Film Noir

  1. PBR Streetgang
    PBR Streetgang
    Een thread voor het bespreken van film noir, neo-noir en internationale varianten/reacties op de film noir.

    Belangrijk is dat film noir niet echt een genre is. Het wordt vaak als een apart genre geclassificeerd omdat de omschrijving specifiek genoeg is om het zo te beschouwen. Maar film noir is eerder een groep films die gekenmerkt zijn door een gelijkaardige samenloop van stijl en thematiek. Het gaat steeds over Amerikaanse producties, alhoewel veel acteurs, regisseurs en schrijvers zelf geen Amerikanen waren, geproduceerd tussen 1941 en 1958. Het begin van de klassieke film noir wordt algemeen aanvaard als de release van John Huston’s ‘The Maltese Falcon’ uit 1941 (alhoewel ‘Stranger On The Third Floor’ van Boris Ingster al een jaar eerder werd uitgebracht en die film omvatte veel sterker de ware geest van films noir) en het einde ervan zou komen met ‘Touch Of Evil’ van Orson Welles in 1958. Maar natuurlijk zijn er films die daarbuiten vallen en toch als films noir worden beschouwd. ‘M’ van Fritz Lang, een film uit 1931, is een verre voorloper op de film noir, terwijl hij in zijn essentie een pure noir is die in het rijtje thuishoort. Maar ook zijn er films die na de klassieke periode werden uitgebracht en ook tot de film noir behoren. ‘The Naked Kiss’ van Samuel Fuller uit 1964 of ‘Cape Fear’, 1962, van J. Lee Thompson zijn daar perfecte voorbeelden van.
    Zoals eerder vermeld, gaat het niet om een strak omlijnd genre, dan wel om een hoop narratieve, thematische en stilistsche kenmerken die een hele generatie aan films samenbracht. Het meeste opvallende stijlkenmerk is dat alle films noir in zwart-wit gefilmd zijn, meestal met een low-key belichting (zwart-wit met een hoog contrast tussen de twee, en door het weinige gebruik van frontale belichting komt het vaak erg duister over) om de sfeer sinister of mysterieus te maken. Er zijn zeer weinig kleurenfilms gemaakt die onder de klassieke film noir vallen. ‘Leave Her To Heaven’ van John Stahl en ‘Slightly Scarlet’ van Allan Dwan zijn twee van de wel zeer weinig uitzonderingen op deze regel. De zwart-wit fotografie paste namelijk veel beter bij het ideaal van de film noir.
    Een tweede typerend element aan de film noir is het opvallende feit dat per definitie alle films noir volledig Amerikaanse producties zijn. Uiteraard zijn er uitzonderingen, net zoals de “zwart-wit regel”. ‘The Third Man’ is bijvoorbeeld een Britse productie geregisseerd door Carol Reed, en ‘Les Diaboliques’ van Henri-Georges Clouzot is er een Franse.
    Maar naast die twee typerende kenmerken, is de ware aard van de film noir gelgen in zijn inhoud. De parallellen in thematiek en narratief zijn er zeer sterke en hoewel de ene film al wat meer uitgesproken is dan de andere, is het zo dat er doorheen alle noirs een zeer sombere/tragische en soms ook cynische sfeer hangt. Dit is eigenlijk een rechtstreeks gevolg van de klassieke Hollywood-cinema van die periode. Het geweldig aantal films dat in die periode werd gemaakt (in 1946 werd zelfs het meeste films per jaar ooit geproduceerd in Hollywood) handelde doorgaans over hetzelfde. Er was een vrijwel constante ophemeling van de liefde en van de alledaagse Amerikaanse waarden. In de mainstream films werden de sterren steeds op hun beste getoond en de verhalen zelf kenden doorgaans een happy end. Het is dus op deze commerciele cinema dat film noir min of meer een rechtstreekse commentaar is, vandaar de duistere en sinistere sfeer van de films noir. En hier zijn er geen uitzonderingen op. Elke film noir verdiept zich op de een of andere manier in menselijke zwakte.

    Enkele terugkerende thema’s waar vele noirs over handelen zijn die van de “dark secret” of de “haunted past”: hier gaat het om personages die iets te verbergen hebben, iets wat hen wel eens slecht zou kunnen uitkomen, en deze doen dan wat ze maar kunnen om het geheim te bewaren. Soms gaat het ook om iets wat ze niet per se zelf hebben gedaan, maar om een gebeurtenis uit hun verleden dat hen blijft teisteren. (vb: 'Out Of The Past' van Jacques Tourneur) Ook het typische “wrongfully accused” aspect is er een dat veel gebruikt wordt; het personage wordt verdacht van iets waar hij niet schuldig aan is, maar toch komt er een duister kantje te boven, dit door de beschuldigingen en dergelijke ('Kansas City Confidential' van Phil Karlson). In beide voorbeelden is er dus een duidelijke paranoia toe te schrijven aan de personages, en het is hieraan dat ze uiteindelijk ten onder gaan. Andere duidelijke voorbeelden hiervan zijn ‘Detour’ van Edgar G. Ulmer, ‘In A Lonely Place’ van Nichalas Ray, ‘Stranger On The Third Floor’ van Boris Ingster, ‘The Woman In The Window’ van Fritz Lang en ‘The Trial’ van Orson Welles.
    Andere frequente thema’s zijn die van “decadence” en “mania”. Personages uit dit soort films zijn dan vaak rijke, krankzinnige mensen die anderen naar zich toe lokken en delen in hun groteske en soms wel zeer bizarre praktijken. Dit soort noirs ontleent veel narratieve elementen uit de zgn. gothic romance films. Deze films wijken af van de noir cinema omdat ze buiten een enigszins sinistere sfeer niet echt veel gemeen hebben met andere noirs. Maar soms is het moeilijk een exacte grens te trekken, en de beiden overlappen elkaar wel eens. Films die naar de gothic romance neigen of er toch zeker en vast door beinvloed zijn, zijn ‘Sunset Blvd.’ van Billy Wilder, ‘Secret Beyond The Door’ van Fritz Lang, ‘Rebecca’ van Alfred Hitchcock, ‘Caught’ van Max Ophuls en ‘Mildred Pierce’ van Michael Curtiz.

    De films noir vloeiden in zekere zin voort uit de expressionistische Duitse cinema van de jaren '20 en '30, met films als 'Das Kabinet des Dr. Caligari' van Robert Wiene of de Dr. Mabuse-films van Fritz Lang. Hier werd al veel gebruik gemaakt van de belichting, opname en set design die later vaak zou terugkomen in films noir; bvb 'Stranger On The Third Floor' van Boris Ingster of 'Secret Beyond The Door' van Fritz Lang.

    Hier zijn enkele films uit de klassieke noir periode die je zeker gezien moet hebben

    - Double Indemnity (Billy Wilder)
    - Sunset Blvd. (Billy Wilder)
    - Touch Of Evil (Orson Welles)
    - Stranger On The Third Floor (Boris Ingster)
    - Kiss Me Deadly (Robert Aldrich)
    - Les Diabloiques (Henri-Georges Clouzot)
    - Kansas City Confidential (Phil Karlson)
    - Out Of The Past (Jaques Becker)
    - Criss Cross (Robert Siodmak)
    - The Third Man (Carol Reed)
    - Notorious (Alfred Hitchcock)
    - Detour (Edgar G. Ulmer)
    - In A Lonely Place (Nicholas Ray)
    - The Asphalt Jungle (John Huston)
    - Raw Deal (Anthony Mann)
    - The Big Sleep (Howard Hawks)
    - The Big Heat (Fritz Lang)
    - Murder, My Sweet (Edward Dmytryk)
    - The Night Of The Hunter (Charles Laughton)
    - White Heat (Raoul Walsh)
    - The Killers (Robert Siodmak)
  2. boogje
    boogje
    Goede thread. Kudos to you, tommo!
  3. PBR Streetgang
    PBR Streetgang
    heb de post klein beetje bijgewerkt, maar ik dacht dat deze thread hier beter thuishoorde dan in het algemene forum...
  4. boogje
    boogje
    Zeker wel. Als je nog zo'n leuke ideeën hebt voor threads: posten!
  5. PBR Streetgang
    PBR Streetgang
    Was aan het denken om eens een western thread aan te maken, met een duidelijk overzicht van de verschilende periodes van westerns etc.
    Maar ik wil dat goed doen en ga het pas aanmaken als ik terug thuis ben.

    Hoe ver zit je al met je films noir, boogje?
  6. boogje
    boogje
    Dat hangt er van af hoe snel Play mijn noirs kan leveren. Vroeger was dat zonder boe of ba exact twee dagen na bestelling in de bus, maar de laatste tijd duurt dat toch altijd zo lang bij Play. Ik heb enorm weinig noirs gezien, maar film noir omvat echt hetgeen me zo aanspreekt in film. Bon, wachten op Play...

    En ja, maak zeker die western thread aan! Ook een genre waar ik me dringend in moet verdiepen. Het probleem met mijn Leone-adoratie is dat ik me moeilijk kan inleven in een andere stijl van western. The Assasination of Jesse James, Unforgiven en Butch Cassidy vond ik wel al geweldig, maar ik zal zien wat dat zal geven bij films zoals The Searchers etc.
  7. PBR Streetgang
    PBR Streetgang
    Ja, het heeft bij mij ook wel even geduurd om me los te trekken uit mijn Leone fanboyism. Maar echt, John Ford heeft mij weten te overtuigen. Het draait wel niet allemaal om The Searchers, het is vooral door Stagecoach, The Searchers, Young Mr. Lincoln (wat op zich geen rasechte western is, hoewel ze wel dat gevoel heeft), 3 Bad Men en The Man Who Shot Liberty Valance en de parallellen tussen die films die mij heeft doen beseffen dat Ford de meester is.

    En ja, film noir is echt super chill om te zien. De ene is wel wat zwakker dan de andere, maar als je noirs blijft kijken kom je echt zo'n parels tegen... Ik ben vrij zeker dat je goed gaat genieten van Touch of Evil, Night Of The Hunter en Double Indemnity.

    Ik heb btw gisteren een DVD gekocht van Kansas City Confidential, omdat ze 3 euro kostte . 's Nachts opgezet en wauw, wat een film, zeg. De film is echt een typische b-noir, maar o zo cool. En Lee Van Cleef in noirs is echt ftw. Ik heb hem daar eigenlijk liever dan in de westerns waar ik hem eerder in zag. Ik zet ze meteen in mijn Top 10 film noir!

    off-the-top-o'-my-head lijstje

    1. Sunset Blvd.
    2. Touch Of Evil
    3. Double Indemnity
    4. The Night Of The Hunter
    5. Kiss Me Deadly
    6. Sweet Smell Of Success
    7. Kansas City Confidential
    8. The Big Heat
    9. Detour
    10. The Big Combo
  8. PBR Streetgang
    PBR Streetgang
    By the way, voordat ik hier op 9lives postte, chillde ik op het forum van DigitalDreamDoor, en mijn voornaamste movie dawg daar, goodfella, had DDD verlaten om zijn eigen blog aan te maken. Hij is nog een (veel) grotere noir-afficionado dan ik. Hij is nu bezig met een film noir countdown, en het is echt belachelijk interessant.

    Goodfella's Movie Blog
  9. boogje
    boogje
    Die blog ben ik alvast aan het volgen via blogger, tommo! Thanks, mate. Alle films van Play zijn ook gearriveerd. Nogmaals bedankt.
  10. Bart Religion
    Bart Religion
    Moet er dringend wat meer gaan kijken.

    Maltese Falcon & Double Indemnity vond ik alvast erg goed.

    Heb hier nu Harper liggen uit '66 en The Long Goodbye uit '73

    De tagline alleen al. Nothing says goodbye like a bullet

    Een film als The Killer van John Woo is in feite dan toch ook soort neo-noir?
Weergegeven resultaten: 1 t/m 10 van 56
Pagina 1 van 6 12345 ... Laatste

Inloggen

Inloggen