Vandaag de dag mogen politieagenten rekenen op experts die moordzaken tot op het kleinste detail onderzoeken en met de stofborstel over vingerafdrukken gaan. Vroeger was het anders, en misschien wel interessanter. Ik mocht opnieuw hands on aan de slag met detective Colin Phelps in L.A. Noire. Mijn missie: een moord onderzoeken. Mijn hulpmiddel: een notitieboekje.
Het is niet de eerste keer dat ik Rockstar's grote titel mag betasten. Enkele maanden geleden werd ik al uitgenodigd in Londen om een presentatie van dit duistere detectiveverhaal bij te wonen. Nu mocht ik eindelijk zelf de controller vastnemen en ik was vooral benieuwd of ontwikkelaar Team Bondi erin geslaagd was om de lipsync op punt te stellen. Daarnaast kreeg ik als kersverse detective mijn eerste moordzaak voorgeschoteld. Met slechts een notitieboekje en een stylo in mijn hand begon ik aan het sporenonderzoek.
L.A. Noire is, zoals jullie ondertussen wel al weten, een duister detectiveverhaal dat ons naar het Los Angeles van de jaren veertig brengt. Deze stad trekt Amerikanen van alle sociale klassen aan en vooral misdadigers voelen er zich al snel thuis. De verschillende politiebureaus in de Amerikaanse grootstad moeten met lede ogen toezien hoe het gespuis de bovenhand krijgt en onverstoord moorden pleegt. Zelfs de vele detectives die op de diverse moordzaken worden gezet, krijgen langs alle kanten met tegenwerking te maken en corruptie is hen vaak niet vreemd. Kan jij als kersverse agent Colin Phelps het verschil maken en de stad weer zuiveren van alle criminelen? Waarschijnlijk niet meteen maar alle begin is moeilijk en één misdadiger in de cel kan, zonder dat je het beseft, meerdere mensen van een gewisse dood redden.
Bloed en nylonkousen
Nadat ik een introductie kreeg over het reilen en zeilen in Los Angeles, werd ik meteen voor de leeuwen geworpen. Mijn eerste zaak: de ‘Silk Stocking Murder' of vrij vertaald: ‘de nylonkousenmoord', een moordmoordzaak die verdacht veel weg had van de beroemde en waargebeurde "Black Dahlia" moord uit 1947. Meteen merkte ik dat je deze game niet op een nuchtere maag moet spelen want bij aankomst op de plaats delict zag ik een naakt en gruwelijk verminkt lichaam van een jonge vrouw liggen. Omdat ook dit gezicht duidelijk met de MotionScan technologie werd nagemaakt, zag het er bovendien nog eens erg realistisch uit. Met een lichte aarzeling begon ik dan ook het lichaam te onderzoeken op sporen.
Dit bracht bitter weinig op, een bloedspoor vanaf het lichaam leidde me wel naar een handtas waarin de naam van de jonge dame zat. Zaak opgelost, lichaam in zak stoppen en thuis een pintje pakken? Neen, want nu begint het echte werk: verdachten ondervragen en uiteindelijk de dader pakken. Phelps is ervan overtuigd dat deze moord door één seriemoordenaar gepleegd werd en dat de bewijzen duidelijk maken dat het niet gaat om een dader die reeds achter de tralies zit. Zijn huidige partner is het daar niet mee eens en denkt dat het om een na-aper (copy cat) gaat die zo onopgemerkt kan moorden. De bedenkingen van de twee detectives doen er uiteindelijk niet echt toe want zowel de politiechef als de openbare aanklager zijn allang tevreden als er mensen opgesloten worden.
Opgekropte frustraties
Het was dus mijn taak om zoveel mogelijk verdachten binnen te brengen en met een handvol bewijsmateriaal bleek dat geen gemakkelijke opgave. Nadat ik de huisbazin van het vermoordde meisje had ondervraagd, en nadien aan elke deurbel van een appartementsgebouw ging hangen om te horen of iemand die avond ervoor vreemde geluiden gehoord hadden, kreeg ik toch één verdachte te pakken: de ex-man van het meisje. Omdat deze in een vechtscheiding verwikkeld waren, leek de zaak al opgelost maar dit was buiten de man zelf gerekend, hij was namelijk een uitstekende leugenaar.
Zoals je intussen wel weet zal je tijdens het ondervragen van verdachten goed naar de gelaatstrekken moeten kijken, om te zien of ze niet liegen. Ik was redelijk zelfzeker van mijn stuk en slingerde het ene verwijt na het andere naar de man zijn hoofd, vergezeld met de verzamelde bewijsstukken. Hoewel ik aan zijn gezicht en arrogante houding kon zien dat de man aan het liegen was, pakte ik de zaak duidelijk verkeerd aan. Bij elke ondervraging kan je namelijk bewijsmateriaal voorleggen, maar ook een gepast antwoord geven op wat de verdachte zegt. Je moet dus goed weten wanneer je iemand kan geloven, iemand moet pushen om iets te lossen of een nieuw bewijsstuk moet aanvoeren om een verdachte te breken.
Elke keuze die je maakt heeft bovendien een onmiddellijk gevolg: of je krijgt een nieuwe hint (naam, locatie of een bewijsstuk), of de verdachte slaat dicht. Hier liep het bij mij fout en na elk antwoord zag ik dat hij zelfzekerder werd, en me bijna in het gezicht uitlachte. Doordat de man z'n gezicht er zo realistisch uit zag, wou ik bijna de controller naast me neerleggen en als ‘bad cop' de man met zijn hoofd tegen de tafel slaan. Gelukkig besefte ik op tijd dat ik een game speelde, maar het toont wel aan dat je dit persoonlijk gaat nemen. Lichtjes geïrriteerd omdat ik nu op een dood spoor terecht gekomen was, ging ik verder met de zaak.
Hoe de moordzaak verder gaat, verklap ik nog niet want dat moeten jullie zelf maar ontdekken op twintig mei. Wat ik al wel kan vertellen is dat ik met dit stuk alleen al meer dan een uur bezig was. Tijdens de vorige hands-off presentatie in Londen zat ik ongeveer even lang voor de beeldbuis, maar ik merkte duidelijk dat het nu anders was. Je raakt als speler echt betrokken bij het spel en ik denk dat iedereen net als ik op een bepaald punt een personage op het scherm zal willen slaan. Om te voorkomen dat opgekropte frustraties een kapot televisietoestel veroorzaken, is het dan ook noodzakelijk om het notitieboekje goed bij de hand te houden en je tijd te nemen op de verschillende plaatsen delict.
Driften in een oldtimer
Een ander ietwat frustrerend maar niettemin geniaal aspect van de ondervragingen in L.A. Noire is het feit dat je nooit onmiddellijk weet of je een juist antwoord hebt gegeven op wat de verdachte zei. Enkele maanden geleden verscheen er in de oudere build nog ‘correct' of ‘false' op het scherm maar Team Bondi heeft beslist om dat eruit te laten. De reden hiervoor is simpel: tijdens een echte politieondervraging staat er niemand achter de agent met een belletje om teken te doen dat ie op het goede spoor zit. In plaats daarvan krijg je aan het einde van het gesprek te zien hoeveel punten je scoorde. Nul punten betekent dat je deze verdachte moet laten gaan en andere sporen moet uitpluizen.
Jij en je partner staan er hoe dan ook niet alleen voor, naast een lijkschouwer die op de plaatsen delict rondhangt, staan er ook telefoontoestellen verspreid in de spelwereld waarmee je naar de centrale kan bellen. Zo kun je indien nodig het onderzoeksdepartement bellen en meer informatie vragen over een nummerplaat, naam of ander bewijsstuk. Dit bespaart je enkele kilometers rijden, maar neem van me aan dat dit ook vermakelijk kan zijn. Als je zelf met de wagen rijdt, voelt het aan als Grand Theft Auto IV: de wagens besturen haast identiek dus iedereen die met een GTA aan de slag ging, kan moeiteloos door een bocht scheuren aan hoge snelheid. Mensen die liever rondgereden worden, kunnen steeds de partner laten rijden en de rit zo overslaan. Dit komt ook bekend voor (neem in GTA maar eens een taxi), maar ik wil toch wel opnieuw benadrukken dat de gelijkenissen met die andere titel verder stoppen. Ja, je kan vrij rondrijden in de stad, maar daar dient het helemaal niet voor. Dit duistere verhaal moet je bij de keel grijpen en het is dan ook totaal nutteloos om zomaar rond te rijden door Hollywood en zoveel mogelijk wagens op je pad in de prak te rijden.
Dress to Impress
Naast het feit dat je een ongelooflijk goed gevoel krijgt wanneer je die ene man met zijn zelfvoldane blik in de boeien kan slaan, beloont de game je nog op andere manieren. Als je zaken succesvol oplost, stijg je in rank en speel je zo nieuwe outfits vrij. Zoals de pre-order actie duidelijk maakt, heeft elk kostuum zijn eigen voordelen die je kunnen helpen in de game. Daarnaast werden er ook ‘Intuïtiepunten' ingevoerd. Omdat L.A. Noire geen moeilijkheidsgraad heeft, werd er voor een puntensysteem gekozen dat je als speler kan gebruiken als je vast zit in een zaak.
Je begint aanvankelijk met slechts één intuïtiepunt, en je kan er maximaal vijf verdienen. Als het op een bepaald moment te moeilijk wordt, kan je via jouw notitieboekje een punt gebruiken om een extra hint te krijgen. Op een plaats delict zorgt dit er bijvoorbeeld voor dat alle belangrijke voorwerpen duidelijk aangegeven worden.
Als laatste puntje wil ik toch nog even de MotionScan technologie aanhalen. In mijn vorige preview hier op 9lives, was ik nog niet tevreden met de lipsynchronisatie die nog enkele milliseconden achter liep. Nadat ik zelf twee uur lang de game mocht spelen, heb ik daar niets meer van gemerkt. Het is dus duidelijk dat de ontwikkelaar in die drie maanden tijd nog ongelofelijk veel werk heeft verricht. Er werd me zelfs verklapt dat als ze niet tevreden zijn over de acteerprestaties van een bepaalde acteur, deze nog last-minut kan vervangen worden. Ik ben toch al onder de indruk van wat sommige acteurs in de game met je teweeg brengen. Zoals eerder aangehaald kunnen deze voor frustraties zorgen, maar ook voor een glimlach. Zo had ik tijdens mijn sporenonderzoek een gesprekje met een barman die erg open en met veel expressie mij te woord stond. Je gaat dan soms ook denken dat je naar een echte televisieserie kijkt.
Missie geslaagd voor Team Bondi? Ik denk het wel. De evolutie die het team heeft gemaakt sinds december van vorig jaar doet alleen maar geloven dat het spel tegen release iedereen zal wegblazen. Hoewel ik aanvankelijk schrik had voor de trage gameplay, werkt dat hier bovendien perfect: je wil gewoonweg elke zaak perfect afhandelen alsof je eigen leven ervan af hangt.