toch nog uit de voeten maken al gaat dit wel ten koste van een super-bar. Hiernaast zijn er ook nog enkele nieuwe (positieve) aanpassingen om aanvallen te blocken. Stuk voor stuk zijn er een hele boel kleine aanpassingen die voor gevorderde spelers even wennen zijn maar waardoor er eigenlijk wel een goede aanval/verdedigingsmix ontstaat tijdens de gevechten. Een slimme bijna-verliezer kan ondanks zijn kleine levensbalk toch nog het laken naar zich toetrekken.
Naast een uitgebreide single player-ervaring is er ook nog een online gedeelte. Ik denk dat dit onderdeel weinig inkt nodig heeft want in tegenstelling tot Tekken 7 heb ik absoluut nooit problemen gehad om snel een tegenstander te vinden. Verder is er ook een Battle simulator, Arcade- en tal van andere spelmodi. In elk van deze spelmodi valt er ontzettend veel vrij te spelen waardoor het als speler keer op keer interessant is om ook deze spelersluiken te ontdekken. Het verleden leert ons echter dat NetherRealm gek is van microtransacties dus met een bang hart kijk ik alvast de toekomstige (geweldige) dlc af.
