De kwaliteit van een goeie knokgame staat of valt met de hoeveelheden meubilair die je als speler tot barrels mag reduceren. Dat zegt op zich weinig over de kwaliteit van de gameplay, maar het toont wel aan dat er aan de details is gedacht. Wat dat betreft stelde Jackie Chan: Stuntmaster, een PlayStation-brawler van vlak na de eeuwwende, alvast niet teleur: alles wat los en vast stond in het decor van de game kon - voor zover de rekenkracht van de toenmalige generatie consoles dat verdroeg - van de wereld worrden geholpen. Bovendien hadden de tafels en stoelen bij momenten wel degelijk een functie: er kon, in een gameplaymechaniek die later zou worden geperfectioneerd met de Yakuza- en True Crime/Sleeping Dogs-games, een rake environmental-slag worden uitgedeeld door de snuit van een tegenstander tegen een decorstuk te kwakken.
In de rij
Qua gameplay deed Jackie Chan: Stuntmaster een beetje denken aan brawler-klassiekers als Double Dragon: van west naar oost het decor afschuimen - in beperkte mate kon dat ook in andere windstreken - en opdoemende tegenstanders neerslaan. Voor het vergaren van bonuspunten vielen er per level tien lotusmaskers te rapen, en bij momenten moest je ook aanstormende vrachtwagens zien te ontwijken. Power-ups waren voor de gelegenheid mekflessen, hamburgers en pakjes tjaptjoi. Bij momenten stonden de tegenstanders nét iets te uitdrukkelijk in de rij om klop te krijgen, maar de confrontaties werden naarmate de game vorderde snel pittiger.
Heel wat games uit het verleden die rond een film- of tv-persoonlijkheid draaien, vertonen veel te weinig van de karakteristieken van die held. Niet zo bij Jackie Chan: Stuntmaster: de stijlbonussen die de game uitvaardigt voor spelers die op de zwier letten, vertaalden voor een stuk al de persona van de op dat moment 35-jarige Chan, die nog maar net internationaal aan het doorbreken was met de Rush Hour-films en wier Hong Kongse prenten een culthit waren in de (ja, ze bestonden nog toen!) videotheken. En dan waren er natuurlijk de oneliners die de makers in de game hadden geparkeerd: de meeste waren even nietszeggend als belegen, maar ze droegen niettemin bij tot het Chan-eske cachet van de game.
Motion capturing
"Let's discuss this like gentlemen", zegt bijvoorbeeld de échte Chan, die de dialooglijnen insprak (al kunnen we het hier beter monolooglijnen noemen) in zijn kenmerkende schabouwelijke Engels. En dat was niet het enige van de acteur dat werd ingescand. Jackie Chan: Stuntmaster werd ontwikkeld door Radical Entertainment, een Canadese studio die onder de vleugels van het grote Activision onder meer de Prototype-games maakte, en daarvoor onder meer verantwoordelijk was voor Scarface: The World is Yours. Ten tijde van deze game, als onafhankelijke studio werkend voor de Amerikaanse publisher Midway, waren ze nog hun vaste voet aan het zoeken in de industrie. En dat deden ze door een game over Jackie Chan met de nodige égards voor de figuur in elkaar te draaien. Inclusief dus de ingeblikte stem én het ingescande lijf van de acteur.
Jackie Chan: Stuntmaster was een van de vroegste games waarin de motion capture-techniek werd ingezet om een mens van vlees en bloed accuraat in een game onder te brengen: de techniek werd gepionierd in oudere games als Prince of Persia en Police Quest III: The Kindred, maar ten tijde van deze game geraakte hij stilaan op punt. De visuele kracht van de PlayStation was natuurlijk nog niet je dat, maar Chans flukse moves werden toch al erg natuurgetrouw in computeranimaties omgezet. De Hong Kongse actieheld trok daarvoor twee dagen naar Futurelight Studios in Santa Monica, een van de allereerste motion capturing-bedrijven op de wereld, waar hij een bibliotheek van bewegingen hielp registreren uit de verscheidene gevechtssporten die hij beheerst. Ja, inclusief zijn befaamde Drunken Master-vechtstijl.
