In de twintig jaar dat Pokémon bestaat, heeft de reeks twee keer een schokgolfje veroorzaakt in de populaire cultuur: de eerste keer was aan het einde van de jaren 90, toen de Pokémongekte doorsloeg van Nintendo's Game Boy naar pluchen beesten en een animatieserie op tv, en de tweede keer gebeurde pas afgelopen zomer, met de onverwachte populariteit van mobiele sensatie Pokémon Go. Maar die laatste is ondertussen al fel geluwd, en de serie zelf moet, voor zijn harde fans van het eerste uur, natuurlijk blijven doorgaan. Pokémon Sun & Moon, dat op 18 november zoals de meeste nieuwe afleveringen in een tandemeditie uitkomt op de 3DS, heeft de twijfelachtige eer om de eerste nieuwe 'gewone' Pokémongame na Pokemon Go te zijn.
Het brede succes van Pokémon Go evenaren met een nieuwe editie van de 'lopende' reeks op de 3DS wordt natuurlijk lastig: er waren, op het hoogtepunt van de Go-gekte, twintig miljoen dagelijkse actieve gebruikers, en de gratis app is op meer dan een half miljard smartphones gedownload. Zet dat tegenover het feit dat er van de vorige tandemeditie, Pokémon Omega Ruby & Alpha Sapphire, zo'n 12 miljoen stuks zijn verkocht en er momenteel zo'n 60 miljoen 3DS'en in gebruik zijn op de wereld, en je ziet meteen dat het overweldigende mobiele succes van Pokémon Go nooit écht kan worden geëvenaard door de 'gewone' reeks.
Volgende generatie
Dat zoiets geen halfslachtig werk mag zijn, dat had je al begrepen. En het heeft er alle schijn naar dat Game Freak de juiste middelen ertegenaan heeft gegooid om met Pokémon Sun & Moon misschien niet het volkssucces van Pokémon Go te evenaren, maar wel de kwalitatieve lijn van zijn voorgangers te kunnen voortzetten. Het eerste wat om te beginnen opvalt is de nieuwe 'generatie' Pokémon die met de game zal worden geïntroduceerd. Het is inmiddels de zevende al, waarmee Game Freak en The Pokémon Company zich duidelijk blijven houden aan het stramien om iedere drie à vier jaar met een gloednieuwe generatie zakmonsters te komen aanzetten. In Sun & Moon zullen er meer dan 55 van die nieuwelingen zitten, en er zijn twee nieuwe decors: Poké Pelago en Festival Plaza.
Met dat laatste maakte ik alvast kennis tijdens een eerste speelsessie van de game in een vergaderzaaltje in Chiswick, een verre buitenwijk van Londen, in de kantoren van franchise-exploitant The Pokémon Company. Muren vol pluchen Pokémonbeesten en latex actiefiguren verwelkomen me er wanneer ik er binnenstuikte, goed omringd door een peloton van twee tolken en drie pr-mensen wachtten game director Shigeru Ohmori en producer Junichi Masuda achter de ene deur (een interview met de twee heren komt volgende week op 9lives), en een batterij 3DS'en met een vroege versie van Pokémon Sun of Pokémon Moon erop voorgeladen lag klaar in de andere zaal. Ik ontfermde me anderhalf uur lang over Pokémon Sun, de 'dagversie' van de twee spellen, die zich afspeelt tijdens het uur dat op de 3DS staat (Pokémon Moon, met vooral nachtcreaturen onder zijn Pokémon, heeft een tijdssetting die twaalf uur verder staat). Het was een lange trip naar Groot-Brittannië, maar de game bracht me nog een eindje verder: naar de tropische stranden van Hawaii.
Met de ukelele
De 'smaak' die Ohmori en Masuda aan Pokémon Sun & Moon toebedeelden, is namelijk in niet geringe mate afgeleid van de kleurrijke Polynesische cultuur die heerst op die Amerikaanse eilandengroep. De wereld waarin je terechtkomt heet om te beginnen Alola, waaruit je meteen al typisch Hawaiiaanse klanken hoort. In de muziek zitten ukeleleplukjes. En de namen van de personages refereren aan typische Hawaiiaanse termen: professor Kukui, die je hoofdpersonage op zijn Pokémonjacht stuurt, werd bijvoorbeeld genoemd naar een inheemse bomensoort, en de dorpsoudere die je al snel in de game tegenkomt heet, net zoals in het echt, een Kahuna.
Tijdens mijn speelsessie was het vooral opvallend hoe snel ik in de actie werd gegooid. Waar eerdere Pokémongames rustig de tijd nemen om je alle gameplay-elementen te introduceren, wordt er een helse vaart gezet in Sun & Moon. Al snel krijg je een Pokédex en een Trainer Passport, waarmee je dus ontdekte Pokémon kunt verzamelen en gevangen zakmonstertjes kunt doen vechten, en je krijgt meteen ook al je eerste Pokégevechten uit te knokken. De game wacht niet om je de basics te introduceren, en dat is misschien niet zo'n slechte aanpak: het geeft meer ruimte om de wereld te ontdekken en de mechanieken uit te diepen.
Voor de rest kabbelt Pokémon Sun lekker rustig voorbij.
Nieuwe beesten
Tijdens mijn korte omzwerving in Pokémon Sun kreeg ik alvast de keuze tussen drie nieuwe Pokémon: de uilachtige Rowlet, de katachtige Litten, en de op een poedel gelijkende Popplio. Die laatste kreeg zo'n beetje de unanieme haat van de Pokémon-fanbasis over zich heen over zijn uiterlijk, wat nog maar eens bewijst dat Pokémon na twintig jaar nog altijd een erg vocale fanbasis heeft. Maar ik koos voor Litten als mijn eerste keuze, een Pokémon met vuurenergie, wat in de gevechten met dat beest voor ondergetekende nog altijd een beetje vreemd is in een kiddy spelletjesreeks als Pokémon. Een personage dat zijn tegenstander kan doen bezwijken aan zijn (niet zichtbare, maar toch) brandwonden?
Level 6? Nu al?
Voor de rest kabbelt Pokémon Sun lekker rustig voorbij. Je doet dorpen aan, praat met personages in die bekende tekstballonnetjes, vecht tegen andere Pokémontrainers, en tegen het einde van mijn speeltijd nam ik deel aan het eerder genoemde festival, met arenagevechten tussen brandende toortsen.
Zelfs die grote battles waren een makkie, wat ons weer maar eens terugbrengt naar wat altijd al het polariserende element van de Pokémon-games is geweest: hun hemeltergend lage moeilijkheidsgraad. Er zitten heel wat rpg-elementen in de games, maar die worden bijzonder traag uitgediept, in een spel dat erop gebrand lijkt om een zo min mogelijke weerstand te leveren. Pokémon Sun is het soort game waarin je na een korte speeltijd ineens moet ontdekken dat je personage inmiddels al level zes heeft bereikt. Het steunt eerder op behaaglijke repetitie dan op (in)spanning en uitdaging. Meer nog: een min of meer volwassen speler wordt snel helemaal gek van het drumme gangetje waarin de game vooruit gaat.
