Samen met de start van het Year of the Mammoth kwam de Journey to Un’Goro-expansie op ons af. De uitbreiding injecteert maar liefst 135 nieuwe kaarten in de game en maakt deel uit van de nieuwe Hearthstone-strategie die Blizzard enkele maanden geleden voorstelde. Die strategie zorgt ervoor dat, hoe jammer ik dat ook vind, de zogenaamde Adventure-uitbreidingen à la Curse of Naxxramas en Blackrock Mountain voortaan verleden tijd zijn. Concreet betekent dit dat er jaarlijkse een drietal uitbreidingen op ons af zullen komen en dat in de vorm van nieuwe booster packs.
Booster packs zijn de enige manier om je kaartarsenaal aan te vullen
Geldkraan open
Op het eerste zicht lijkt dit goed nieuws; jaarlijks een dikke vierhonderd kaarten die de game vernieuwend en fris houden. Aan de andere kant is het schrappen van de adventures een zure appel voor de gamer die voor een 20 euro een resem nieuwe kaarten - waaronder enkele legendarische exemplaren - wilde binnenhalen. Niet alleen voorzagen de adventures ons van heel wat ‘vullende’ kaarten in onze bestaande decks, de verhalende content zorgde ook voor enkele gegarandeerde legendarische kaarten waar een compleet deck kon worden rond gebouwd.
In Journey to Un’Goro is dat nog meer dan tevoren het geval, alleen is het moeilijker om de kaarten waarrond een deck kan worden gebouwd te bemachtigen. Ikzelf had het geluk maar liefst vier legendarische kaarten uit de vijftig pakjes te toveren. Uiteraard had ik er graag wat meer gezien, maar collega’s op het internet uiten hun ongenoegen over hun unpack-ervaringen. Velen haalden uit circa vijftig boosters slechts 1 à 2 legendarische kaarten waardoor Blizzard heel wat kritiek op zijn nek kreeg.
Mijn pronkstuk!
Let’s go on an adventure, euh, quest
Uiteraard, Blizzard is geen VZW, maar met de keuze die het hier maakte, zorgt de ontwikkelaar ervoor dat Hearthstone-spelers die bovenaan willen meedraaien meer geld in de game zullen moeten pompen. Casual spelers die het zonder al te veel centen willen proberen, zullen zich voortaan moeten beperken tot 1 à 2 decks waarin ze al hun zuurverdiende dust zullen moeten investeren. Waarin zul je dan voornamelijk je dust pompen vraag je je af? Het antwoord is duidelijk: quest-kaarten.
Iedere klasse, gaande van Hunter tot Priest, krijgt in Journey to Un’Goro welgeteld één quest-kaart tot zijn beschikking. Met de booster packs kon ik de quest-kaart van de Mage- en Priest-klasse bemachtigen. Omdat ik een echte Hunter ben, besloot ik met mijn resterende dust ook de quest-kaart van de Hunter-klasse in elkaar te knutselen. Elk van deze kaarten heeft een specifieke opdracht in petto die eigen is aan de klasse en hierbij de speler beloont bij het tot een goed einde brengen van deze quest. Concreet betekent dit dat een Hunter met The Marsh Queen-kaart actief, zeven 1-cost minions dient te spelen om vervolgens beloond te worden met de dodelijk Queen Carnassa. Een Priest met een Awaken the Makers kaart dient daarentegen zeven Deathrattle minions te spelen om vervolgens in de late game het speelveld volledig om te keren met Amara, Warden of Hope.
Amara, Warden of Hope, aan het werk
Adapteren, wie zijn best doet zal het leren
Verder introduceert Journey to Un’Goro de Adapt-eigenschap. Deze zorgt ervoor dat bepaalde minions bij het spelen kunnen worden gepimpt met een specifieke eigenschap. Die eigenschap bepaal je zelf uit een keuzepallet van drie eigenschappen die random gekozen worden uit een pool van tien power-ups, gaande van +3 health tot stealth op je eerste beurt. De integratie van het adapt-gebeuren is bijlange niet zo doorslaggevend als de quest-kaarten. Die laatste zorgen ervoor dat het Hearthstone-slagveld volledig omver wordt gegooid: veel spelers bouwen momenteel decks om zo snel mogelijk hun queeste te completen en dus zo snel mogelijk hun reward te claimen. Blizzard pusht hiermee de spelersbasis in een bepaalde richting, maar voorziet hierbij voldoende onvoorspelbare kaarten waardoor de metagame in evenwicht blijft.
Voor de rest zien de Journey to Un’Goro-kaarten er belachelijk goed uit. Het sfeertje, de artwork, de teksten bij de kaarten en het adapt-mechanisme zorgen er stuk voor stuk voor dat je je in de prehistorie waant. Heb je het geluk om enkele gouden kaarten uit je booster packs te toveren en kom je bijgevolg in aanraking met de bewegende tekeningen op de kaarten, pas dan komt alle pracht en praal van de uitbreiding tot zijn recht. Blizzard levert 135 parels af en daar wil ik eigenlijk wel wat centen voor neerleggen!
Hoe schattig is die Ravasaur Runt niet...
Met Journey to Un'Goro en the Year of the Mammoth verandert er opnieuw heel wat in Hearthstone. De game wordt een stuk duurder, wil je met de Hearthstone-top meedraaien, maar blijft tegelijkertijd lekker fris. Als casual speler kan je nog steeds aan de slag met Hearthstone, maar het wordt moeilijk verschillende sterke decks in elkaar te knutselen zonder de geldkraan open te draaien. Ja, het blijft enerzijds een zure appel, maar op lange termijn lijken de strategische keuzes die Blizzard onlangs maakte de beste optie voor iedereen. En eerlijk gezegd: voor zo'n pareltjes van kaarten wil ik gerust wat euro's op tafel leggen.
