Nintendo’s tweede console arriveerde iets minder dan zes jaar na de lancering van het gewone Nintendo Entertainment System. We spreken dan niet langer over een 8-bitconsole, want de interne hardware ging er op alle vlakken op vooruit. 16-bit zou de nieuwe standaard worden en dat had vele gevolgen: meer knopjes op de controllers aangezien er meer geheugen voor de input werd vrijgemaakt, illusionaire 2D-bewegingen door achtergrond- en voorgrondtekeningen sneller/trager te laten bewegen en natuurlijk meer en scherpere kleuren. Officieel waren we bij de vierde generatie consoles aanbeland en de SNES kreeg verschillende namen afhankelijk van de regio waarin je hem kocht: Super Famicom in Japan en Super Comboy in Zuid-Korea. Elke versie had weliswaar hetzelfde potentieel, maar games kon je niet zomaar overal kopen noch spelen. Daar stak de gekende regiobeperking een stokje voor. Alles samengeteld brak de SNES vele records, waaronder dat van bestverkopende 32-bitconsole en dat ondanks SEGA’s competitieve Genesis/Mega Drive concurrent.
Vormgeving van Nintendo
De Japanse SNES-lancering had grote gevolgen voor de samenleving. Sociale contacten smolten als sneeuw voor de zon, waardoor de overheid Nintendo oplegde toekomstige releases tijdens weekends te organiseren. De Japanse maffia toonde bovendien een ongezonde interesse in het transport van de consoles, waardoor distributeurs op een nachtelijk vervoerschema overschakelden. Men kon zich namelijk geen diefstal veroorloven: de 300.000 initieel beschikbare exemplaren waren op enkele uurtjes uitverkocht. Zoals gezegd, de productie draaide vijfentwintig jaar geleden op een lager toerental en dat leverde meermaals leeggeplunderde winkelrekken op. Als je nu had verwacht dat gamers meteen tientallen games hadden om zich mee te amuseren, sla je de bal serieus mis. Wij kregen Super Mario World, F-Zero, Pilotwings, SimCity en Gradius III als keuzemogelijkheden, in Japan hadden ze anderhalf jaar eerder enkel de twee eerstgenoemde videospellen ter beschikking. Gelukkig kon Nintendo vrij snel rekenen op ontwikkelaars die ook de originele NES van games hadden voorzien. Capcom, Konami, Tecmo, Koei, Square en Enix (merk de vandaag gefusioneerde studio’s op!) bleven trouw op post als vaste third-party-ontwikkelaars waardoor topgames niet al te lang op zich lieten wachten.
Vandaag spreken we regelmatig over de zogenaamde ‘console war’ tussen de grote drie: Nintendo in mindere mate, Microsoft en Sony. Anno 1992 was het echter eerstgenoemde die alle touwtjes stevig in handen had. Studio’s mochten maximum x-aantal spelletjes per jaar voorstellen/afleveren, Nintendo recenseerde de games zelf vooraleer ze goed te keuren en videogames die op de SNES verschenen, mochten ten vroegste twee jaar later op concurrerende platforms verschijnen. Vandaag ketteren we ontwikkelstudio’s die zoiets durven aan te kondigen, ooit was het de normale gang van zaken. Vandaag de dag worden Nintendo’s eigen spellen trouwens nog regelmatig als ‘kinderachtig’ omschreven, door een gebrek aan bloederige actie en het doorgaans cartooneske uiterlijk. De oorzaak daarvan dateert uit diezelfde 16-bitera. Te gewelddadige games werden door de Japanners niet gepubliceerd. Eén spel contradicteert die standaard, want Mortal Kombat verscheen wél op de SNES. Het betrof weliswaar een zeer opgesmukte versie met een minimaal aan bloedvergieten, wat meteen de reden van de veel succesvollere Genesis/Mega Drive-versie verklaart.
Helden van vandaag
Naast de invloedrijke geschiedenis betekende de SNES uiteraard een inspiratiebron voor de toekomst van videogames. Talloze franchises die destijds op deze console floreerden, kregen vele vervolgen toebedeeld en fungeerden eveneens als grote broer voor de vele spin-offs en gelijkaardige spellen in dezelfde genres. Hieronder sommen we vlug de top 10 van vaakst verkocht SNES-games op:
- Super Mario World
- Super Mario All-Stars
- Donkey Kong Country
- Super Mario Kart
- Street Fighter II: The World Warrior
- Donkey Kong Country 2: Diddy Kong’s Quest
- The Legend of Zelda: A Link to the Past
- Super Mario World 2: Yoshi’s Island
- Street Fighter II’ Turbo: Hyper Fighting
- Donkey Kong Country 3: Dixie Kong’s Double Trouble!
Het valt natuurlijk meteen op: vier spellen uit de top tien draaiden rond onze favoriete Italiaanse loodgieter, terwijl ook een borstkloppende aap elk spel in een succes wist om te toveren. Daarnaast eiste Capcom een hoofdrol op met Street Fighter inclusief een vervolg. Het rijtje wordt aangevuld met het derde spel uit de Zelda-reeks: A Link to the Past. Deze vier franchises hebben één ding met elkaar gemeen: ook op hedendaagse platforms verschijnen ze nog steeds en telkens weer worden games met een van deze helden in de hoofdrol erg goed ontvangen. Noem de SNES, en uiteraard ook het eerste Nintendo Entertainment System, gerust de hoeksteen van de gamingcultuur zoals deze vandaag gekend is.
In totaal gingen 48 SNES-games meer dan één miljoen keer over de toonbank. Onder andere games uit bovenstaand lijstje, Star Fox, Killer Instinct, Chrono Trigger en ook Final Fantasy VI behoren tot de primussen en dan mogen we ondertussen vergeten reeksen zoals Romancing Saga niet vergeten. Sinds 2008 werkt niemand bij Square Enix nog verder aan de sciencefictionreeks, om maar even aan te tonen dat niet elke reeks een oneindig leven gegund is.
De SNES blaast 25 kaarsjes uit. Dat is een mooie mijlpaal voor een belangrijk onderdeel uit de gamingeschiedenis! Ook anno 2017 spelen nog veel retroliefhebbers hun dagelijks potje Super Mario World op een authentiek toestel, of ze emuleren de gameplay. Welke manier je ook gebruikt, feit is dat het Super Nintendo Entertainment System voor altijd in ons geheugen staat gegrift.
