Het originele spel gespeeld? Dan kunnen we aan een al even episch vervolg beginnen. Iedereen die zich overgeeft aan de mythische wezens, die zowel mens als reus bedreigen, keert opnieuw terug naar een vikingomgeving waar de goden de pijp aan Maarten hebben gegeven en ook de zon nergens meer te bespeuren is. Een van de meest superieure antagonisten is eindelijk dood, maar nu moeten we de gevolgen van die Pyrussoverwinning naar onze hand zien te zetten. Er zijn slachtoffers gevallen, van de karavaan waarmee je doorheen de norse landen trekt blijft niet veel over, maar opgeven behoort niet tot de mogelijkheden. Ook in deze sequel presteren de narratieve genieën op een zeer hoog niveau, waardoor je het verhaal van de protagonisten wilt beleven. Geen verplichtingen, geen sleur, je wil gewoon ontdekken hoe het met deze mensen, slachtoffers van de wereld waarin ze zijn opgegroeid, gesteld is en welke avonturen ze nog zullen beleven.
Verbeteringen in kleine details
De gameplay werd weliswaar verfijnd, maar gigantische wijzigingen werden er niet doorgevoerd. Never change a winning team klopt volledig, want de gekende elementen die van de eerste game een hit maakten, zijn allemaal aanwezig. De tactische elementen uiten zich uiteraard in de turn-based strategy-gevechten, maar het rollenspelgehalte bereikt z’n hoogste niveaus tijdens je reis doorheen de vaak besneeuwde zones. De reisweg veranderen kan je niet, het gevaar ontwijken niet altijd, maar er zijn talloze keuzes die gemaakt moeten worden en die het vervolg van het epos bepalen. Bovendien is je voorraad overlevingsmiddelen zeer beperkt, moet je het moraal van je compagnons op een aanvaardbaar niveau houden en ligt ook de dunne grens tussen overleven en kameraden verliezen in jouw handen.
De 2D-omgevingen vertonen eenzelfde briljantheid die we eerder zagen.
Dat beslissingen verregaande gevolgen kunnen hebben, is vooral waarheid wanneer je personages uit de eerste game hebt geïmporteerd. Belangrijke protagonisten kunnen sterven, en dat is vooral balen wanneer je al anderhalve game eenzelfde held hebt geüpgraded. Tussen de subtiele verbeteringen springt vooral een logischer voorraadmanagement in het oog. Clansmen gaan nu zelf op zoek naar extra voedsel, wat een tweeledig voordeel oplevert: je moet niet steeds je zuurverdiende centen uitgeven én Clansmen voelen niet zo nutteloos als in het eerste spel. Fighters blijven vanzelfsprekend bovenaan de belangrijkheidsladder staan, want zij beschermen deze Clansmen wat je geld oplevert om je uitrustingsonderdelen van upgrades te voorzien en ook je Heroes kunnen ermee worden verbeterd.
Gevechten met een doel
Die helden spelen een centrale rol in de gevechten waarin elke deelnemer zijn beurt netjes moet afwachten. Stoic maakte tijdens het ontwikkelproces van deel 1 interessante keuzes en die schitteren ook nu nog lustig verder. Zo stijgt en daalt je aanvalskracht synchroon met je levensbalk, waardoor verzwakte vechters ook minder schade zullen aanrichten. Dat geldt evenzeer voor je tegenstanders, wat tactisch openingen biedt aangezien je de krachtigste opponenten onmiddellijk kan verzwakken vooraleer ze je eigen helden te zwaar toetakelen. De Objectives, een toevoeging die gevechten meer tactische diepgang bezorgen, verplichten je soms ‘out of the box’ te denken om één bepaalde antagonist het zwijgen op te leggen terwijl je in het eerste spel altijd weer het hele strijdveld moest opkuisen. Daarnaast wordt er nu effectief gesproken tijdens deze duels, waardoor ze een deel van het verhaal uitmaken en niet zomaar holle opvulsels zijn. Sukkel je toch met de vaak uitdagende knokpartijen? De Training-modus speelt in de sequel een belangrijke rol, want je leert je helden ermee kennen en zal heel wat bijleren over de tactische diepgang waarmee je elk gevecht naar je hand kan zetten. Bovendien werd er een Renown-beloning aan gekoppeld, waardoor de korte maar niet geheel simpele uitdagingen de moeite waard zijn.
De soundtrack is om duimen, vingers en zelfs oren van af te likken.
The Banner Saga 2 verdient net zoals het eerste spel een alinea toegewijd aan het audiovisuele aspect van de game. De 2D-omgevingen vertonen eenzelfde briljantheid die we eerder zagen, je mond zal meermaals openvallen van verbazing. De cutscenes zijn bovendien met heel veel oog voor detail uitgetekend, net zoals de beelden waarbij je karavaan doorheen de wereld reist. Elke held, jouw persoonlijk reisgezelschap, wordt in beeld gebracht en de accuratesse is 100 procent. Ook op het vlak van voice acting gaat The Banner Saga 2 erop vooruit, al moet het gezegd zijn dat er nog steeds heel wat geschreven dialooglijntjes in de game aanwezig zijn die niet met een heerlijk Scandinavisch accent tot leven worden gewekt. De muziek, gecomponeerd door alweer niemand minder dan Austin Wintory, compenseert het beperkte aantal voice overs, want de soundtrack is om duimen, vingers en zelfs oren van af te likken.
