
Originally Posted by
PBR Streetgang
This quote is hidden because you are
ignoring this member.
Show
The Lighthouse - 8/10 (Robert Eggers, 2019)
Ja, 't is een speciaal beestje. Zoals te verwachten van Eggers was het weeral een triomf van productieontwerp boordevol gestileerde dialoog gebaseerd op authentieke bronnen. Ook is het weer een 'from bad to worse'-verhaal, aangezien de omstandigheden waarin de personages zich aan het begin van de film bevinden, niet bepaald optimaal waren. Maar dat is lang voordat de neerwaartse spiralen in gang schieten... Het audio-ontwerp van The Lighthouse is erg cool en toepasselijk in dit genre, maar misschien wat te veel gebruikt in de film om de mentale fragmentering van de personages weer te geven. Dat lag er soms wat dik op, net als de hele tweede act die te lang was voor zijn eigen goed en maar bleef doorgaan ook al waren zijn punten allang gemaakt. De visuele stijl is zeer uitgepuurd, met contrastrijke zwartwitcinematografie, gefilmd in een wel zeer smalle aspect ratio (Movietone, of 1,19:1) die de claustrofobische sfeer van de locatie benadrukt en tegelijkertijd ook de band met stille film versterkt. Meer bepaald films als Jean Epsteins Finis terrae en Jean Grémillons Gardiens de phare. Maar The Lighthouse roept evenzeer herinneringen op van de fetisjistische psychodrama's van Guy Maddin, die zich ook in ver afgelegen locaties afspelen zoals in Careful, hoog in de Beierse bergen, en in Archangel, ver in het noorden van Rusland. Ook is het onmogelijk om niet aan de films van Ingmar Bergman te denken die hij opnam op zijn geliefkoosde Fårö, met de horrorfilm Hour of the Wolf als uitschieter omdat die ook diep graaft in de psychologische toestand van zijn personages. De film toont twee mannen die moeten vechten tegen de storm die hen op het verre eilandje vasthoudt, maar de interne strubbelingen zijn waar het uiteindelijk om draait. Ook al is de setting compleet anders, is The Servant van Joseph Losey misschien wel de ultieme invloed: niet enkel de meester/bediende configuratie die hier ook de focus van de plot wordt, maar ook de bittere, histrionische dialogen doen denken aan de theater achtergrond van The Servant's scenarist Harold Pinter. Pattinson en Dafoe spelen allebei de pannen van het dak en hoewel het moeilijk is om het succes van hun accenten in de film te meten, klinken hun conversaties als muziek in de oren, vooral wanneer ze boos en/of dronken zijn. Vaak genoeg dus, al een chance.
Net zoals bij Us na Get Out, voelde ik hier niet meteen diezelfde klik als bij The VVitch, en misschien zal hetzelfde gebeuren bij Midsommar na Hereditary. Hoewel ik mee was met de film, zijn stijl en zijn tempo, had ik moeite met mij volledig in zijn wereld onder te dompelen. Was het te lang? Te repetitief? Had ik andere verwachtingen? Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik weet wel dat ik erg genoten heb, veel over de film heb nagedacht en dat in de komende dagen nog zal blijven doen. Ik hoop oprecht op een wijde release van de film want dit is er echt een dieop het grote scherm gezien moet worden, en hopelijk ook in een volle zaal, om de brede waaier aan publieksreacties te ervaren.