Nu Ubisoft met zijn Steep het lichtjes begraven subgenre van extreme wintersportgames weer onder de aandacht brengt, leent deze rubriek zich uitstekend om eens terug te kijken naar de roots van die ooit zo populaire categorie. Je eerste gedachten gaan dan natuurlijk meteen naar Electronic Arts' SSX-games, die vooral voor de PlayStation 2 iets van een system seller waren: kocht je de console in de vroege jaren 2000, dan was de kans groot dat je er ook een exemplaar van een van die games bijkocht. Maar de eerste SSX-game kwam in 2000 op de markt, en de avantgarde was er al enkele jaren, en één console, eerder. Cool Boarders 2 verscheen in 1998 in Europa (maar een klein jaar eerder in Japan en de V.S.), en maakte eindelijk waar wat zijn voorganger uit 1997 (maar, opnieuw, in 1996 al in de twee andere werelddelen) al had beloofd: een opwindende snowboardgame, waarin je halsbrekende trucs kon uithalen terwijl je van een berg schoof.
Aliens in de sneeuw
Dat klinkt vandaag allemaal redelijk gewoontjes, maar je weet wellicht niet dat extreme sports op dat moment nog geen gemeengoed waren in videogames: zelfs titels als Tony Hawk's Pro Skater verschenen pas twee jaar later. De Cool Boarders-serie was, tijdens de eerste jaren van de PlayStation, een titel die synoniem was voor het toen gloednieuwe consolemerk, en Cool Boarders 2 was eventjes zelfs een cultgame in de late jaren 90, toen de PlayStation eindelijk wat tractie begon te krijgen bij ons.
"Cool Boarders 2 was het soort game waarin je constant op je "bakkes" ging, maar je wist ook altijd waaróm je snuit in de sneeuw landde."
Er zaten een paar eerder farcicale elementen in Cool Boarders 2, zoals die grijze alien (onthou dat we in de late jaren 90 zaten, het tijdperk van The X-Files, Dark Skies en The Outer Limits) die als een van de geheime personages in de game zat, en een vliegende schotel als board gebruikte. De makers lieten ook de prominente Spaanse snowboarder Iker Fernandez dienst doen als uithangbord van hun game.
Cool Boarders 2 werd, net als zijn voorganger, ontwikkeld door UEP Systems, een redelijk obscuur clubje Japanse ontwikkelaars die rechtstreeks voor Sony Computer Entertainment werkten (PlayStation was meteen ook de uitgever), en die in 2000 de deuren sloot. Er kwam nog een derde en vierde game, ontwikkeld door Idol Minds (zij van de succesvolle PSN-downloadtitel Pain), maar het was de tweede game die in de meeste spelers hun geheugen staat gegrift als de beste uit het rijtje.
"Oep au bakkes"
Waarom? Onder meer omdat de game je een onwaarschijnlijk repertoire van stunts liet uitoefenen terwijl je naar beneden gleed, en je vijf speelmodi serveerde die later gemeengoed zouden worden in extreme sports-games, zoals Freestyle en Halfpipe. Ook de besturing van de game was top, als je tenminste de tijd nam om ze onder de knie te krijgen. Cool Boarders 2 was het soort game waarin je constant op je bakkes ging, maar je wist ook altijd waaróm je snuit in de sneeuw landde.
Door die stevige moeilijkheidsgraad werd het tegelijkertijd echter nooit écht meer dan een cultgame. Wie de Freestylemodus wilde aanvatten, kon maar beter eerst een paar trucjes hebben geleerd, en zelfs de makkelijkste daarvan waren bijzonder lastig: zelfs een eenvoudig sprongetje vergde wat oefening, laat staan een Flip van 180 graden en andere halsbrekerij.
Die steile leercurve vloeide vooral voort uit het feit dat Cool Boarders 2 op een voor de geringe rekenkracht van de PlayStation uitstekend aerodynamicasysteem dreef. Maar die zware focus op simulatie was natuurlijk meteen ook een van de redenen waarom Cool Boarders 2 bijna twee decennia later alleen maar warme gevoelens oproept bij een kleine groep fanatieke spelers: alle anderen herinneren zich vooral SSX.
