Na het tragische einde van het eerste seizoen, kruipen we voor het eerst in de huid van Clementine. Haar vaderfiguur Lee heeft immers net de geest gegeven – of is in een hersendode zombie veranderd afhankelijk van je keuze – en dat betekent dat de situatie niet al te rooskleurig is in het begin van het tweede seizoen. In de eerste aflevering merken we al hoe Clementine nog rouwt om Lee, maar ook hoeveel ze is gegroeid en sterker geworden gedurende deze rouwperiode. Het duurt niet lang of er komt nog heel wat miserie bij, maar in plaats van zich hulpeloos achter een ander te verschuilen, durft Clementine nu zelf haar lot in handen te nemen en doet ze soms schokkende dingen om in leven te blijven. Het moge duidelijk zijn dat Lee haar de overlevingstechnieken goed heeft aangeleerd.
Clementine en co fortissimi sunt
Nu de groep van het eerste seizoen bijna volledig is omgevormd tot een zombieleger, komen er wat plekken vrij voor nieuwe personages. De meeste van deze nieuwe personages kennen een aparte persoonlijkheid en een interessant verleden, precies zoals we het gewend zijn van The Walking Dead. In z’n geheel is de groep overlevers van het tweede seizoen net wat minder boeiend dan die van het eerste seizoen en zal je ook een net iets minder sterke emotionele band met hun scheppen. Toch vinden we zeker een aantal personages terug die een uitstekende indruk weten te maken. Jane bijvoorbeeld, een meisje dat dankzij haar zware verleden genoeg ervaring heeft met overleven, wist dankzij haar misteriositeit een van de interessantste personages van het seizoen te worden. Ook Luke is dankzij zijn simpliciteit een van de beste personages. Geen clichématige karaktertrekken, gewoon een normale kerel die zou reageren zoals je het zou verwachten in die bepaalde situatie.
Walkers niet langer grootste dreigement
We maken in dit seizoen tevens kennis met een geslaagde slechterik die angstaanjagend weet over te komen: Carver. Je hoeft weinig tijd met hem door te brengen om door te hebben dat er een vijs los zit in zijn hoofd en als hij zijn gewelddadige kant laat zien, begint de intensiteit er pas echt in te komen. Niet alleen Carver zorgt voor problemen in dit seizoen. In tegenstelling tot het eerste seizoen zijn de Walkers niet meer het grootste dreigement voor Clementine en co. De apocalypse zorgt ervoor dat mensen raar beginnen doen en soms impulsief reageren, wat voor rampzalige situaties kan zorgen.
Toch zijn er een paar redenen waarom het tweede seizoen niet helemaal kan tippen aan het eerste. De personages zelf zijn ietwat minder boeiend, maar soms is de manier waarop je afscheid van hun neemt ook zo banaal dat je er eigenlijk niets om geeft of er iemand sterft of niet. Op sommige momenten sterven er ook teveel mensen tegelijk, waardoor je niet genoeg tijd krijgt om goed en wel te beseffen wat er precies gebeurd is. Telltale had hier meer emotionele momenten uit kunnen halen, al zijn er nog steeds een paar momenten waaruit traantjes kunnen vloeien.
Nog steeds weinig invloedrijke keuzes
Een van de weinige minpunten van het eerste seizoen was dat de keuzes eigenlijk niet zoveel invloed hadden op het verhaal dan dat je in eerste instantie zou denken. Dat is helaas niet verbeterd in het tweede seizoen. Soms krijg je te maken met grote dilemma’s waar je toch zeker even over moet nadenken, maar na een tijdje komt iedere speler ongeveer op dezelfde plek terecht. De enige uitzondering daarop is het einde van dit seizoen, maar we kunnen ook niet met zekerheid zeggen dat het begin van het derde seizoen die keuzes ongedaan zal maken of niet.
Wat is er eigenlijk nieuw in het tweede seizoen van The Walking Dead? Niet veel, maar qua actie is het toch al een pak interactiever dan het vorige. Vanaf nu krijg je namelijk gevarieerdere Quick Time Events om uit benauwde situaties te ontsnappen. Dit zorgt ervoor dat het net wat diverser en aangenamer wordt om de episodes uit te spelen, maar verder kent het weinig toegevoegde waarde.
