Welk doelpubliek volgens mij in oktober op World of Final Fantasy zou duiken, vroegen ze bij Square Enix-distributeur Bigben Interactive om mijn mening na het spelen van het eerste hoofdstuk uit de game: kinderen, of zware fans van Final Fantasy, die nog eens wilden terugkeren naar het sprookjesachtige élan van pakweg de zes eerste afleveringen uit de reeks? Ik moest het antwoord schuldig blijven. Kinderen vàn zware Final Fantasy-fanaten? In ieder geval is World of Final Fantasy in evenredige delen toegankelijk en lastig, en steunt het design van de game evengoed op Pokémon-achtige vang-en-verzamelgameplay als op bikkelhard rpg-spel, van het soort dat op zijn allerzachtst gezegd een beetje wordt afgevlakt in de Pokémon-games.
En dan is er de all-star-component, die ook vooral het hart van spelers zal heroveren die al fan van de Final Fantasy-games zijn. Je zult er vierentwintig personages uit twaalf games uit de franchise in tegen het lijf lopen, van de allereerste Final Fantasy (1987) tot het polariserende deel XIII (in 2010 gelanceerd in Europa), waaronder fanfavorieten als Cloud Strife en Sephiroth uit Final Fantasy VII, en Snow en Lightning uit Final Fantasy XIII. Het is zo'n beetje het idee van een Kingdom Hearts, maar dan met Final Fantasy-personages in de plaats van Disneyfiguren.
Van groot naar klein (en terug)
De hoofdrollen worden echter vertolkt door een tandem van twee nieuwe personages, de tweeling Lann en Reyn, en er zijn ook nog twee nevenkarakters die nog niet eerder in een Final Fantasy-game te zien waren: Tama, de vosachtige die zich liefst bovenop het hoofd van Lann ophoudt, en de mysterieuze Enna Kros, die al snel beweert dat ze niemand minder dan het opperwezen is van Lann en Reyns woonplaats Nine Wood Hills en de fantasiewereld Grymoire, waarin de twee gerechtkomen vanuit het winkelcentrum aan het koffietentje waar Lann werkt. Is die Enna Kros echt, zoals ze zelf beweert, god? Waar is iedereen? Zijn ze dood en in het hiernamaals, of zoiets? Het zijn vragen waarop Lann en Reyn alleen maar een antwoord vinden wanneer ze de fantasiewereld van Grymoire binnentreden, waar ze al die figuren uit andere Final Fantasy-games zullen ontmoeten.
En waar ze ook een vreemde transformatie ondergaan. In Grymoire veranderen ze met een simpele druk op de knop in een soort cute miniatuurversies van zichzelf, in Chibi-stijl zoals dat in de Japanse Animewereld heet, en daar kunnen ze vrij tussen switchen. Maar nog belangrijker zijn de Pokémo... ik bedoel Mirages, kleine, vangbare monstertjes, die ze overal aantreffen in Grymoire.
Het is bij die gedrochtjes dat het zwaartepunt in de gameplay van World of Final Fantasy ligt. Mirages kun je namelijk vangen met een Prism (die ongeveer hetzelfde ding zijn als een Pokéball), en je verzameling kun je doen uitgroeien tot een Prismunity (om niet te zeggen: Pokédex). Je Mirages kunnen ook worden afgericht om mee in de strijd te gaan tegen anderen. Het Ersatz-Pokémon-gehalte is dus, zoals je merkt, enorm hoog in World of Final Fantasy.
Pokémon achterna
Maar toch zijn er ook subtiele en minder subtiele verschillen. De gevechten waarin je jezelf en je Mirages gooit, zijn om te beginnen een pak taaier dan degene die je in een doorsnee Pokémongame aanvat. Ieder monster dat je traint heeft ook een bijzonder uitgebreide skill tree, en er kruisen moeilijkere monsters je pad, zoals een Murkrift die ik aan het begin van mijn eerste hoofdstuk in World of Final Fantasy aantrof, waarvoor je eerst zowel je eigen personagelevel als dat van je Mirages moet zien opkrikken voordat je sterk genoeg bent om hen te verslaan.
Er is een winkel met nieuwe wapens en uitrusting in Nine Wood Hills. Bij iedere strijd gaat het XP-level van je Mirages evenredig mee omhoog met dat van de menselijke leden uit je équipe. Want jazeker: er wordt vooral zij aan zij gevochten in World of Final Fantasy, met een combatsysteem dat het beste van twee werelden met elkaar verenigt: er is een vereenvoudigd vechtsysteem, gebaseerd op actiegameplay, maar als je wat dieper wilt gaan is er ook het oude getrouwe valmenu met opties dat heel wat spelers nog zullen kennen uit de allereerste Final Fantasy-games. Gevechten gebeuren ook in een Active Time Battle-systeem, zoals in rpg-klassiekers als Chrono Trigger (1995), Parasite Eve (1998), Child of Light (2014), en een hele resem andere Final Fantasygames.
Het combatsysteem is, met andere woorden, relatief verfijnd, en in dat raffinement merk je het grote, niet-cosmetische verschil met de vele Pokémongames. Waar die laatsten vooral rond de toegankelijkheid draaien in hun gevechten, zodat letterlijk iedereen ze kan spelen, probeert World of Final Fantasy beginners en gevorderden eerder dichter bij elkaar te krijgen. Spelers die de gewoonlijke Final Fantasy-combat kennen, worden min of meer verplicht om gemene grond te vinden met minder bedreven spelers. En voor die laatsten is de leercurve een pak hoger dan die van een doorsnee Pokémongame, zodat er geen al te lage moeilijkheidsgraad is die ervaren spelers enerveert. De parallellen met de gevestigde gameserie zijn onmiskenbaar, maar toch brengt World of Final Fantasy er zijn eigen toets in, met invloeden uit een gamereeks die toch nog een klein decennium ouder is dan die van de 'originele' zakmonstertjes.
