Ik kan een goede horror-titel van tijd tot tijd zeker smaken. Zeker nu, wanneer de donkere herfstmaanden stilaan op gang komen. Dat het horror-genre altijd wat innovatie en unieke gameplay-elementen kan gebruiken, zal ik nooit ontkennen. Juist daarom klinkt Ian’s Eyes als een veelbelovende titel met het hart op de juiste plaats. Deze game neemt je mee naar de eerste schooldag van de pas verhuisde, achtjarige Ian. Ondanks dat zijn naam vijftig procent van de game’s titel opeist, is hij niet de echte hoofdrolspeler. Wel in de spotlight staat Ian’s hond North. Ian is namelijk blind en jij moet hem als trouwe viervoeter doorheen het drie uur durende verhaal loodsen.
Leuk concept
Een leuk concept, dat door de griezel-setting van de game alleen maar beter zou moeten worden. Het duurt niet lang voor Ian’s eerste schooldag faliekant fout loopt. Net op deze bewuste dag opent het schoolhoofd, Mr. Bates, een tijdscapsule die voormalige leerlingen zoveel jaren geleden begroeven. Wanneer de goede man enkele dia’s vanuit de capsule door de projector haalt en aan de school toont, gaat het mis. Wat de leerlingen dan te zien krijgen, verandert ze allemaal in breinloze zombies. Doordat de blinde Ian de beelden op de dia’s nooit te zien kreeg, bleef hij gespaard voor dat jammerlijke lot. Nu rest hem enkel nog te ontsnappen van zijn nieuwe medeleerlingen. Gelukkig blijken honden immuun voor het effect van de beelden, want het is uiteindelijk aan North om de blinde jongen naar veiligheid te loodsen.
Èchte horror
Ian’s Eyes is één en al horror. En dan heb ik het niet over de inhoud, maar over de afwerking. Een uitnodigende, Tim Burton-aandoende visuele stijl die sterk speelt met silhouetten en grijstinten, schept de illusie dat deze indie in hetzelfde hokje als Limbo en Don’t Starve past. Jammer genoeg trekken de makers van Sindie Games die stijl niet doorheen de hele titel door. Wanneer de openingssequentie eindigt, maakt de charmante look algauw plaats voor houterig bewegende, ruw afgewerkte 3D-modellen. Zo beland je in een game die gemakkelijk tien jaar geleden gereleased zou kunnen zijn. Monden van personages bewegen niet mee wanneer ze praten, ogen staren in een duffe doodsblik saai voor zich uit en textures zijn bijna even vaag als Donald Trump zijn beloften om Amerika weer ‘great’ te maken. Ian’s Eyes toont al snel zijn ware gelaat. En dat gelaat blijkt jammer genoeg niet om aan te zien.
Amateurisme
Alsof het bijna niet erger kan, kampt het sounddesign met mogelijks nog meer problemen. Ian’s Eyes bevat voice acting, maar stel je daar zeker niet teveel bij voor. De stemacteurs van dienst genieten duidelijk niet Engels als moedertaal. Misschien mede daardoor, maar vooral door een gebrek aan talent, spreken ze hun teksten in met de animo van een roestige robot. Over de ingesproken lijnen zetten de makers ook een soort ontoepasselijk galm-effect dat vaak te vroeg afbreekt en zelfs gaten van onnatuurlijke stiltes in conversaties tussen personages achterlaat. Om de presentatie van deze game uiteindelijk een fatale doodsteek toe te dienen, weeft Sindie Games een reeks afgrijselijke cutscenes doorheen het spel. Die tussenfilmpjes ogen niet beter dan een snel in elkaar geflanste powerpoint-presentatie en breken als klap op de vuurpijl vaak halverwege af, waardoor je een deel van de slecht geschreven dialogen niet meer hoort. Al kunnen we dat laatste misschien als een geluk bij een ongeluk zien.
Ian’s Eyes is één en al horror.
Seut
Maar goed, een game staat of valt aan het einde van de rit toch vooral door zijn gameplay, niet? Ondanks dat de game op enkele goede ideeën steunt, vrees ik dat Ian’s Eyes’ spelmechanismen ook in alle opzichten tekort komen. Doordat je als Ian’s hond je een weg doorheen het spel baant, zijn er twee manieren waarop je voort kan bewegen. Enerszijds met Ian aan je zijde en anderszijds door vrij rond te lopen terwijl de achtjarige jongen op je wacht. Wanneer je Ian niet aan het begeleiden bent, kan je met de viervoeter sluipen en sprinten. Die acties komen later in het spel van pas wanneer je groepjes zombies voorbij probeert te geraken of te ontkomen. Daarnaast kan je wanneer je maar wil blaffen. Hoe langer je de toegewezen toets daarvoor indrukt, hoe verder het geluid van jouw welgemikte ‘woef’ reikt. Door dat geluid kan je zombies weglokken van een bepaalde locatie om een opening te creëren waar je langs kan sluipen. Wel moet je opletten dat North niet te hard blaft, want dan schrik je Ian op en kan hij uit angst even niet meer bewegen. Ik weet het, veel seutiger dan dat wordt het niet gauw, maar bon, als enig acceptabel uitgewerkt gameplay-element moet ik het toch even vermelden.
Gedateerde controls
Want de rest van de gameplay stelt pas echt weinig voor. Controls zijn om het zacht uit te drukken houterig, aangezien je enkel met de linker analoge knuppel (of de pijltjestoetsen op je toetsenbord) zowel je character draait als vooruit of achteruit beweegt. De camera blijft intussen statisch in één hoek hangen en is helemaal onbeweegbaar, wat resulteert in een houterig draai-en-stap-spel dat terug doet denken aan de erbarmelijke controls van oude Resident Evil-titels. Misschien dat de makers op die manier de charme van klassieke horror adventure games hoopten te capteren, maar echt slagen in hun opzet doen ze niet. Door de slecht geplaatste cameraperspectieven, leg je vaker het loodje dan je lief is. Zo staan er vaak achter de hoek van een gang zombies op je te wachten waar je niet voorbij geraakt zonder er eerst blind op in te lopen.
Dodelijk frustrerend
Sterven doe je maar al te vaak in Ian’s Eyes, al komt dat vooral door de gebrekkige besturing van de game in combinatie met de slechte camerastandpunten. Daarnaast zorgen ook de onnauwkeurige hitboxen van Ian en North voor een hoop oneerlijke doodservaringen. De gameplay van Ian’s Eyes komt in zijn meest pure vorm het meeste overeen met een driedimensionale versie van pacman. Alleen heb je hier een pak meer zombies (lees: spookjes) waarvan het merendeel doodstil staat te wachten tot een onfortuinlijke voorbijganger op hen inloopt. Verder heb je nog een groepje beweeglijkere zombies die onvermoeibaar heen en weer lopen te ijsberen op de meest willekeurige plekken. Kom je te dicht in de buurt van een zombie, dan loopt die achter jou aan tot hij je uiteindelijk weet vast te grijpen.
Moeilijk
Zoals je kan lezen, geniet deze titel niet bepaald de meest geavanceerde AI. Dat maakt de boel des te frustrerend wanneer je voor de zoveelste keer ten onrechte een stukje moet herspelen. Alsof je de makers hun design-fouten als een extra moeilijkheidsgraad zien, tonen ze confronterend in de hoek van het scherm het aantal keren dat je eraan ging. Ian’s Eyes wil zich profileren als een bewust moeilijke game met de nodige uitdagingsfactor om moedige gamers aan de startmeet te krijgen. In werkelijkheid is het een hoopje snel escalerende frustratie dat je door slecht gamedesign en gedateerde spelmechanismen al snel weer wil afsluiten. Gelukkig dat je er snel doorheen bent, maar zelfs de drie uren die je eraan verliest, zijn de moeite niet waard.
