De prequel neemt ons mee naar het New York uit 1926. De metropool verwelkomt de Britse tovenaar Newt Scamander, een magie-zoöloog die steeds een koffer vol magische beesten met zich meedraagt. Hij wil niet lang in The Big Apple blijven, maar een ontmoeting met de No-maj Jacob en de ontsnapping van enkele van zijn diertjes veroorzaken een resem problemen. Daarnaast wordt hij samen met collega-tovenaar Tina Goldstein geconfronteerd met een mysterieuze entiteit die heel de stad bedreigt.
Allemaal beestjes
Als kijker wordt je onmiddellijk bij je nekvel gegrepen door alle nieuwigheden die op je worden afgevuurd. Je kijkt je ogen uit door de historische locaties, de kledij die daarmee gepaard gaat, de kersverse personages en natuurlijk de tientallen beesten – Nifflers, Thunderbirds, Bowtruckles en Swooping Evils - die uit de koffer van Scamander tevoorschijn komen. Daarbovenop wordt je geteased met een nieuwe opperschurk en een heleboel plotelementen die zonder twijfel ook in de vier sequels aan bod zullen komen.
Het wordt allemaal met een bewonderenswaardige vastberadenheid uit de doeken gedaan en voelt nooit aan als een gortdroge herhaling van de Potterprenten. Het gevolg is dat je je met plezier weer laat omarmen door Rowlings fantasierijke wereld.
Maar helaas…
Helaas zorgt die vastberadenheid er niet voor dat alle puzzelstukken steeds mooi in elkaar vallen. Yates en Rowling zijn zo druk bezig met de bouw van hun nieuwe franchise, dat het centrale verhaal vaak op stuntelige wijze wordt verteld. De verschillende plotlijnen lopen elkaar af en toe voor de voeten, niet alle personages worden even goed uitgewerkt, de schurk van dienst voelt ondanks een intrigerende achtergrond meer aan als een verplicht nummer dan als een volwaardig karkater en het einde mondt uit in een bombastisch eindgevecht. Het zijn problemen die dezer dagen spijtig genoeg vele blockbusters teisteren. Om nog maar te zwijgen van de camera en de montage die tijdens actiescènes voor sporadische verwarring zorgen.
De echte charme van deze prequel vloeit daarom niet voort uit het verhaal maar uit de chemie tussen de hoofdpersonages, Eddie Redmaynes entertainende vertolking van Scamander en de kennismakingen met de verschillende beesten. Scamander die met een log nijlpaard danst, een draakbeest in een theepot probeert te vangen en een mol met kleptomanie tracht te pakken te krijgen leveren zeer fijne momenten op. Daarbovenop krijg je nog enkele fijne boodschappen mee die dierenliefde prediken en koele overheden veroordelen.
Fantastic Beasts past dus perfect binnen de hele Harry Potter-sage: wisselvallige popcorncinema met voldoende elementen die entertainen en emotioneren.
- Regie: David Yates: The Legend of Tarzan, Harry Potter and the Deathly Hallows
- Eddie Redmayne: The Theory of Everything, The Danish Girl, Les Misérables
- Katherine Waterston: Inherent Vice, Steve Jobs, Michael Clayton
- Colin Farrell: In Bruges, Miami Vice, Alexander
- Duur: 133 min
AUTEUR: Jimmy Van der Velde
Meer filmreviews ontdekken? Check dan zeker eens de website van onze collega's bij Movietalk!
