Als we het over de typische westerse RPG hebben, dan zal Baldur’s Gate 2: Shadows of Amn waarschijnlijk in ieders top drie voorkomen (of dat zou toch moeten). Talloze uren werden met een glimlach verspild, terwijl Minsc en zijn eeuwige kompaan Boo me vergezelden in het bijzonder uitgebreide avontuur rond booswicht Irenicus. Nostalgische gevoelens, die plots weer boven kwamen drijven toen BioWare stelde dat deze Dragon Age: Origins de spirituele opvolger was. Tijd om de wereld van Ferelden een bezoekje te brengen en het aan den lijve te ondervinden.
And so it begins... and begins... and begins
De meeste games vertrekken vanuit één standpunt om vervolgens in een pijl naar de conclusie te gaan. Dragon Age: Origins levert je niet enkel meerdere eindes, maar ook het begin zal variëren, naargelang de keuzes die je maakt bij het maken van je personage. Kies je voor een stadself, dan krijg je een andere ‘origin’ voorgeschoteld dan bij een menselijke tovenaar. In totaal krijg je zes verschillende oorsprongen. Op deze manier krijg je een heleboel standpunten en achtergronden te zien, die toch wel net iets leuker verpakt zijn dan een hele resem zinnen op je scherm. Nog voor het spel aan zijn daadwerkelijke verhaallijn begint, ben je al je personage aan het kneden en ben je dus nog dichter betrokken dan gewoonlijk.
Net zoals het begin eigenlijk heel variabel is, krijg je ook tijdens het spel zelf een heleboel keuzes voorgeschoteld. Simpel gezegd: alles kan invloed hebben op wat je verder in het spel meemaakt. Antwoord de hele tijd gemeen tegen een ander personage en je ziet de onderlinge relatie zienderogen achteruit gaan, tot hij of zij misschien beslist om gewoon weg te gaan. Neem beslissingen die niet stroken met hun gedachtegang en jullie relatie zal ook weer verzuren. Zelfs het tijdelijk verlaten van een dorp om elders snel nog een personage te gaan rekruteren, kan resulteren in een uitgemoord dorp bij je terugkeer. Je hoeft niet echt bijster slim te zijn om te beseffen dat je hierdoor quests en NPC’s misloopt. Het is dus best dat je even nadenkt voor je iets doet, want het zou wel eens pijnlijke gevolgen kunnen hebben.
Jammer genoeg is het niet altijd zo diepgaand. Bij gesprekken kan je meestal uit meerdere zaken kiezen, waarbij er telkens een kleine nuance zit qua antwoord. Het ene is medelevend, een ander is vragend, weer een ander is gemeen en ander gewoonweg brutaal. Vaak maakt het echter niet zoveel uit welke je kiest, aangezien de andere partij toch gewoon alle informatie zal delen die je nodig hebt, ook al ben je er behoorlijk brutaal tegen. In de persoonlijke gesprekken met je partymembers zal je echter wel wat meer op je tellen moeten letten, dus daar klik je beter niet zomaar op een optie.
MMO’s, hier is Dragon Age: Origins
Een RPG staat of valt met de hoeveelheid content die het spel kan aanbieden. Gelukkig hoeven we ons daar bij Dragon Age: Origins geen zorgen te maken. Naast een resem personages krijg je ook talloze locaties aangeboden. Elk aspect van het spel straalt overvloed uit. Je leert passieve en actieve vaardigheden, verwerft talenten en eigenschappen, verzamelt allerlei wapentuig en kledij en ga zo maar door. Alsof dat allemaal nog niet genoeg is, mag je ook nog eens op zoek gaan naar plantjes, geschenkjes en stukken metaal, om maar een paar dingen te noemen.
Naast de gewoonlijke voorwerpen, zoals bogen, bijlen, zwaarden, harnassen – die elk nog eens onderling verschillen qua niveau en eigenschappen – kan je immers ook ‘gewone’ voorwerpen gebruiken om je te helpen in de strijd. Cadeautjes zijn op dat vlak misschien een rare keuze, maar als je één van je characters tegen de schenen hebt geschopt, kan het wel eens handig zijn om hem of haar te overladen met geschenken, zodat de onderlinge relatie terug op peil wordt gebracht. Planten en het bloed van tegenstanders kunnen dan weer gebruikt worden om allerlei drankjes en zalfjes te fabriceren. Zelfs valstrikken kun je in elkaar prutsen als je de juiste onderdelen weet te vinden. Natuurlijk verloopt dit niet zomaar, want je moet natuurlijk wel een aanleg hebben voor deze zaken. Zonder Herbalism of Trap Making zal je vooral met een inventory zitten, vol met plantjes en flesjes.
De overvloed aan wapens, helmen, handschoenen, schoenen, ringen en andere prullen waarmee je je personages kan aankleden, wordt nog eens sterk uitgebreid door het toevoegen van runes. Het zal geen item fever worden zoals bij Diablo II, maar toch kan je hiermee net dat tikkeltje extra in je voorwerpen stoppen, om zo weer een stapje verder uit te lopen (hopelijk) op je tegenstanders.
Waar gaan we heen?
Naast de overvloed aan materiaal krijg je gelukkig ook een overvloed aan vrijheid en missies. Uiteraard heb je de verhaallijn – niet meteen de meest originele ooit – die je geruime tijd voor je tv zal houden, maar ook de talloze kleinere missies zijn best vermakelijk. Ondanks de traditionele aard ervan, heb ik er nooit een probleem van gemaakt om ze uit te voeren. Het staat je natuurlijk vrij om deze zij-missies te negeren en enkel de verhaallijn te doen, maar kleine nuances zullen je dan ontgaan en je dompelt jezelf net iets minder onder in de uitgebreide wereld van Dragon Age: Origins.
Gelukkig kan je eigenlijk gaan en staan in de wereld waar je wil. Uiteraard zal het verhaal je in het begin een bepaalde richting uit duwen omdat je nu eenmaal op gang moet komen, maar voor het overige bepaal je zelf de volgorde. Je hoeft hierbij niet meteen te vrezen dat je tegen een klepper van een tegenstander komt te staan die je pas dertig levels later kan neerhalen, want het spel houdt rekening met jouw niveau om zo alles in de juiste verhouding te plaatsen. Doe je 1-2-3, dan zal 3 het moeilijkste zijn. Doe je 3-1-2, dan zal 2 moeilijker zijn. Deze methode helpt ook om het vrijheidsgevoel te onderstrepen. Wat je wanneer ook doet, het verhaal loopt verder.
Net zoals in Baldur’s Gate krijg je een landkaart voorgeschoteld als je naar een andere streek wil trekken. Gedurende deze tocht kan het spel soms een onderbreking aanbieden, in de vorm van een stukje verhaal of een hinderlaag van bandieten. Als je moet strijden in zo’n tussenstukje, is dit in een afgesloten deeltje van de wereld, waarbij je naar de rand van de map moet lopen om zo terug te kunnen verder reizen. Over deze stukjes hangt, net zoals bij elk deel van de wereld waarin je rondloopt, in de verte een waas of mist. Waarschijnlijk wordt hiermee het werk van de processor wat verlicht. Toch is het jammer, zeker in vergelijking met de eindeloze vertes waarin je kan turen bij Uncharted 2: Among Thieves en Assassin’s Creed 2. Af en toe krijg je echter nog een pop-up of een screen-tear te verwerken, iets wat niet zou mogen, zeker gezien de mist-ingreep.
Ook de vele laadtijden – na een initiële installatie van vijftien minuten – kunnen af en toe stevig beginnen vervelen. Gelukkig zijn de graphics zeer degelijk en zie je ook dat je personages vol bloed hangen als ze weer maar eens een schurk een kopje kleiner hebben gemaakt. Op het vlak van geluid hadden we niks minder verwacht van Bioware en valt er ook weinig op aan te merken. Alle conversaties worden mooi verteld en de personages hebben ook een stemacteur of –actrice meegekregen die past bij de rol.
You’ve got to fight... for your right
Als het er dan toch op aankomt om te tonen wat je waard bent in de strijd, mag je met vier personages de hakbijl bovenhalen. Afhankelijk van de verschillende eigenschappen zal die strijd uiteraard lichtelijk anders zijn, al lijken veel spelers toch te teren op een party van twee spellcasters, een vechter en een vierde personage naargelang hun voorkeur. De vergelijking met Baldur’s Gate werd al ettelijke keren aangehaald in deze review, maar vooral op het vlak van combat verschilt deze het meeste. Uiteraard is het grootste verschil dat je nu in 3D moet strijden op een console. Ik vermeld specifiek consoles, omdat je hier geen keuze krijgt – zoals op pc – om in het klassieke topdown zicht te spelen.
Hierdoor verschuift de tactische inhoud eerder naar een actie RPG. Rechts onderaan zie je per personage drie skills die je kan gebruiken met de verschillende knoppen (driehoek-rondje-vierkantje), terwijl R2 inhouden je er nog eens drie andere laat gebruiken. Pauzeren kan nog altijd door op L2 te duwen, waarna je kan kiezen wat je wil gebruiken als volgende zet. Jammer is wel dat je terug op L2 mag rammen om je volgende personage een opdracht mee te geven. Het is in elk geval een stuk onoverzichtelijker om op ordelijke wijze de gevechten te doorstaan. Door specifieke triggers te zetten op bepaalde gebeurtenissen, zoals “health > 25%, then use health potion” kan je wel wat veiligheid her en der inbouwen, maar even handig als het topdown-zicht is het zeker niet.
De moeilijkheidsgraad is op hogere niveaus zeer pittig, zeker als je friendly fire ook nog eens toelaat, maar het wordt je een beetje makkelijker gemaakt doordat je leven en je mana terug worden aangevuld wanneer de strijd over is. Je hoeft dus niet te gaan rusten of naar een tempel te gaan om personages terug tot leven te wekken, want pas als je volledige party overlijdt in de strijd is het echt gedaan. Zolang één personage overleeft, zal de rest miraculeus herstellen na een gevecht. Een toegeving voor de mindere gamer misschien, maar wel jammer vermits je daardoor net iets roekelozer aan de slag zal gaan, zeker in vergelijking met – hier komt ‘ie – Baldur’s Gate 2.
