Volgens sommigen dé horrorfilm van het moment... Ari Aster brengt met Midsommar zeker geen foutloos spektakel ten tonele, maar toont dat hij visueel snel met de grote jongens zal meespelen. De film is een zonovergoten nachtmerrie die eerder verontrust dan verafschuwt. Net als de personages komt narratief ook de film op een dwaalspoor terecht. Aster probeert net als in Hereditary verschillende verhalen te vertellen, maar slaagt er uiteindelijk niet in een verhaallijn volledig door te duwen. De visuele mokerslag wordt niet gevolgd door een verhalende uppercut, iets wat vooral het einde parten speelt. Wat echter niets afdoet aan het sentiment van de film, die ondanks de warme Zweedse zon iedereen ijzig en leeg zal laten.

Je kan de hele review lezen bij onze vrienden van Cinemapp, of hieronder je eigen review neerpennen.