PDA

Volledige versie bekijken : De 7 verliezen van onze tijd



jaryd
30 januari 2006, 20:48
Hans Zbinden formuleerde 7 verliezen van onze tijd. Mij werd ooit gevraagd mijn mening te geven over deze verliezen. Ik deel die nu graag met jullie en wil jullie idee daaromtrent. Blijf serieus, fundeer uw mening. Als u geen argumenten hebt, blijf dan stil. Vindt u onderstaande tekst te lang, kies dan een titel en focus u daarop. Ik ben niet perfect, u zal mij waarschijnlijk horen nuanceren of veranderen in delen van mijn mening. Dit noemt men discussie.


Het verlies van de persoonlijkheid.

Ik ben het ermee eens dat de mens zijn persoonlijkheid en individualistisch denken er op achteruit gegaan is. De psychologie toont ons aan dat een puur individualistisch denken niet bestaat en ons hele ik, een resultaat is van impulsen uit onze omgeving. Er rijst pas een probleem als het individu alleen nog maar de richting volgt van zijn omgeving, zonder op zoek te gaan naar alternatieven.

In de hedendaagse maatschappij zien wij dat de mens zijn persoonlijkheid verliest, omwille van zijn drang te behoren tot de massa, de grote groep. Het "mainstream" - effect is één van de verschrikkelijkste verschijnselen die ik ken. Ik kan echter niet beweren dat het gebonden is aan onze maatschappij. Er hebben altijd al sterke figuren en minder sterke figuren bestaan. Mensen van het "dominante" type en van het "volgzame" type. Het probleem aan mainstream volgelingen is dat ze niet meer nadenken vooraleer ze hun leider kiezen. Men heeft schrik om overrompeld te worden door de grote meute en sluit zich uit angst aan bij de grootste groep.

De mainstream wordt spijtig genoeg niet geleid door de meest bekwame dominante typen, maar eerder door hen die zelf het meest onzeker zijn. Die 80 % volgzame typen zijn op zoek naar een leidersfiguur waaraan ze zich kunnen optrekken en er zijn verschillende mogelijkheden. De dominante personen die het zekerst zijn van hun zaak, zullen deze mensen de keuze laten en niet op hun volgzame natuur in spelen. Zij zullen als het ware geen reclamebord uithangen voor hun zaak, maar vertrouwen op het inzicht van de persoon. Mocht deze zich dan niet bij hen aansluiten, is dit geen ramp, mits men overtuigd is van zijn zaak en geen nood heeft aan een grote groep mensen die dit bevestigen, maar tevreden is met een selecte groep, overtuigde mensen.

De onzekere, dominante typen echter zoeken zoveel mogelijk aansluiting en bevestiging van hun leiderskwaliteiten en doen dus alles om duidelijk te maken dat zij een mogelijke optie zijn, dit door opvallend gedrag te vertonen, zich groot voor te doen en veel aandacht te trekken. De angstige groep volgelingen zal zich snel laten intimideren door dit gedrag en zal zich aansluiten bij dit individu. Dan breekt het ogenblik aan dat de zaak misloopt.

We onderscheiden op dit moment, de zelfzekere dominante, de niet-zelfzekere dominante, een grote groep niet-angstige volgelingen en een kleine groep angstige volgelingen. De niet-zelfzekere dominante en de groep angstige volgelingen sluiten zich bij elkaar aan en vormen de grootste groep in het begin, omdat de niet-angstige volgelingen nog in hun keuzeproces zitten.

En nu treedt het mainstream effect op. De groep van niet-angstige volgelingen splitst zich in twee: een deel behoudt zijn persoonlijk inzicht en zal zich aansluiten bij een leider in wie hij vertrouwen heeft en achter wiens ideeën hij staat, maar het andere deel wordt plots bevangen door de angst voor die grote groep die zich daar bevindt en ziet geen andere uitweg dan zich aan te sluiten bij deze groep mensen, om zo te behoren tot de groep die de minste kans heeft om aangevallen te worden en dus, in hun ogen, een grotere zekerheid en veiligheid biedt.

Daarom dat het anti-mainstream zijn een grote persoonlijkheid vergt. Vele mensen beweren zich te distantiëren van de meute door zich aan te sluiten bij een zelfzekere leider, maar schijnen in tijden van "oorlog" toch te deserteren naar de grote groep, waarin ze zich veiliger voelen. Dit zorgt ervoor dat de grootste groepen mensen vaak geleid worden door de minst bekwame leiders. De enige zelfzekere leider die een grote groep achter zich weet te krijgen, is hij die het principe door heeft en dus de meute de illusie geeft dat hij hen zekerheid en veiligheid kan waarborgen. Eenmaal dat hij een grote groep mensen achter zich aan krijgt, gaat de sneeuwbal aan het rollen en groeit deze aan. Eenmaal deze macht verkregen, kan hij dan terugkomen op zijn ideeën en zal hij de groep in een ijzeren handgreep houden. Mits hij de grootste groep volgelingen heeft, kan hij de andere leiders vernietigen en een alleenheerschappij beginnen (=dictator).




Dit is allemaal heel theoretisch uitgelegd en dus zal ik enkele praktische gevolgen hieruit afleiden.

We zien vaak dat het gedrag van mensen verandert naargelang ze zich in een groep bevinden of alleen zijn. Stel, je komt in contact met een groep mensen en de leidende figuren beginnen je te beschimpen en bespotten. In de groep volgelingen zit een kennis van je. Mits zijn persoonlijkheid niet opweegt tegen de groepsdruk zal hij meedoen om zo zijn positie in de groep te behouden. Kom je diezelfde kennis echter op straat tegen, zal hij je begroeten en je aangenaam behandelen.

Het klinkt hypocriet en dat is het ook. In wezen heeft die kennis niets tegen je, maar als de onzekere leiders van zijn groep hun macht willen laten tonen ten opzichte van jou, voelt hij zich genoodzaakt hen hierin te steunen uit angst uit de groep gegooid te worden en zijn zekerheid kwijt te spelen. Zijn persoonlijkheid weegt niet op tegen zijn angst.

Iemand met een sterke persoonlijkheid zal zich echter op dat moment distantiëren en zijn eigen ideaal volgen. Dit moet hem niet noodzakelijk zuur opbreken, want het kan gezien worden als een teken van zelfzekerheid, wat een leiderskwaliteit is, waardoor de angstige groep zich niet tegen hem zal keren, maar het een patstelling wordt tussen de volgeling met persoonlijkheid en de leider van de groep.

Als de leider een wijs persoon is zal hij misschien zijn fout inzien of er geen aanstoot aan nemen. Alleen een angstig en zelfingenomen leider zal zijn volgeling omwille van een vertoon van persoonlijkheid uit de groep zetten, omdat hij vreest dat dit een subversief effect kan hebben.

Het is dan ook typerend dat de beste leiders meestal een kleine groep volgelingen hebben. En dat, hoewel ze een volgeling zijn, hun volgelingen een sterkere persoonlijkheid hebben dan de andere. We zouden misschien zelfs kunnen stellen dat hun persoonlijkheid soms die van andere, angstige leiders overtreft.

Het vraagt in de huidige sfeer veel moed en persoonlijkheid om anti-mainstream te zijn door ofwel een anti-mainstream leider te volgen ofwel een anti-mainstream leider te zijn. Deze groepen blijven dan ook een kleine minderheid die voordurend moet opboksen tegen de meute om hun bestaan te verdedigen.



Ik zou echter wel duidelijk willen stellen dat een verlies van persoonlijkheid niet gepaard gaat met een totale overgave aan de groep. In tegendeel, men zal de groep volgen zolang deze het "ik" niet schaadt en een ander het slachtoffer is. Maar tezamen met dit verlies van persoonlijkheid gaat een toename van egoïstisch denken gepaard, maar daar kom ik later nog op terug.



Verlies van het kleine

De mens kan niet meer tevreden zijn met wat hij heeft, met de kleine deugden des levens. Nee, men wil alsmaar meer, meer en liefst daarna nog meer. Dat iets goed is omwille van zijn grootsheid, vind ik ook een slechte trend. Ik vind dat het niet is omdat de ene auto meer kost of er beter uitziet dan de andere, de andere sowieso slechter is.

Ik begrijp bijvoorbeeld niet waarom je jezelf een Porsche van 100.000 euro zou aanschaffen, om hier op de Belgische wegen aan 50km / u te rijden. Dat kan je met een wagen van 15.000 euro ook en daar verbruik je nog minder brandstof mee op de koop toe. Eveneens zie ik het nut niet in om je een dure Cabrio te kopen, alleen maar omdat het trendy, hip en cool is. Waarom met een brommertje van 2.000 euro naar school rijden, als je die vijf kilometer ook met de fiets kan afleggen?

Maar ik zou het ook een slechte trend vinden als iets goed is omwille van de mening van een beperkte groep mensen. Dit gevoel heb ik bijvoorbeeld bij boeken in de Nederlandse literatuur. We hebben de ene stroming die vindt dat iedereen Harry Potter moet hebben gelezen, want dat leest iedereen. Aan de andere kant hebben we een stroming die zegt dat we Kaas & Hersenschimmen moeten lezen, omdat de Germanisten dit de top vinden. Over smaken en kleuren valt niet te twisten, de ene groep moet zijn mening en smaak niet opdringen aan de andere.



Dat de mens niet meer gelukkig kan zijn, omdat hij niet meer van het kleine kan genieten, verbaast mij niets. Waarom droomt men niet om een kleine glimlach, een klein kusje of een schouderklopje? Nee, men wil een zaal vol applaudisserende mensen, een wilde nacht en aanbidders.

Wel heb ik het gevoel dat de mens streeft naar zijn grootheidswaanzin. We willen op andere planeten landen, maanbasissen installeren en duizend en één andere dingen. Maar in de tussentijd sterven er op onze eigen planeet duizenden mensen, omdat er geen geld is voor medicijnen. We hebben al 1 planeet half vernietigd, waarom moeten we die andere nu ook gaan besmetten?

De grootheidswaanzin van de mens, de gedachte dat hij het middelpunt van het universum is en dat er niets belangrijkers is dan zijn eigen grootsheid, is verkeerd. Zou het niet beter zijn, dat de mens zich bewust werd van zijn nietigheid en zich daarmee tevredenstelde? Vanuit dat standpunt zouden we veel gelukkiger zijn, want we zouden niet naar de zure druiven proberen te grijpen, die we toch niet kunnen bemachtigen.



Ik ben het er echter niet mee eens dat de mens zich niet mag laten leidden door organisaties en de staat. De staat, zoals Plato ze voorstelde, is iets waarvan de mens zich absoluut moet bewust zijn. De mens moet ophouden zijn eigen ik belangrijk te vinden, ten koste van zijn omgeving.

Er is een gouden regel waaraan de mens zich zou moeten houden: "Doe zo weinig mogelijk dat uw omgeving schaadt". De mens vindt zijn kleine ik zo belangrijk, dat alles ervoor moet wijken: het algemeen nut, naasten, vooruitgang. Het zou het doel van de groep moeten zijn, het individu te beschermen en gelukkig te maken en het zou het doel van het individu moeten zijn bij te dragen tot de groep en het algemeen nut.

Het idee dat het kleine "ik" belangrijker is dan het algemeen nut is fout. Dat betekent niet dat het algemeen nut het individu totaal moet overrompelen. Zoals bij alles is de gulden middenweg, de weg die we moeten bewandelen. Het individu moet proberen bij te dragen tot de groep, en de groep tot het individu. We zien dat beiden niet doen wat goed voor hen zou zijn. Het individu is zo belangrijk dat het algemeen nut tegengehouden wordt.

Verbeteringen die voor iedereen goed zouden zijn (verbetering van de sociale zekerheid, tegengaan van corruptie, controleren van ambtenaren, aanpakken van de fraude), mogen niet doorgevoerd worden, omdat ze misschien bepaalde individuen zouden kunnen schaden.

Aan de andere zijde hebben we dan de groep die de eigenheid van het individu opslokt. Zo mag men niet meer zijn eigen mening hebben, men mag niet meer op zijn eigenheid staan. Nee, men moet multicultureel zijn, men mag geen controversiële uitspraken doen, men mag de groep niet aanvallen, men moet het systeem verheerlijken, men mag de pijnpunten niet noemen en ga zo maar door.

De mens heeft inderdaad last van het verlies van het kleine, maar maakt van zichzelf, een mug, een olifant, die alle andere muggen mag verpletteren.


Het verlies van de wortelen

Hier onderscheid ik 3 gevallen aan de hand van Zbindens tekst. Het eerste is het verlies van de traditie, het tweede is de zucht naar het nieuwe en het derde is het verlies van de waarden.


Het verlies van traditie is betreurenswaardig en gaat gepaard met een verlies van respect voor het oude en het verleden. Traditie wordt gezien als iets dat absoluut niet moet gevolgd worden en waar men toch eerst eens goed moet over nadenken vooraleer men er aan meedoet.

Vele jongeren vinden de tradities van hun grootouders vergezocht of belachelijk en doen er alleen aan mee als hen dat opgedragen wordt. Maar waarom zouden we niet gewoon bepaalde tradities in ere houden, omdat het tradities zijn? Waarom zouden we oudejaar niet in familieverband blijven vieren, in plaats van naar luide disco's en dancings te gaan, om daar op te gaan in een massa mensen die al dronken zijn voor het 12 uur is? Waarom zouden we elke zondagochtend om negen uur al uit ons bed moeten om te gaan luisteren naar een murmelende pastoor? Waarom zouden we geregeld onze familie moeten bezoeken? Waarom zouden we op iemands verjaardag eens gedag moeten gaan zeggen? Waarom zouden we komen eten als het eten opgediend wordt? Waarom zouden we moeten bellen naar onze ouders om te zeggen waar we zitten?

Waarom zouden we? Veel van deze zaken zijn misschien niet meteen een echte traditie, maar eerder een gewoonte van vroeger, een opvoeding van vroeger. Met de afzwakking van het geloof kan ik de mensen begrijpen die zeggen dat ze niet hypocriet in de kerk willen gaan bidden op zondagochtend, maar vele andere gewoontes gaan gewoon uit van een soort respect voor de medemens.

Het is een trend bij de jeugd en het wordt hen ook ingepraat door de media, bepaalde opvoeders en zelfs door hun eigen ouders, het niet te nauw te nemen met de normale gang van zaken. Als die hen niet aanstaat, moeten ze zich er niet aan houden.

Dat is een bekrompen visie, want niet alles in het leven moet even aangenaam zijn. Ook onaangename zaken kunnen een bijdrage leveren aan het leven. Ik kan best begrijpen dat je niet staat te springen om bij iemand thuis een film te gaan kijken op zaterdagavond als je juist van plan was te gaan snookeren. En dan meld je die persoon dat gewoon en is er geen probleem.

Maar als er gevraagd wordt of je naar iemands verjaardagsfeest kunt komen, ligt dit toch anders. Dan vind ik dat je principieel (uit traditie misschien) moet gaan om je vriendschap met die persoon te accentueren. Misschien kan je dan één avond niet gaan snookeren, maar dan toon je tenminste aan die persoon dat je er staat voor hem.

Hetzelfde met nieuwjaar, of af en toe aandacht besteden aan je familie. Het spreekt ook van respect voor de persoon die kookt, om te komen eten als het eten opgediend wordt en niet, 30 minuten later, als de Simpsons afgelopen is en de tafel afgeruimd, te eisen dat er een bord voor je opgewarmd wordt.

Dat dergelijke zaken bemoeilijkt worden door de huidige gezinssituaties (samengestelde gezinnen, workaholics als ouders, onverantwoordelijke jongeren, etc.) begrijp ik ook wel. Maar ook daar zijn we onze wortels kwijt. Het verlies van trouw en respect, essentiële waarden voor een maatschappij, veroorzaakt een kettingreactie in de dagelijkse gedragingen van het individu.

Dit alles draagt bij tot een onverdraaglijke ergernis bij beide partijen, die zal leiden tot spanningen en stress, die dan weer zullen leiden tot depressies en inzinkingen, die dan weer zullen leiden tot onverdraagzaamheid, die dan weer zullen leiden tot onverdraaglijke ergernis en zo dalen wij af in een spiraal die onze maatschappij en onze sociale omgang ten gronde zal richten.



De zucht naar het nieuwe, het progressieve, begint stilaan af te nemen. Het probleem stelt zich nu elders. Men wil de fouten van het nieuwe systeem niet inzien en weigert te aanvaarden dat sommige zaken van vroeger, die men bij de veranderingen verworpen heeft, toch beter waren.

Men zal de fouten van de vernieuwing oplossen met nieuwe vernieuwingen die het probleem niet wezenlijk oplossen. Men weigert gewoon flagrant te aanvaarden dat men fout was bij het verwerpen van sommige zaken. De regering zal altijd beweren dat een spijtige samenloop van omstandigheden de enige reden is dat een probleem zich heeft kunnen voordoen. "Het systeem is wezenlijk goed, men zal het wat bijsturen en het zal wel weer in orde komen."

Bijvoorbeeld de problematiek van wegtrekkende bedrijven. Hoewel iedereen weet dat het systeem gewoon te duur is voor de bedrijven, blijft de regering het nieuws verspreiden dat het systeem wel deugt en dat, mits een aantal kleine vernieuwingen, het wel weer in orde zal komen. Men zal nooit toegeven dat men de loonkost inderdaad te hoog heeft gemaakt en dat men ze naar beneden zal moeten halen door enkele privileges in te trekken. "De vernieuwing is nooit slecht, ze heeft alleen wat aanpassingen nodig." De maatschappij wil zijn eigen fouten niet toegeven en weigert inderdaad om op zijn stappen terug te keren, waardoor het probleem hoogstens uitgesteld, maar nooit opgelost geraakt.



Het algemeen verlies van een stabiel waardenpakket is de wezenlijke oorzaak van de verzuring van onze maatschappij. Omdat we in een tijd opgroeien waarin aan wezenlijke waarden nog maar weinig belang gehecht wordt en dat de vooruitgang van het eigen "ik" ten koste van alles gaat, verliest het individu zijn maatschappelijke plicht uit het oog.

Algemene waarden als wederzijds respect, trouw, eerlijkheid, verantwoordelijkheid en vertrouwen, worden als onderdanig belangrijk beschouwd aan het egocentrisme en het egoïsme. Ik zou hier dan ook een door mezelf geschreven traktaatje willen toevoegen over de teloorgang van trouw en zijn functie in de maatschappij:



Het concept trouw is misschien wel één van de waarden waarmee het de laatste tijd het meest bergaf gegaan is. We hebben verschillende vormen van trouw en spijtig genoeg zou een stijging in de waarden-hiërarchie van de maatschappij van trouw in al zijn vormen overal een stap vooruit zijn.


Zo hebben we trouw op vlak van relaties. Het is bekend dat onze maatschappij kampt met een stijgend aantal scheidingen en dat er ook steeds minder mensen trouwen, maar liever gaan samenwonen. Verder is er ook een stijgend aantal nieuw samengestelde gezinnen.

Of dit nu een positieve of negatieve trend is, moet u voor zichzelf uitmaken, maar neemt u toch volgende feiten even in overweging. Weegt het gevoel van ongebondenheid wel op tegen de onzekerheid betreffende trouw in een relatie? Werkt een gelofte van trouw niet meer druk uit op de relatie, om er toch iets van proberen te maken?

Als men de trouw in een relatie hoger zou schatten dan men nu doet, zou men waarschijnlijk meer moeite doen om ze te doen slagen. Men zou toleranter zijn en het minder snel opgeven om energie in de relatie te steken. Niet iedereen die een punt zet achter zijn relatie doet dit omwille van intolerantie en een tekort aan moeite, maar toch, als we minder snel in relaties zouden stappen en er meer waarde aan zouden hechten, omdat we zouden vinden dat eenmaal we met iemand een relatie beginnen, hem trouw moeten blijven, zouden er misschien sommige ongelukkige beslissingen met nog ongelukkigere einden kunnen vermeden worden.

Is de trend van minder snel een gelofte van trouw af te leggen (tegen over een staat of een god), een teken dat mensen misschien toch wel waarde aan trouw hechten, maar van zichzelf weten dat ze die niet kunnen nakomen en daarom geen gelofte afleggen, zodat ze die dan ook niet verbreken? De vraag is of je dan eigenlijk wel een relatie moet aangaan met dergelijke instelling.

Ik kan me inbeelden dat het een stuk geruststellender is te weten dat zowel jij als je partner alles willen doen om een relatie te doen slagen, dit kan weliswaar ook zonder zo'n gelofte, maar die gelofte opent toch altijd een nieuwe dimensie, het openbare en officiële. Mits het getrouwd of niet getrouwd, altijd een pijnlijke zaak is een relatie te moeten verbreken, zou onze doelstelling in het begin van een relatie moeten zijn om deze partner trouw te blijven en niet om te zien of het misschien wel eens op iets zou kunnen uitdraaien als het lot daarover zo zou beslissen.



Een tweede vorm van trouw is trouw aan het gegeven woord. Doorheen de geschiedenis blijkt de mens een schitterend wezen te zijn, als het aankomt op het breken van vertrouwen. Zowel in persoonlijke als zakelijke contacten is er nood aan een sterke basis van vertrouwen. De permanente angst waarin we moeten leven, omwille van het feit dat het gegeven woord even snel verbroken wordt als het gegeven wordt, maakt bepaalde levenssituaties meer stresserend dan ze al zijn.

Zal mijn baas mij dumpen als het in de economie slechter gaat? Zullen mijn werknemers geen vertrouwen meer hebben als ik in hun loon moet snoeien? Als ik na dit topseizoen, een slecht seizoen beleef, zullen de supporters en voetbalspelers dan mijn ontslag eisen? Zal mijn collega-vriend mij in de rug steken op het moment dat hem dat voordeel oplevert?

Azen die mensen, die zo vriendelijk doen tegen mij, niet gewoon op mijn positie? Wordt elke misstap door mijn medemens vergroot doorverteld naar hogerhand om mij te koeioneren? Dergelijke onzekerheden maken het leven én stresserend én hard om dragen. Een opwaardering van het begrip trouw, zodat men oprecht is wanneer men zijn woord geeft en er niet te licht mee omspringt, zou dit kunnen verhelpen.



Ook de teloorgang van respect heeft een negatieve invloed op onze maatschappij:


Respect is de basis voor een beleefde omgang met mensen. Wederzijds respect, respect voor ouderen, respect voor hoger geplaatsten, respect voor hen die respect verdienen. Men moet leren zijn positie te aanvaarden en zich respectvol te gedragen tegenover hen die boven hem staan.

Het gelijkheidsprincipe is zover doorgedrongen in onze maatschappij, dat mensen soms hun, misschien klinkt het ouderwets en dictatoriaal, plaats vergeten. Een leerling moet beseffen dat hij nog steeds onder de leerkracht staat, net als een bediende onder zijn baas en een kind onder zijn ouder. Daaruit moet een respect vloeien van de lagergeplaatste naar de hogergeplaatste, dit moet weerspiegeld worden in zijn houding, zijn gedrag en zijn handelingen.

Maar vandaag de dag zijn we zover gevorderd dat we wel stellen dat iemand wel hogergeplaatst mag zijn, maar daarom nog niet beter is. Het principe dat elke mens gelijk is, slaat inderdaad op het feit dat de positie van iemand niet noodzakelijkerwijze zijn kwaliteiten benadrukt, denk maar aan nepotisme en dergelijke malafide praktijken.

De hogergeplaatste moet ook duidelijk beseffen, dat hij alleen maar hogergeplaatst is omwille van de lagergeplaatsten en dat hij zonder hen, niet zo zou zijn, als hij nu was. Er moet van hem uit een respect vloeien naar de mensen onder hem. Ook dit moet hij via houding, gedrag en handelingen duidelijk maken. Hij moet deze mensen respecteren voor wat ze betekenen voor hem en hen niet minachten.

Er mogen gerust verschillen zijn in uiterlijke kentekenen, de baas mag gerust met een Mercedes rijden en de bediende in een Renault 4, de ouder mag gerust zijn kind berispen, de leerkracht mag een onbeleefde leerling straffen, maar nooit mogen die extra bevoegdheden gebruikt worden voor zelfwinst, ten koste van de mensen onder hem.

De leerling /het kind/ de bediende moet aanvaarden dat hij gestraft wordt, als dit terecht is, zoniet dan moet hij dit op een respectvolle manier aankaarten en het is dan de plicht van de leerkracht / ouder / baas, om zijn argumentering in overweging te nemen. Dit is wat we noemen wederzijds respect. Ken uw plaats en gebruik ze ten goede en respecteer de mensen om u heen voor wat zij zijn.



Deze waarden staan echter vaak loodrecht op het egoïstisch idee, dat het "ik" belangrijker is dan alles om hem heen. Het "ik" walst door zijn medemensen heen, niet ontziend. Zolang het "ik" geen nadelen ondervindt van bepaalde acties, zal het niet protesteren, maar op het moment dat het zelfbejag van het "ik" in gevaar komt, verliest het alle morele waarden en ziet het nog maar één ding voor ogen: "Ik".

Het wegvallen van een stabiel waardenpakket dat deze egoïstische houding moest afremmen, heeft het egoïsme vrije baan gegeven, om zich in de houding van de mens te vestigen, met alle gevolgen vandien. We zien dat een groeiende intolerantie zich meester heeft gemaakt van de mens en dat hij alsmaar minder de waarden, die tot een goede omgang en een stabiele samenleving moeten leiden, in acht neemt.

Dit is de essentiële oorzaak van de achteruitgang.

jaryd
30 januari 2006, 20:48
Verlies van de wil tot bezinning

Bezinning is iets wat je kan doen op alle momenten en op elk ogenblik als je er maar zelf tijd voor wil maken. Beweren dat de wil tot bezinnen weg is, is een veronderstelling die zal kloppen voor een groot aantal mensen, maar of dat een enorm verlies is voor deze mensen valt nog te bekijken. Niet iedereen wil bezinnen of nadenken over zijn acties.

De vraag is over welke gradatie van het woord bezinnen Zbinden het heeft. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen in zijn leven nadenkt of bezint over bepaalde acties: over een relatie, over zijn werk, over zijn toekomst, over zijn verleden. Dat dit iets is wat misschien soms te weinig wordt gedaan, daar zou ik kunnen in komen.

Je vraagt je soms af of mensen nog willen nadenken over diepere vragen. Vele mensen, vooral jongeren, weigeren na te denken over vragen als "wat is de wezenlijke zin van het leven?" en het is spijtig dat ze dit niet doen. Want ergens gezien is het uit de weg gaan van deze essentiële vragen, een vorm van bekrompenheid en bekrompenheid is iets dat ten allen tijden moet vermeden worden.

De reden daarachter is echter vrij begrijpbaar en toont ons aan dat het probleem zich ergens anders stelt. Ik sprak in het begin van het verlies van persoonlijkheid. Stel dat iemand begint na te denken over het leven en dat hij tot de constatatie komt dat hij verkeerd bezig is. Hoe moet iemand zonder persoonlijkheid zoiets oplossen?

Zelf heeft hij geen oplossingen voor dergelijke problemen, want hij zoekt zijn antwoorden altijd bij anderen. Maar hij kan toch niet gaan verklaren dat we allemaal verkeerd bezig zijn? Dus de enige mogelijkheid is het probleem uit de weg gaan. En dat is volgens mij de reden dat mensen niet willen bezinnen over hun leven. Ze vrezen voor het resultaat.

Je merkt zoiets al snel op bij discussies. Persoonlijk hou ik er vrij extreme meningen op na en uit ik die radicaal. Je begint met een boem-effect (een radicale stelling) en begint dan af te zwakken (legt nuances), zo ontketen je een discussie en geef je de illusie dat je veel toegeeft op de andere, terwijl je eigenlijk gewoon je eigen mening verkondigt.

Vele mensen klappen echter al dicht bij dat boem-effect. Ze zien die radicale uitingen als een aanval op hun mooi afgeschermde wereld vol met door henzelf gecreëerde illusies, die zin moeten geven aan hun leven. Volgens mij ligt de reden dat mensen niet bezinnen over diepe vragen, niet in het feit dat ze er geen tijd voor willen maken, maar dat ze er bang voor zijn of gewoon liever naïef ("ignorance bless").

Toch denk ik dat het een noodzaak is voor het vormen van een persoonlijkheid dat men nadenkt over bezinningsvragen. Want vanuit de antwoorden die men zo vindt op deze vragen, kan men zijn eigen levensvisie samenstellen en van daaruit leven.

Maar we komen dus terug op het verlies van persoonlijkheid: als je zelf geen persoonlijkheid wilt vormen, hoef je niet na te denken over dergelijke zaken en doe je maar zoals de anderen (mainstreameffect).

Er doet zich echter een probleem voor als men zo redeneert: men is door dit denkpatroon ontzettend makkelijk manipuleerbaar en makkelijk te misbruiken. Als men voor zichzelf geen vaste lijn heeft uitgezet en men nooit nadenkt over zijn handelingen en de diepere reden erachter, zal men, wanneer men gemanipuleerd wordt, dit niet opmerken en dus zaken doen, waar men het in wezen niet mee eens is, maar waar men eigenlijk nooit dieper over heeft nagedacht.

Dit verschijnsel van onwetendheid heeft natuurlijk, als het bij grote groepen van mensen voorkomt een negatieve uitwerking op de maatschappij en de samenleving.



Verlies van het middelpunt

Als men het middelpunt een stabiel waardenpakket, dat door iedereen onderschreven en gehandhaafd wordt, neemt, dan klopt de stelling van Zbinden: de mens is gedesoriënteerd door het verlies van het middelpunt.

Over het verlies van dit waardenpakket heb ik hierboven al uitgebreid besproken en ga ik dus niet in herhaling vallen. Ik wil echter wel reageren op Zbindens stelling dat de mens een extern middelpunt vindt in de almacht van de staat.

Ik denk dat het vertrouwen in de kunde van de staat en het gerechtssysteem aan de lage kant is in onze samenleving. Er is altijd een behoorlijk grote groep mensen die het huidige systeem niet onderschrijven en er dus ook geen extern steunpunt van maken. Zelfs de mensen die het systeem wel onderschrijven vinden geen middelpunt in de staat.

Als men zijn vertrouwen kon richten op de staat, dan zouden er niet zoveel klachten luiden over het systeem. Dus daarin treed ik Zbinden niet bij. Dat de mens zijn middelpunt kwijt is, staat vast en dat dit de reden is van zijn ontsporing ook.

Men heeft geen zekerheden meer en gaat daarom verschillende substituten zoeken om deze te vervangen. Het mag dan niet de staat zijn, maar het kan een intens geloof zijn, extremisme, werk of enig ander doel waarop de mens zich kan focussen.

Dat de opvoeding onder deze verscheidenheid lijdt, staat buiten kijf. De opvoeding die ouders aan hun kinderen geven, is absoluut gedaald in waarde. De ouders weten vaak zelf niet wat nu eigenlijk belangrijk is en wat niet en laten dan maar de keuze over aan hun kind, men noemt dit verschijnsel dan met een mooie illusionaire term: de vrije opvoeding.

Ik geloof niet in het principe van de vrije opvoeding, want het stelt geen grenzen en creëert een individu dat alleen maar op zichzelf gefocust is en niet geleerd heeft te functioneren in een geheel. De laksheid van de opvoeding is dan ook de steunpilaar van de teloorgang van onze samenleving.

Zolang onze jeugd geen stabiel waardenpakket meekrijgt, zal de neerwaartse trend zich blijven voortzetten. Zolang de nieuwe generaties niet leren dat ze een standvastig, respectvol, trouwvol en eervol bestaan moeten leiden, zullen ze blijven terugvallen op hun eigen winstbejag. "Wat voor mij goed is, is goed en wat voor mij slecht is, is slecht."

Dit gebrek aan opvoeding uit zich dan ook in ongehoord gedrag en daar waar men dan vroeger, gesteund door zijn middelpunt, de overtreder op zijn plaats zette, durft men nu niet meer in te grijpen. Men durft de overtreder niet meer te straffen, men durft geen grenzen meer te stellen, men durft niet meer te onderscheiden.

Waarom wordt er op de scholen zoveel ongehoord gedrag getolereerd? Omdat ouders vinden dat hun kinderen niet gestraft mogen worden en leerkrachten niet meer durven optreden. Het is toch niet normaal dat leerlingen van een 6de middelbaar humaniora met boterhammen rondgooien in de eetzaal, dat de speelplaats omgetoverd wordt tot een front, waar men in de herfst gebukt moet lopen vrezend voor een bombardement van kastanjes op zijn hoofd. Een speelplaats waar, terwijl de onderdirecteur zich op de speelplaats bevindt, driemaal in de week een bommetje afgaat en waar niet ingegrepen wordt. Waarin bepaalde leerlingen, gekend bij de autoriteiten, uitdagend gedrag vertonen ten opzichte van anderen, provoceren tot de laatste minuut.

Het verlangt van de goedwillige leerling een ontzettende zelfbeheersing niet zelf in te grijpen, omdat de opvoeders het niet meer doen. De goedwillige leerling krijgt het idee dat zijn moeite vruchteloos is, want overtredingen worden toch niet afgestraft. Hij moet de permanente spot van een groep onafgestrafte, regelovertredende en terroriserende medeleerlingen verdragen, wetende dat deze voorvallen bekend zijn bij de autoriteiten, maar dat deze gewoon weigeren in te grijpen.

Zo verliest de goedwillige leerling zijn vertrouwen in het systeem en is de stap niet ver meer dat ook hij het systeem afschrijft en de rug toe draait. Als er niet ingegrepen wordt, zal er geen enkele generatie meer zijn, die de waarden terug kan integreren, omdat geen enkele generatie er ooit mee opgevoed is.

Er is een duidelijk verschil te merken tussen de instelling van de jongere opvoeders en die van de oudere. Er straalt meer autoriteit uit van een oudere leerkracht dan van een jonge en dat ligt niet aan zijn leeftijd, maar wel aan zijn manier van opvoeden. En zo komt het ook dat bij de leerling, die graag de waarden aanneemt die men hem kan aanbieden, meer bewondering opkomt voor een autoritair persoon, dan voor een laks persoon.

De tendens is zich echter aan het inzetten dat leerlingen liever lakse opvoeders hebben en niet meer geïnteresseerd zijn in de oude waarden. Eenmaal dat die tendens zich voltooid heeft, zullen we met een jeugd zitten die onhandelbaar en ongemoraliseerd is.

Het is dan ook aan de huidige besturende generatie in te grijpen en dit fenomeen de kop in te drukken, nu het nog gaat en het niet te stimuleren door het verder afzwakken van de strengere opvoedingmethode.

De scherpe kantjes van weleer zijn afgevijld en dat is goed. Maar we moeten er voor opletten dat we in plaats van de scherpe kantjes af te vijlen, het hele beeldje niet wegvijlen, zodat er niets meer van over blijft.



Het prijsgeven van het geestelijke, de overmacht van een sterke drang naar winstgevende, tastbare materiële goederen.

Ik ben het volledig eens met Zbinden op dit punt. Ik stem er volledig mee in dat een verhoging van de levensstandaard gepaard zou moeten gaan met een verdere ontwikkeling van de innerlijke waarden en ideeën. Laat ik duidelijk zijn dat ik ook vind dat iedereen recht heeft op een minimum en dat iedereen absoluut recht heeft op alle kansen.

Wat zouden we dwazen zijn (en zijn we dwazen, of niet?) als we iemand met een enorm potentieel laten verdorren in zijn verdorven omgeving. Als het aan mij lag, kregen alle kansarme kinderen een goede opleiding, zodat ze tenminste de kans kregen zich nuttig te maken en een goed leven te lijden.

Wie echter deze kansen vergooit, moet op de blaren zitten. De zekerheid die de staat aan iedereen geeft door middel van ziekteverzekeringen, werkloosheidsuitkeringen, vakbonden, pensioenen en ga zo maar door leidt tot decadentie en een misbruik van het systeem.

We zien nu al dat vakbonden decadente eisen beginnen te stellen en hun oorspronkelijk doel uit het oog verliezen, namelijk het beschermen van hun leden, niet het eisen van alsmaar meer rechten. We zien ook dat de lakse controles op werklozen eindigen in spilzucht en profitarisme. "Het systeem lost alles wel op als we in de problemen komen te zitten, dus leef je geld maar op, als er een probleem is helpt de staat wel."

Het hele systeem is gebaseerd om elke misstap van het individu op te vangen en het individu elke keer weer te helpen. Ik ben het ermee eens dat we mensen die ziek zijn moeten helpen, dat we mensen die werk zoeken moeten helpen, dat we de werknemers moeten beschermen en dat er voor de ouderen (die hebben gewerkt) een centje opzij moet worden gelegd. Maar men moet niet aan overbescherming doen.

Af en toe moet men ook straffen, en als men straft, zal het individu twee keer nadenken vooraleer hij een misstap begaat, want dan moet hij de consequenties dragen en nu draagt de hele gemeenschap de consequenties van ieder individu zijn fouten en draagt het individu amper iets van de door hem ontstane lasten.



De vlucht naar het materialisme is betreurenswaardig en het zoveelste voorbeeld van onze bekrompen denkwijze. Dat jongeren al vanaf 12 zichzelf willen accentueren met het vertoon van geldelijke welvaart, in plaats van innerlijke en sociale vaardigheden is schrikwekkend.

Een kind van 12 moet nu een GSM hebben en dan niet zo'n simpel model waarmee je kunt bellen, maar zo eentje van 350 euro met polyfoon geluid, kleurenscherm, WAP functie, fototoestel, mp3-speler en ga zo maar door. Dat verbaast mij niets, want hun oudere broers en zussen zijn al niet veel beter. Ze halen geregeld hun GSM boven om te kijken "of ze geen berichtje hebben", nu valt het niemand op, dat die mensen zogoed als nooit een berichtje hebben.

De enige reden dat ze dat willen nagaan, is dat ze hun toestel kunnen bovenhalen en dus duidelijk maken dat ze tot die welvaartsklasse behoren die een toestel van 350 euro kan betalen. Zelfs mensen die het niet breed hebben, geven hun kinderen dergelijke GSM's. Die gaan dan gepaard met enorme kosten aan belkaarten, want men vindt toch dat men op de bus moet bellen naar zijn vriend om te vragen welke opties die nieuwe mp3-speler van hem heeft, in plaats van 10 minuten te wachten en thuis te bellen aan een tiende van de prijs.

Een ander verschijnsel is de Ipod, een trendy mp3-speler. Van alle mp3-spelers is het de duurste op de markt, er is geen enkel wezenlijk verschil met andere mp3-spelers behalve dan dat dit toestel 100 euro duurder is.

Nu is het de gewoonte dat als je ergens in een groep staat, je toch even naar je Ipod luistert. Vreemd eigenlijk, want wat is er nu asocialer dan twee oortjes in je oren steken als je met mensen aan het praten bent?

En toch wordt dit vertoon van welvaart aanvaard en zelfs gepromoot door de groep. Je GSM en je mp3-speler zijn tegenwoordig even belangrijk als je eerlijkheid, je oprechtheid en je vertrouwen. Misschien omdat dergelijke materiële zaken duidelijker te zien zijn dan de oprechtheid van iemand, vandaag de dag?

Toch seint de gemeenschap een duidelijke nood uit aan deze sociale vaardigheden, alleen is een vertoon ervan, vaak niet voldoende om je te profileren in de groep. Dit hele systeem wakkert de spilzucht van de jeugd aan en weinigen schijnen in staat noodzakelijke aankopen en luxegoederen van elkaar te kunnen scheiden.

Deze enorme groep van mensen komt binnenkort de echte wereld binnen en dan stopt de permanente geldtoevloed van hun ouders en wat dan?



Het verlies van het geloof

Persoonlijk vind ik het verlies van het geloof geen echt betreurenswaardig verlies, al ben ik mij ervan bewust dat het voor velen wel een verlies is. Het geloof heeft zijn goede en kwade kanten en ik zou graag beiden belichten.

Ik ben van mening dat de mens zich een zo klein mogelijk aantal illusies moet creëren om mee te leven. Ik ben me ervan bewust dat bepaalde illusies, zoals het gevoel van gelukkig zijn of het gevoel tevreden te zijn, ons leven draaglijk maken, maar het geloof is één van die zaken waarvan we ons bewust moeten zijn dat het een illusie in zijn grootste vorm is.

De mens heeft geloof gecreëerd, om zo een extern ethisch doel te hebben. Alle vormen van geloof zijn verkondigd door een profeet en deze profeet had zijn visie. Iemand die gelooft neemt gewoon de levensvisie van iemand anders over, hij gelooft in de illusie dat hij in een god gelooft, maar eigenlijk is het gewoon een levensvisie van een profeet.

Iemand met persoonlijkheid moet zijn eigen levensvisie kunnen vormen, vind ik, en hij mag daarvoor gerust inspiratie zoeken in het geloof. Het boeddhisme zegt hem bijvoorbeeld niet bang te zijn voor de dood en het christendom zegt hem zijn naasten lief te hebben. Nu in essentie vrees ik de dood niet en heb ik mijn naasten lief, maar daarom geloof ik nog niet in Boeddha of God.

Die goddelijke wezens maken dat onze ethische beleving naar een spiritueel en bovenaards vlak verplaatst wordt. Het is een goed excuus waarom onze visie de juiste zou zijn. "De visie die de gelovige volgt is de juiste want het is een bovenaardse visie, één die het menselijke overschrijdt."

Dit is volledig onwaar, die visie is ontsprongen vanuit een mens en is en blijft dus menselijk en bevat geen enkele goddelijke waarde. De illusie van het geloof doet de mens denken dat hij zijn menselijkheid opzij zet als hij gelooft, maar hij volgt gewoon de visie van iemand anders. Niks menselijkheid opzij dus.


Het is perfect mogelijk een zinnige ethiek voor jezelf op te stellen en daar naar te leven zonder geloof, maar ik geloof echter wel dat het mensen, die zelf geen stabiliteit kunnen vinden in hun leven, zonder geloof, kan helpen.

Het biedt hun een soort prefab oplossing, een altijd voor de hand en al volledig afgewerkte visie. Zij kunnen daar dan mee doen wat ze willen, maar ze hebben tenminste iets in handen.

Zo kan geloof mensen, die zich in moeilijkheden bevinden, helpen zichzelf terug te vinden en hen een extern geloofspunt geven, waaruit ze kracht putten. Het is verre van de beste manier van ethische beleving volgens mij, maar als het die mensen helpt, stoort het niemand.

Ik raad de gelovige mens één ding aan: namelijk besef dat je jezelf met een illusie opstapelt. Hij die zegt dat hij gelooft en weet dat het een illusie is, maar zich daarmee tevredenstelt, beleeft geloof op een rationeel aanvaardbare manier.

Zoals ik in het begin zij, hebben we allen illusies nodig en als deze persoon bewust het geloof als één van deze illusies kiest, dan is dat zijn recht.



Het geloof is echter jaren achtereen gebruikt om de mens te indoctrineren. Niet altijd ten negatieve, dat zeker niet. Het kan geen kwaad mensen met een illusie op te stapelen, als ze daardoor de elementaire waarden gaan naleven (hoewel het in essentie een slechte zaak is illusies te creëren, is het beter een illusie binnen te brengen, dan de mens te laten verzuren in zijn sop).

Het geloof en het bovenaardse idee dat er aan vast hangt, geven de mensen een goede reden om sociale waarden, zoals naastenliefde, na te leven. Er wordt hen namelijk een beloning beloofd voor het beleven van een "goed" leven.

Zowel in het Christendom, als in het Boeddhisme, als in het Jodendom, als in de Islam, wordt de gelovige mens, die de wetten van zijn god naleeft, beloond. Deze illusie van een beloning, maakt dat de mensen het de moeite waard vinden om die waarden na te leven.

Om een grote groep mensen dus een essentieel waardenpakket (eentje dat de samenleving ten goede komt) mee te geven en ervoor te zorgen dat het een belangrijke plaats in hun leven inneemt, is geloof een goed indoctrinerend middel. Het wegvallen van het geloof heeft dus als gevolg gehad dat dit waardenpakket zijn belangrijke plaats is kwijtgespeeld in de hiërarchie van het menselijke denken en handelen en dit heeft inderdaad geleid tot wantoestanden.

Vanuit deze denkwijze heeft het geloof inderdaad een sterke invloed gehad op de achteruitgang van de maatschappij, maar ik geloof er ten volle in, dat de mens zich zonder het geloof ook een waardenpakket kan opleggen.

Daarom is het verlies van het geloof abstract geen probleem, maar praktisch heeft het wel een enorme impact gehad.






Ik bereik hiermee het einde van mijn essay over Hans Zbindens tekst. Hoewel hij dus op verschillende vlakken correcte veronderstellingen maakt, vind ik zijn tekst nogal compact.

Zijn 7 verliezen, zijn absoluut verliezen, maar er zijn er meer. Hij behandelt niet de groeiende impact van het egoïsme in onze maatschappij, niet het verlies van verdraagzaamheid, het verlies van sociaal (=groepsgericht) denken, het verlies van een gevoel van trots en eer, en zo zijn er nog wel enkele.

Zijn tekst wil het probleem aankaarten, maar is niet meer volledig van deze tijd en behandelt zeker niet alle pijnpunten van onze tijd. Hoewel ik het idee heb dat de maatschappij erop achteruitgaat, toch moet ik u ervoor waarschuwen dat dit misschien een waanbeeld kan zijn. Want elke tijd kent zijn vormen van achteruitgang en het verleden had ook zijn problemen.

Er is geen enkele tijd, waarin de mens zich perfect gedroeg en waarin er niet van maatschappelijke achteruitgang kan gesproken worden. Dit wil niet zeggen dat het alsmaar erger wordt, want oude problemen zijn in de tussentijd rechtgezet en nieuwe gerezen.

We moeten ons best doen de huidige problemen aan te pakken, maar moeten ons bewust zijn dat we nooit perfect waren, zijn of zullen zijn.

LeSec
30 januari 2006, 21:46
Kzou liever eerst de tekst van de originele auteur willen lezen, vooraleer ik aan uw visie begin, hebde daar link van ofzo? (ja ik ben tam :p)

QplQyer
30 januari 2006, 21:59
Ook de teloorgang van respect heeft een negatieve invloed op onze maatschappij:

Respect is de basis voor een beleefde omgang met mensen. Wederzijds respect, respect voor ouderen, respect voor hoger geplaatsten, respect voor hen die respect verdienen. Men moet leren zijn positie te aanvaarden en zich respectvol te gedragen tegenover hen die boven hem staan. Het gelijkheidsprincipe is zover doorgedrongen in onze maatschappij, dat mensen soms hun, misschien klinkt het ouderwets en dictatoriaal, plaats vergeten. Een leerling moet beseffen dat hij nog steeds onder de leerkracht staat, net als een bediende onder zijn baas en een kind onder zijn ouder. Daaruit moet een respect vloeien van de lagergeplaatste naar de hogergeplaatste, dit moet weerspiegeld worden in zijn houding, zijn gedrag en zijn handelingen. Maar vandaag de dag zijn we zover gevorderd dat we wel stellen dat iemand wel hogergeplaatst mag zijn, maar daarom nog niet beter is. Het principe dat elke mens gelijk is, slaat inderdaad op het feit dat de positie van iemand niet noodzakelijkerwijze zijn kwaliteiten benadrukt, denk maar aan nepotisme en dergelijke malafide praktijken. De hogergeplaatste moet ook duidelijk beseffen, dat hij alleen maar hogergeplaatst is omwille van de lagergeplaatsten en dat hij zonder hen, niet zo zou zijn, als hij nu was. Er moet van hem uit een respect vloeien naar de mensen onder hem. Ook dit moet hij via houding, gedrag en handelingen duidelijk maken. Hij moet deze mensen respecteren voor wat ze betekenen voor hem en hen niet minachten. Er mogen gerust verschillen zijn in uiterlijke kentekenen, de baas mag gerust met een Mercedes rijden en de bediende in een Renault 4, de ouder mag gerust zijn kind berispen, de leerkracht mag een onbeleefde leerling straffen, maar nooit mogen die extra bevoegdheden gebruikt worden voor zelfwinst, ten koste van de mensen onder hem. De leerling /het kind/ de bediende moet aanvaarden dat hij gestraft wordt, als dit terecht is, zoniet dan moet hij dit op een respectvolle manier aankaarten en het is dan de plicht van de leerkracht / ouder / baas, om zijn argumentering in overweging te nemen. Dit is wat we noemen wederzijds respect. Ken uw plaats en gebruik ze ten goede en respecteer de mensen om u heen voor wat zij zijn.
Fundamenteel niet akkoord.

Respect is één van die woorden die te pas en te onpas bovengehaald worden en vaak zinloos. Meestal wordt het inderdaad bovengehaald door mensen die menen hoger te staan dan iemand anders, en ik kan geen respect opbrengen voor iemand die respect eist enkel omdat deze virtueel hoger staat. Neem het voorbeeld van een prins of een koning, of van de president van één of ander groot land over de oceaan. Waarom moeten wij een protocol volgen bij een ontmoeting met bv. een prins? Waarom moeten wij respect hebben voor die persoon, respect in de zin dat wij erkennen dat die persoon hoger staat dan ons en dus meer te zeggen heeft? Welke reden is er dat die persoon hoger staat buiten dan uit geboorte of uit verkiezingsuitslagen?

Zodus, respect, gebruikt in de context van "respect tov een meerdere", aanvaard ik niet als zijnde respect, maar als zijnde machtsmisbruik, men gebruikt de hogere positie om daaruit respect te willen afdwingen, en dus een zekere gehoorzaamheid en/of gedrag tegenover de hogere af te dwingen. Terwijl er vaak geen gegronde reden is voor die hoge positie. Respect verdien je door een prestatie die degene die het respect betuigt groots vindt, maar krijg je niet door een positie.

De enige context waarin ik vind dat respect zonder verdienste gepast is, is bij respect voor de integriteit van een persoon, wat onder de noemer wederzijds respect kan vallen.

In die zin vind ik dan ook het verliezen van het "respect", in de zin van respect voor wat zogenaamd hoger zou staan (wat slechts een fictieve plaats is), geen slecht iets.

*edit* de rest van de visies (en de oorspronkelijke) kan ik nu niet lezen wegens tijdsgebrek (en dat geldt dus ook voor replies).

Time
30 januari 2006, 22:28
De eerstvolgende personen die ik hier iets zie posten in de aard van "pff, zoveel tekst lees ik niet hoor" mogen zich aan een warning verwachten.

pina
30 januari 2006, 22:51
De eerstvolgende personen die ik hier iets zie posten in de aard van "pff, zoveel tekst lees ik niet hoor" mogen zich aan een warning verwachten.het zou mss veel helpen indien je die tekst wat uit elkaar rekt dmv alinea's (witregels) en de tussentitels in het vet zet, dus het geheel wat opmaken want dit is echt niet meer leesbaar...

Rage
30 januari 2006, 23:15
het zou mss veel helpen indien je die tekst wat uit elkaar rekt dmv alinea's (witregels) en de tussentitels in het vet zet, dus het geheel wat opmaken want dit is echt niet meer leesbaar...

printen, ik ga dat straks lezen, morgen of straks geef ik antwoord. (ik heb problemen met van een pc scherm te lezen)

Time
30 januari 2006, 23:21
Als je even wacht kan je meteen de meer leesbare versie afprinten, bijna gedaan met de eerste post.:)

CyberOps
30 januari 2006, 23:30
Als je even wacht kan je meteen de meer leesbare versie afprinten, bijna gedaan met de eerste post.:)

thx :bow:

@ jaryd : nice! Klopt enorm veel van volgens mij.
@QplQyer : dus gij zijt zo ene die als em terecht straf krijgt van een leerkracht meteen op de tafel gaat staan, zijn broek afsteekt en zijn "fuck-you" tatoo laat zien?

pina
30 januari 2006, 23:37
Het verlies van de persoonlijkheid.

Ik ben het ermee eens dat de mens zijn persoonlijkheid en individualistisch denken er op achteruit gegaan is. De psychologie toont ons aan dat een puur individualistisch denken niet bestaat en ons hele ik, een resultaat is van impulsen uit onze omgeving. Er rijst pas een probleem als het individu alleen nog maar de richting volgt van zijn omgeving, zonder op zoek te gaan naar alternatieven.
In de hedendaagse maatschappij zien wij dat de mens zijn persoonlijkheid verliest, omwille van zijn drang te behoren tot de massa, de grote groep. Het "mainstream" - effect is één van de verschrikkelijkste verschijnselen die ik ken. Ik kan echter niet beweren dat het gebonden is aan onze maatschappij. Er hebben altijd al sterke figuren en minder sterke figuren bestaan. Mensen van het "dominante" type en van het "volgzame" type. Het probleem aan mainstream volgelingen is dat ze niet meer nadenken vooraleer ze hun leider kiezen. Men heeft schrik om overrompeld te worden door de grote meute en sluit zich uit angst aan bij de grootste groep. De mainstream wordt spijtig genoeg niet geleid door de meest bekwame dominante typen, maar eerder door hen die zelf het meest onzeker zijn. Die 80 % volgzame typen zijn op zoek naar een leidersfiguur waaraan ze zich kunnen optrekken en er zijn verschillende mogelijkheden. De dominante personen die het zekerst zijn van hun zaak, zullen deze mensen de keuze laten en niet op hun volgzame natuur in spelen. Zij zullen als het ware geen reclamebord uithangen voor hun zaak, maar vertrouwen op het inzicht van de persoon. Mocht deze zich dan niet bij hen aansluiten, is dit geen ramp, mits men overtuigd is van zijn zaak en geen nood heeft aan een grote groep mensen die dit bevestigen, maar tevreden is met een selecte groep, overtuigde mensen. De onzekere, dominante typen echter zoeken zoveel mogelijk aansluiting en bevestiging van hun leiderskwaliteiten en doen dus alles om duidelijk te maken dat zij een mogelijke optie zijn, dit door opvallend gedrag te vertonen, zich groot voor te doen en veel aandacht te trekken. De angstige groep volgelingen zal zich snel laten intimideren door dit gedrag en zal zich aansluiten bij dit individu. Dan breekt het ogenblik aan dat de zaak misloopt. We onderscheiden op dit moment, de zelfzekere dominante, de niet-zelfzekere dominante, een grote groep niet-angstige volgelingen en een kleine groep angstige volgelingen. De niet-zelfzekere dominante en de groep angstige volgelingen sluiten zich bij elkaar aan en vormen de grootste groep in het begin, omdat de niet-angstige volgelingen nog in hun keuzeproces zitten. En nu treedt het mainstream effect op. De groep van niet-angstige volgelingen splitst zich in twee: een deel behoudt zijn persoonlijk inzicht en zal zich aansluiten bij een leider in wie hij vertrouwen heeft en achter wiens ideeën hij staat, maar het andere deel wordt plots bevangen door de angst voor die grote groep die zich daar bevindt en ziet geen andere uitweg dan zich aan te sluiten bij deze groep mensen, om zo te behoren tot de groep die de minste kans heeft om aangevallen te worden en dus, in hun ogen, een grotere zekerheid en veiligheid biedt. Daarom dat het anti-mainstream zijn een grote persoonlijkheid vergt. Vele mensen beweren zich te distantiëren van de meute door zich aan te sluiten bij een zelfzekere leider, maar schijnen in tijden van "oorlog" toch te deserteren naar de grote groep, waarin ze zich veiliger voelen. Dit zorgt ervoor dat de grootste groepen mensen vaak geleid worden door de minst bekwame leiders. De enige zelfzekere leider die een grote groep achter zich weet te krijgen, is hij die het principe door heeft en dus de meute de illusie geeft dat hij hen zekerheid en veiligheid kan waarborgen. Eenmaal dat hij een grote groep mensen achter zich aan krijgt, gaat de sneeuwbal aan het rollen en groeit deze aan. Eenmaal deze macht verkregen, kan hij dan terugkomen op zijn ideeën en zal hij de groep in een ijzeren handgreep houden. Mits hij de grootste groep volgelingen heeft, kan hij de andere leiders vernietigen en een alleenheerschappij beginnen (=dictator).
Dit is allemaal heel theoretisch uitgelegd en dus zal ik enkele praktische gevolgen hieruit afleiden.
We zien vaak dat het gedrag van mensen verandert naargelang ze zich in een groep bevinden of alleen zijn. Stel, je komt in contact met een groep mensen en de leidende figuren beginnen je te beschimpen en bespotten. In de groep volgelingen zit een kennis van je. Mits zijn persoonlijkheid niet opweegt tegen de groepsdruk zal hij meedoen om zo zijn positie in de groep te behouden. Kom je diezelfde kennis echter op straat tegen, zal hij je begroeten en je aangenaam behandelen. Het klinkt hypocriet en dat is het ook. In wezen heeft die kennis niets tegen je, maar als de onzekere leiders van zijn groep hun macht willen laten tonen ten opzichte van jou, voelt hij zich genoodzaakt hen hierin te steunen uit angst uit de groep gegooid te worden en zijn zekerheid kwijt te spelen. Zijn persoonlijkheid weegt niet op tegen zijn angst. Iemand met een sterke persoonlijkheid zal zich echter op dat moment distantiëren en zijn eigen ideaal volgen. Dit moet hem niet noodzakelijk zuur opbreken, want het kan gezien worden als een teken van zelfzekerheid, wat een leiderskwaliteit is, waardoor de angstige groep zich niet tegen hem zal keren, maar het een patstelling wordt tussen de volgeling met persoonlijkheid en de leider van de groep. Als de leider een wijs persoon is zal hij misschien zijn fout inzien of er geen aanstoot aan nemen. Alleen een angstig en zelfingenomen leider zal zijn volgeling omwille van een vertoon van persoonlijkheid uit de groep zetten, omdat hij vreest dat dit een subversief effect kan hebben.
Het is dan ook typerend dat de beste leiders meestal een kleine groep volgelingen hebben. En dat, hoewel ze een volgeling zijn, hun volgelingen een sterkere persoonlijkheid hebben dan de andere. We zouden misschien zelfs kunnen stellen dat hun persoonlijkheid soms die van andere, angstige leiders overtreft. Het vraagt in de huidige sfeer veel moed en persoonlijkheid om anti-mainstream te zijn door ofwel een anti-mainstream leider te volgen ofwel een anti-mainstream leider te zijn. Deze groepen blijven dan ook een kleine minderheid die voordurend moet opboksen tegen de meute om hun bestaan te verdedigen.

Ik zou echter wel duidelijk willen stellen dat een verlies van persoonlijkheid niet gepaard gaat met een totale overgave aan de groep. In tegendeel, men zal de groep volgen zolang deze het "ik" niet schaadt en een ander het slachtoffer is. Maar tezamen met dit verlies van persoonlijkheid gaat een toename van egoïstisch denken gepaard, maar daar kom ik later nog op terug.Daar ben ik het niet mee eens. Wat jij hier beschrijft, heeft ten eerste vooral betrekking op tieners, jongeren of de alternativo's van deze maatschappij die op alles vitten dat maar op een of andere manier riekt naar "massa". Het type mens alles hekelt wat door velen wordt gedaan, mensen die zich willen profileren als DE andere van de maatschappij. Het zijn ook mensen die, in tegenstelling tot wat jij beweert, neer kijken op de "massa", of het gepeupel.

Ik snap niet hoe je het woord mainstream-effect kan haten. Dat jij surft, is het gevolg van het zogenaamde mainstream-effect dat jij haat. Dat jij een pc, telefonie en tv gebruikt is hetzelfde effect. Je zit zelf in het mainstream-effect zonder het zelf te beseffen, of te willen beseffen.

ik vraag me trouwens af of uw theorie over mainstream in de politiek een visie is die je hebt op de belgische politiek? Dat jij dan de kiezers van een grootste politieke partij afschildert als "onzekere mensen, die zich gewoon bij de meute aansluiten uit angst" is ook een degoutant vooroordeel en een grote belediging tov iedereen. Volgens uw theorie zijn het dan de kleine partijen die het meest bekwaam zijn omdat zij niet zoveel roepen. Neen, indien ze dezelfde middelen zouden hebben, zouden zij even hard roepen als de traditionele partijen. Onlangs is BUB nog naar de rechter gestapt omdat zij te weinig aan bod komen in de media. Zij zijn, in vergelijking met de andere grote partijen, een pispartij die amper kiezers heeft. Volgens uw theorie zijn dát de mensen die het meest bekwaam zijn? Een partij richt je niet op om gewoon voor uw eigen of voor een select groepje te koesteren en voor de rest achter slot en grendel te verstoppen, integendeel zelfs. De hamvraag is gewoon: hoe ga je eerlijk de middelen verdelen om uw boodschap aan de man te brengen?

Ik vraag me verder nog af waarop jij je baseert om te beweren dat de beste leiders de minste aanhangers heeft.

Wij leven niet meer (hier althans) in een totalitair regime waar vrije meningsuiting niet bestaat. De politiek is meer dan ooit een populistisch iets, de drempel is meer dan ooit verlaagd en ik durf zelfs stellen dat we nog nooit eerder zoveel mensen hadden die zich politiek bewust zijn. Onze maatschappij is nog nooit zo individualistisch geweest als nu. Een klein voorbeeld, maar meer op macro-niveau: zaken die in het nieuws komen die ONS niet aan belangt, komt gewoon niet in de media. Een aardbeving in Afghanistan? Amper nieuws, een aardbeving in ZO-Azië? Wereldnieuws, zelfs 1 jaar later. Waarom? Omdat wij daar graag op vakantie gaan. Afghanistan is een ver-van-mijn-bed-show.

DGEN
31 januari 2006, 03:35
knap gemaakt...toch een tijdje bij deze tekst stilgestaan :p

Dat de mens niet meer gelukkig kan zijn, omdat hij niet meer van het kleine kan genieten, verbaast mij niets. Waarom droomt men niet om een kleine glimlach, een klein kusje of een schouderklopje? Nee, men wil een zaal vol applaudisserende mensen, een wilde nacht en aanbidders.
niet echt mee eens...same geld voor hetgeen over dat de beste leiders de minste aanhangers heeft...kzou echt niet weten hoe je daar op komt :)
in kleine groepen bv mocht het zo zijn, zoals je over die kennis waar je het in je voorbeeld over had...maar op bv politiek gebied?
Over hetgeen ik had gequote...er zijn genoeg mensen die snakken naar aandacht...al is het maar een schouderklopje..een kusJE of bv een knipoog...nu eenmaal ze die stap hebben gehad, dan pas zou je kunnen zeggen dat ze snakken naar meer, maar dat is niet altijd het geval..

Tenslotte over het geloof en de 'roots'
Misschien heb je daar wel gelijk in, maar IK (om het sterke IK weer uit te drukken :sop:) hoor daar net niet bij :p
geloof het of niet...elke dag bid ik nog...gewoon omdat ik sterk religieus ben opgevoed (om nog maar te zwijgen van een vliegtuig ramp die ik maar nipt was ontsprongen....kan onmogelijk geluk zijn geweest..)...als met de eeuwen oude tradities van mijn voorouders op de zuid-molukken (ben een van de laatsten die nog redelijk veel weet van mijn familie's oude tradities....en ben daar toch trots op eh :p )..over het geloof..tjah..het is niet omdat je niet elke zondag ofzo naar de kerk gaat, dat je dan niet je geloof getuigt..zoiets kan je ook gewoon thuis doen..en mocht je het nog niet weten, er zijn miljoenen mensen die in god geloven...al is het maar om ergens houvast aan te hebben. Vraag je bv rond op straat, is het precies of ze zich dan schamen als je naar de kerk gaat / bidt ofzo :x

ma soit, k vond het wel een boeiend stuk om te lezen...en zeker op dit uur van de dag -terwijl ik nog bezig ben om een prestentatie voor morgen te maken :p

Goidse
31 januari 2006, 09:13
Zal 't straks eens lezen, maar nu moet ik m'n examen gaan leren :p.

QplQyer
31 januari 2006, 11:26
@QplQyer : dus gij zijt zo ene die als em terecht straf krijgt van een leerkracht meteen op de tafel gaat staan, zijn broek afsteekt en zijn "fuck-you" tatoo laat zien?
En waar in mijn tekst staat dat te lezen dan? Dat is in de verste verte niet wat ik bedoelde (noch wat er tekstueel uitgedrukt staat).

MoRb3z
31 januari 2006, 11:28
Dit was men tekst (de tekst van de 7verliezen, niet de mening) voor mijn examen Nederlands : luistervaardigheid en dan hierover een synthese schrijven.

Tot zover deze offtopic post :p

escobar98
31 januari 2006, 12:36
ik vraag me trouwens af of uw theorie over mainstream in de politiek een visie is die je hebt op de belgische politiek? Dat jij dan de kiezers van een grootste politieke partij afschildert als "onzekere mensen, die zich gewoon bij de meute aansluiten uit angst" is ook een degoutant vooroordeel en een grote belediging tov iedereen. Volgens uw theorie zijn het dan de kleine partijen die het meest bekwaam zijn omdat zij niet zoveel roepen. Neen, indien ze dezelfde middelen zouden hebben, zouden zij even hard roepen als de traditionele partijen. Onlangs is BUB nog naar de rechter gestapt omdat zij te weinig aan bod komen in de media. Zij zijn, in vergelijking met de andere grote partijen, een pispartij die amper kiezers heeft. Volgens uw theorie zijn dát de mensen die het meest bekwaam zijn? Een partij richt je niet op om gewoon voor uw eigen of voor een select groepje te koesteren en voor de rest achter slot en grendel te verstoppen, integendeel zelfs. De hamvraag is gewoon: hoe ga je eerlijk de middelen verdelen om uw boodschap aan de man te brengen?

Ik vraag me verder nog af waarop jij je baseert om te beweren dat de beste leiders de minste aanhangers heeft.

De beste beslissingen zijn meestal de minst populaire beslissingen. Als je rekening moet houden met een groot stempubliek kun je nooit of te nimmer als een goede leider fungeren. Een goede leider moet op de tenen durven trappen van de bevolking als dat nodig is.

Een recent voorbeeldje van een slecht populistische oplossing is de terugbetaling van een deel van de stookoliefactuur. Zeer gesmaakt door de bevolking natuurlijk, maar als dan uitkomt dat de regering daarvoor een lening aangaat, kun je niet van goed beleid praten. Dus ook de grote partijen, zowel links als rechts, maken zich schuldig aan populisme, niet alleen het Vlaams belang. Hoewel die daar natuurlijk een kunst van gemaakt hebben. Conclusie: populisme = slecht beleid? Daar ben ik het 100% mee eens.

[QUOTE]

FuLcRuM
31 januari 2006, 12:50
afgeprint en meenemen voor te lezen op het werk...

vanavond wss mijn mening :)

jaryd
31 januari 2006, 16:02
Eerst en vooral bedankt aan iedereen die de moeite doet een stuk of heel de tekst te lezen.

Even een paar reacties.

@ Time^-: thx
@ escobar98: daar doel ik inderdaad op. :-)


fundamenteel niet akkoord.

Respect is één van die woorden die te pas en te onpas bovengehaald worden en vaak zinloos. Meestal wordt het inderdaad bovengehaald door mensen die menen hoger te staan dan iemand anders, en ik kan geen respect opbrengen voor iemand die respect eist enkel omdat deze virtueel hoger staat. Neem het voorbeeld van een prins of een koning, of van de president van één of ander groot land over de oceaan. Waarom moeten wij een protocol volgen bij een ontmoeting met bv. een prins? Waarom moeten wij respect hebben voor die persoon, respect in de zin dat wij erkennen dat die persoon hoger staat dan ons en dus meer te zeggen heeft? Welke reden is er dat die persoon hoger staat buiten dan uit geboorte of uit verkiezingsuitslagen?

Zodus, respect, gebruikt in de context van "respect tov een meerdere", aanvaard ik niet als zijnde respect, maar als zijnde machtsmisbruik, men gebruikt de hogere positie om daaruit respect te willen afdwingen, en dus een zekere gehoorzaamheid en/of gedrag tegenover de hogere af te dwingen. Terwijl er vaak geen gegronde reden is voor die hoge positie. Respect verdien je door een prestatie die degene die het respect betuigt groots vindt, maar krijg je niet door een positie.

De enige context waarin ik vind dat respect zonder verdienste gepast is, is bij respect voor de integriteit van een persoon, wat onder de noemer wederzijds respect kan vallen.

In die zin vind ik dan ook het verliezen van het "respect", in de zin van respect voor wat zogenaamd hoger zou staan (wat slechts een fictieve plaats is), geen slecht iets.

Ik geef u deels gelijk en deels ongelijk.

Ik begrijp volkomen dat ge onmogelijk kunt begrijpen dat ge respect moet hebben voor een president of een verkozen persoon of iemand die virtueel hoger staat en ik geef u in de huidge situatie op veel plaatsen gelijk.
Maar ik ben iemand die gelooft in een meritocratie (hopelijk was dat het woord dat staat voor: de beste mensen komen op de beste plaatsen), in zo'n situatie, wat de juiste situatie zou zijn, klopt mijn mening over het respect tov een hogergeplaatste volledig, naar mijn mening. Het feit dat mensen inderdaad weinig respect hebben voor veel hoogstaande personen, ligt aan het feit dat veel hoogstaande personen, daar eigenlijk niet horen te staan, maar daar staan omwille van het verlies aan persoonlijkheid of verdorven handelingen zoals vriendjespolitiek.
Maar bij het voorbeeld van een leerkracht. Men mag er vanuit gaan dat een leerkracht in het secundair onderwijs, wel degelijk verstandelijk hoger staat dan de leerling en dus moet de leerling dit herkennen. Tevens zit de leerling op school en hoort men zich dus aan de hiërarchie daarbinnen te houden. Ik ben een groot voorstander van het valsspelen volgens de regels, maar wie de regels breekt, is gewoon een slecht speler. Dus wilt ge perse iets tegen een leerkracht beginnen, argumenteer uitstekend tov zijn overste, daarmee bewijst ge u superioriteit in die case en zult ge ook uw gelijk krijgen (tenzij er weer iets onjuist aan de gang is...).

Dus ik geef u gelijk: in onze maatschappij is de visie moeilijk te begrijpen of na te leven. Maar als de wereld beter ineen zat, klopt dit volledig en op sommige plaatsen zit de wereld juist ineen, alleen hebben mensen het daar dan vaak niet door...


Daar ben ik het niet mee eens. Wat jij hier beschrijft, heeft ten eerste vooral betrekking op tieners, jongeren of de alternativo's van deze maatschappij die op alles vitten dat maar op een of andere manier riekt naar "massa". Het type mens alles hekelt wat door velen wordt gedaan, mensen die zich willen profileren als DE andere van de maatschappij. Het zijn ook mensen die, in tegenstelling tot wat jij beweert, neer kijken op de "massa", of het gepeupel.

Ik snap niet hoe je het woord mainstream-effect kan haten. Dat jij surft, is het gevolg van het zogenaamde mainstream-effect dat jij haat. Dat jij een pc, telefonie en tv gebruikt is hetzelfde effect. Je zit zelf in het mainstream-effect zonder het zelf te beseffen, of te willen beseffen.

- - Deze visie is inderdaad geschreven toen ik in het secundair zat en dat dus ook een groot deel van mijn kijk op de zaak bepaalde, ik wil die mss gerust veranderen als ik 25 ben :-).

- - Ik wil mij echt niet profileren als DE andere, ik vaak het idee dat de rest DE andere wilt zijn. Want als je aan mensen zou vragen: wat is de beste reactie / gedraging in dit geval: antwoord iedereen meestal wat ik ook denk, alleen houden de meesten het bij praten en niet bij doen. De mens is een hypocriet wezen...

- - Ik heb inderdaad soms een probleem met neerkijken op, ik begrijp dan ook niet wat al die mensen uit de Economie moderne talen 6 er zo leuk aan vonden ons met kastanjes te bekogelen... Noch ons met waterballonen te bekogelen, noch marginaal gedrag te vertonen. Evenmin begrijp ik wat er zo leuk is aan een shic in iemand zijn schoenen te plakken, meisjes onbeschoft te behandelen, kotsend langs de kant te staan, etc, etc. U waarschijnlijk evenmin, maar toch, het gebeurt ELKE dag.

- - Ik besef dat ik meegesleurd wordt door de mainstream, ik besef dat mainstream ook positieve gevolgen heeft, maar ik besef ook dat het negatieve gevolgen heeft. De positieve gevolgen die jij noemt, zijn materiëel, ik heb het over emotionele en spirtuele gevolgen. Dat wat ons als mens raakt.


ik vraag me trouwens af of uw theorie over mainstream in de politiek een visie is die je hebt op de belgische politiek? Dat jij dan de kiezers van een grootste politieke partij afschildert als "onzekere mensen, die zich gewoon bij de meute aansluiten uit angst" is ook een degoutant vooroordeel en een grote belediging tov iedereen. Volgens uw theorie zijn het dan de kleine partijen die het meest bekwaam zijn omdat zij niet zoveel roepen. Neen, indien ze dezelfde middelen zouden hebben, zouden zij even hard roepen als de traditionele partijen. Onlangs is BUB nog naar de rechter gestapt omdat zij te weinig aan bod komen in de media. Zij zijn, in vergelijking met de andere grote partijen, een pispartij die amper kiezers heeft. Volgens uw theorie zijn dát de mensen die het meest bekwaam zijn? Een partij richt je niet op om gewoon voor uw eigen of voor een select groepje te koesteren en voor de rest achter slot en grendel te verstoppen, integendeel zelfs. De hamvraag is gewoon: hoe ga je eerlijk de middelen verdelen om uw boodschap aan de man te brengen?

Ik vraag me verder nog af waarop jij je baseert om te beweren dat de beste leiders de minste aanhangers heeft.

Wij leven niet meer (hier althans) in een totalitair regime waar vrije meningsuiting niet bestaat. De politiek is meer dan ooit een populistisch iets, de drempel is meer dan ooit verlaagd en ik durf zelfs stellen dat we nog nooit eerder zoveel mensen hadden die zich politiek bewust zijn. Onze maatschappij is nog nooit zo individualistisch geweest als nu. Een klein voorbeeld, maar meer op macro-niveau: zaken die in het nieuws komen die ONS niet aan belangt, komt gewoon niet in de media. Een aardbeving in Afghanistan? Amper nieuws, een aardbeving in ZO-Azië? Wereldnieuws, zelfs 1 jaar later. Waarom? Omdat wij daar graag op vakantie gaan. Afghanistan is een ver-van-mijn-bed-show.

Ja ik deel ook die visie in de Belgische politiek en wel omdat die populistisch is en dus zoals escobar als beargumenteerde slecht.

Enkele voorbeelden:

- - Vaste benoemingen in de overheidsector: geen enkel bedrijf zou zoiets stoems doen, maar met onze belastingscenten wordt het wel gedaan.

- - Het verwerpen van elk decreet dat leidt tot opkuising van de ambetenarensector.

- - Het feit dat 1/3 van de werkende bevolking betaald wordt door de overheid...

- - Het feit dat de controle op onze sociale zekerheid, ronduit belachelijk zwak is.

- - Het feit dat men brugpensioen blijft toestaan...

- - Het feit dat cafébasen minister kunnen worden, zonder een deftige cursus bestuurstechnieken te hebben gevolgd (een opleiding die toch minstens 3 jaar in beslag zou moeten nemen)

- - Het feit dat Freya, en andere groentjes en zoveel andere echt zoveel geld verspillen door onbekwaamheid

- - Het feit dat er een voetbaltrainer in ons parlement zit, die 4 jaar uitbetaald wordt, maar nog nooit is komen opdagen.

- - Het feit dat er zo nog VEEL meer in ons parlement zitten

- - Het feit dat er hier in België amper iets beslist wordt, of soms gewoon totaal absurd beslist wordt (cf. DHL)

- - Het feit dat wij 55% van ons loon afstaan aan een systeem dat een verspillingsgraad van meer dan 20% heeft.

- - Het feit dat de media u maakt of kraakt en niet uw capaciteiten.

- - Het feit dat onze democratie leidt tot het bestuur der populisten en niet der bekwamen. (Ja, ik ben voor een meritocratische oligarchie.)

- - Het feit dat vakbonden staken, terwijl hun bedrij failliet aan't gaan is.

- - Het feit dat vakbonden gewoon blijven staken (cf. Ford, daar is verscheidene keren tegen het generatiepact gestaakt, komaan mensen, die werkgever heeft daar NIKS mee te maken en het is één van de takken waar men het lonkenst uitkijkt naar lageloonlanden = => sommige vakbondsposten worden bestuurd door een meute egoïstische randdebielen.

- - Ons rechtssysteem: daar heb je geen tekeningtje bij nodig veronderstel ik...

- - Etc.

Maar ja, ons Belgisch systeem is prachtig. Ik zal allesinds zorgen dat ik niet in de buurt ben als de bom barst en daarna bovenop de hoop puin ga staan. Kijkend naar al die kermende ex-gelovigen, het hoofd schuddend, en dan een helpende hand uitstekend op een manier die WEL zinnig is.

Maar dat is natuurlijk maar mijn mening. :-)

Dieleman_F
31 januari 2006, 18:18
Dit zijn inderdaad misschien tekortkomingen in onze maatschappij, maar vroeger waren die er ook al.

Men is nog nooit blij geweest met het kleine, men heeft al altijd meer gewild, het individualisme is er zeker niet op achteruitgegaan tgov tijden van verplichte godsdienst etc.

Fighting Hobbit
31 januari 2006, 18:37
De ware parasiet van onze tijd is het pessimisme en het zelfbeklag, die leiden tot het verlies, of de illusie van het verlies van de 7 zaken die hierboven vernoemd zijn.

Hmgrwngd
31 januari 2006, 22:27
De ware parasiet van onze tijd is het pessimisme en het zelfbeklag, die leiden tot het verlies, of de illusie van het verlies van de 7 zaken die hierboven vernoemd zijn.

Idd, ik ben het ook beu dat mensen ervanuitgaan dat de problemen van vandaag af te schuiven zijn op een verlies vanuit het verleden gezien.

Ik zeg dat het verleden minstens even slecht/goed was dan het heden. (het is gewoon anders geworden)

CyberDude
31 januari 2006, 22:48
ik heb de tijd genomen om rustig uw tekst te lezen... met veel zaken kan ik het eens zijn, maar... deze 7 verliezen zijn er altijd al gwst...

Zou een mens zonder deze 7 verliezen dan volkomen perfect zijn?

En u gebruikt veel het woord "de massa" en "mainstream" waardoor deze de groepen zijn met de 7 verliezen... ik vraag me af tot welke groep u denkt te behoren? iemand die denkt dat hij bij de mainstream hoort zou zo een tekst niet schrijven...

tenzij je het helemaal niet doorhebt dat jezelf bij de mainstream hoort...:unsure:

u tekst geeft een beschrijving van een onrealistisch beeld van de perfecte mens zoals u hem zou willen zien.

aanvaard mensen zoals ze zijn zou ik zeggn... ik vindt het altijd grappig dat een mens teksten kan schrijven zo lang als het maar kan als het gaat om het negatieve... ;)

pina
1 februari 2006, 00:39
De beste beslissingen zijn meestal de minst populaire beslissingen. Als je rekening moet houden met een groot stempubliek kun je nooit of te nimmer als een goede leider fungeren. Een goede leider moet op de tenen durven trappen van de bevolking als dat nodig is.

Een recent voorbeeldje van een slecht populistische oplossing is de terugbetaling van een deel van de stookoliefactuur. Zeer gesmaakt door de bevolking natuurlijk, maar als dan uitkomt dat de regering daarvoor een lening aangaat, kun je niet van goed beleid praten. Dus ook de grote partijen, zowel links als rechts, maken zich schuldig aan populisme, niet alleen het Vlaams belang. Hoewel die daar natuurlijk een kunst van gemaakt hebben. Conclusie: populisme = slecht beleid? Daar ben ik het 100% mee eens.

neen, dat je zegt dat de beste beslissingen de minst populaire zijn, is echt wel niet verkeerd. Natuurlijk, de beste beslissing voor 1 partij, maar er zijn altijd 2 partijen bij het nemen van een beslissing. 1 is in het voordeel, de ander in het nadeel. Het is maar te zien in welke partij je zit. We leven in een maatschappij waarbij we proberen samen te leven dmv compromissen en geven en nemen.

Je kan eigenlijk zeggen dat de populaire beslissingen de meest evenwichtige zijn die zijn gebaseerd op de noden vd maatschappij. Waarbij men de meeste mensen probeert tevreden te stellen. Het feit dat een onpopulaire beslissing niet doorbreekt is, omdat het geen bijval krijgt bij de bevolking en het dus niet goed is en dus te extreem is.

Over uw voorbeeld: dat hoort er gewoon niet bij. Dat is gewoon puur bedrog.

escobar98
1 februari 2006, 12:22
neen, dat je zegt dat de beste beslissingen de minst populaire zijn, is echt wel niet verkeerd. Natuurlijk, de beste beslissing voor 1 partij, maar er zijn altijd 2 partijen bij het nemen van een beslissing. 1 is in het voordeel, de ander in het nadeel. Het is maar te zien in welke partij je zit. We leven in een maatschappij waarbij we proberen samen te leven dmv compromissen en geven en nemen.

Je kan eigenlijk zeggen dat de populaire beslissingen de meest evenwichtige zijn die zijn gebaseerd op de noden vd maatschappij. Waarbij men de meeste mensen probeert tevreden te stellen. Het feit dat een onpopulaire beslissing niet doorbreekt is, omdat het geen bijval krijgt bij de bevolking en het dus niet goed is en dus te extreem is.

Over uw voorbeeld: dat hoort er gewoon niet bij. Dat is gewoon puur bedrog.

bedrog dat in een niet-populistische leiderschap overbodig zou zijn. Daar kun je het mee eens zijn?

Je vertelt de mensen gewoon wat ze willen horen. Dan kan je niet van leiderschap praten, want het volk leidt dan en de eigenlijke leider is het schoothondje. Het volk kijkt wat het beste is voor de individu en dit in een kortetermijnvisie. Ze hebben dan ook nog eens het gebrek aan dossierkennis en capaciteiten om bepaalde problemen in hun volledigheid te doorgronden. Om je beslissing te laten afhangen van de bevolking is 9 keer op de 10 één probleem oplossen met andere problemen tot gevolg.

jaryd
1 februari 2006, 13:43
De ware parasiet van onze tijd is het pessimisme en het zelfbeklag, die leiden tot het verlies, of de illusie van het verlies van de 7 zaken die hierboven vernoemd zijn.

Daar valt in een eeuwige lus op te antwoorden hé.

De problemen worden alleen nog maar groter omdat mensen altijd maar blijven focussen op het positieve en al het negatieve errond laten uitdijnen tot als het springt (en de geschiedenis geeft ons hier massa's voorbeelden...).

Maar weliswaar hangt het zijn voor of tegen de ene of de andere uitspraak af van uw ingesteldheid. (die inderdaad ofwel + ofwel - geïnspireerd is).

Met alle respect, ik doe niet aan zelfbeklag, ik erger mij gewoon dood, maar ik val daar (behalve dan in deze topic) geen anderen mee lastig. Het gedrag van de mensen die ik hekel op sommige momenten valt echter wel andere mensen lastig.

Ik weet dat niemand perfect is, maar ik krijg het gewoon van die algemene aanvaarding van de hypocritie. Iedereen is het over het algemeen eens over de normen in onze samenleving en toch leeft een hele grote massa, die er wel mee instemt, ze niet mee. Ge kunt inderdaad dan blijven focussen op het positieve, er blijft iets fundamenteel fout zitten.

Ik beweer dan ook niet dat het echt ooit beter geweest is. Sommige dingen zijn vooruit gegaan, andere achteruit, maar ik vind het zeer kleingeestig als je je daar maar bij neerlegt en zegt: ach ja, zo gaat dat. Mij goed, maar dan hoop ik dat ge ook niet klaagt over mogelijke gevolgen ervan en zoals ge zelf zegt: mensen zijn goed in klagen. Wederom hypocritie, mensen vinden dat er niets mag veranderen, maar klagen wel over het heden. Ik vind dat er fundamenteel moet veranderd worden op sommige vlakken, ik begin bij mezelf en mijn omgeving en in de zaken waar ik in slaag, vraag ik van de andere of hij er ook mee instemt, zoja, dan moet hij zich er ook achter scharen en niet gewoon knikken en doorlopen.

Deus ex Machina
1 februari 2006, 13:44
Wel knap gedaan, ook je instelling enzo, maar ik heb een paar bedenkingen.
algemeen:

je spreekt altijd over 'de mens', maar wie is die mens? Jan? Sarah? Ahmed? Chong Lu? De pallieters of de pajotters? Moslims of christenen? Iedereen leeft in zijn eigen 'levensruimte, en wordt daar zowieso door beinvloed. De mens is geen 'vorm' die we even objectief kunnen bestuderen, net zoals 'het paard' 'de stoel', of 'de vrouw' niet bestaan.

Het verlies van de persoonlijkheid.

Ik ben eerder van het tegenovergestelde overtuigd, iedereen wordt meer en meer individueler (gesproken in westerse visie, in japan is dit bijvoorbeeld niet zo, of in mindere mate). Iedereen heeft zijn visie, zijn geloof, zijn overtuiging, en wee degene die er aan durft torsen. Ik kan trouwens niet begrijpen hoe je kan stellen dat een verlies aan persoonlijkheid gepaard gaat met een toemenend egoisme. Hoe minder persoon, hoe meer men van een groep afhangt. Of zoals ze het in nazi duitsland zeiden: Du bist nichts, ein volk ist alles. Harry Kunneman zei dat we heden ten dage met het walkman ego te maken hebben; een metafoor voor een sterk individualisme (walkman, enkel jij hoort de muziek, en je zit als het ware in je eigen wereldje) maar tegelijk ben je ingeplugd met de rest van de wereld, (de muziek en de moderniteit van de walkman, die we nu mssn beter MP3 ego zouden noemen.) Dit staat tegenover de 'theemutsenego's' uit de tijd van onze grootouders. Met Theemustenego bedoeld Kunneman een soort artificiele mentaliteit, iedereen (binnen een bepaalde groep (dorp, familie, vrienden))zit onder dezelfde 'theemuts', die zichzelf warm houdt, en zich van vreemden afsluit (alles onder dezelfde theemuts). Dit houdt in dat de samenhorigheid van vroeger ook maar schijn is, iemand van buiten de groep werd niet zomaar met open armen ontvangen, terwijl men tegenwoordig opener staat tegenover vreemde invloeden. De individualisering gaat dus samen met een grotere openheid.


tis wat cru geschreven, maar ben eigenlijk bezig met de examens, zal op de rest later wel eens antwoorden ;_;

Emu
1 februari 2006, 15:36
Ik ga proberen redelijk kort te antwoorden. Ik heb niet alles gelezen maar toch 90% sommige stukken vond ik gewoon niet zo interessant.

Het verlies van de persoonlijkheid.

Oneens in mijn geval. Wel eens in veel gevallen, kijk maar naar al die reclame slikkende zombies. De merkmensen genaamd. Alhoewel je al bijna verplicht bent om aan die cultuur mee te doen, ben je toch niet helemaal verplicht. Eet bij wijze maar eens een potje yoghurt van den Aldi ipv Danone en je wordt bij wijze van spreken al vies bekeken. Ik persoonlijk verzet me erzelf mee te lopen met de massa, en beslis nog altijd zelf wat ik doe, ook al komt dat dikwijls niet overeen met wat andere mensen en van denken.

Verlies van het kleine.

Klopt weer al voor veel mensen voor mij helaas niet. Ik heb geen Porche nodig of een BMW, eingelijk heb ik niet eens een auto. Waarom? Omdat ik hem niet nodig heb, en ik ga zo een ding zeker niet kopen om het maar te hebben. Ik kan dikwijls enorm genieten van de kleine dingen, zoals een goede maaltijd, een goed drankje een lekkere douche of bad. Een leuke wandeling in de natuur of eens gaan fietsen.

Het verlies van de wortelen.

Verlies van traditie is zeer zeker een feit. De weinige tradities die nog overblijven worden bovendien enorm commerciëel verkracht en uitgebuit. Koken etc met Kert of Nieuwjaar zie je ook al weinig meerstal gaan ze zich ergens bezatten of laten ze de traiteur het werk doen. Natuurlijk wel ALS ze al samen zijn, want tegenwoordig met de familie nog samen komen op deze dagen word stilaan ook al eerder een zeldzaamheid dan een traditie.

Ik ben nog altijd voor vernieuwing, dus dat mag altijd komen. Waarden en normen vormen inderdaad wel een probleem deze dagen. Er zijn weinig mensen die nog te vertrouwen zijn, en men heeft nog amper of al helemaal geen waarden meer. Trouw zijn aan elkaar is gewoon om van te huilen, maar het gebeurde vroeger ook dat men vreemdging. Toen bleef men echter sneller getrouwd, nu is scheiden te makkelijk geworden. Scheiden blijkt tegenwoordig gewoon een doodnormale zaak.

Verlies van de wil tot bezinning.

Ik maak er tijd voor. Alhoewel ik niet weet hoe het zit met andere mensen. Ik beschouw dit eerder als iets persoonlijks en ik zal er daarom niet snel over discussieren of veel over spreken.

Comment op andere punten volgt later deze week.

pina
2 februari 2006, 13:34
bedrog dat in een niet-populistische leiderschap overbodig zou zijn. Daar kun je het mee eens zijn?

Je vertelt de mensen gewoon wat ze willen horen. Dan kan je niet van leiderschap praten, want het volk leidt dan en de eigenlijke leider is het schoothondje. Het volk kijkt wat het beste is voor de individu en dit in een kortetermijnvisie. Ze hebben dan ook nog eens het gebrek aan dossierkennis en capaciteiten om bepaalde problemen in hun volledigheid te doorgronden. Om je beslissing te laten afhangen van de bevolking is 9 keer op de 10 één probleem oplossen met andere problemen tot gevolg.mensen vertellen wat ze willen horen is in wezen wel goed. Een leider is iemand die luistert naar feedback van zijn "ondergeschikten" en die zijn doelen nastreeft op basis van de behoeften. Dat ze het niet uitvoeren, dat is een ander paar mouwen. Maar dat hoort niet meer in het veld van het populistisch denken.

De beste leiders zijn die die het evenwicht vinden tussen beiden, dat is de maatstaf om te kunnen spreken van een goede leider. Niet of het al dan niet bekend is bij de bevolking. De regering zou bvb kunnen zeggen morgen om al hun uitgaven te bevriezen en alleen nog maar inkomsten verwerven om op die manier heel snel de schuldenberg af te lossen. Is dat dan een goed voorbeeld van leiding geven? Natuurlijk is er dan sprake van een goed doel, maar dat kan je toch niet echt goed leidingschap noemen hoor.

Uw theorie is gewoon wat een dictator doet: niet luisteren naar de bevolking en zijn wil doordringen. Alles wat niet strookt met zijn mening, wordt veroordeeld.

Avondland
2 februari 2006, 15:24
http://roepstem2.tripod.com/manifest.html
Hierboven ook een tekst die past bij het thema van dit topic. Misschien van een ander invalspunt maar komt wel op hetzelfde neer.

Wat ik zeer jammer vind is het standardiserende karakter van onze wereld. In plaats van een wereld vol met verschillende culturen zorgen multinationals ervoor dat cultuurverschillen langzamerhand verdwijnen. Onze tieners nemen langzaam maar zeker de Amerikaanse coach-potatoe-cultuur over waarmee ik het materialisme, het egoïsme en het verloochenen van de eigen roots mee bedoel. Revolutionnaire waarden zoals Vrijheid en Gelijkheid zijn verraden door de eigen uitvinders. Het communisme ontaardde in het meest bloeddorstige systeem ooit bestaan en het kapitalisme maakt de mens een egoïstisch wezen dat hopeloos nutteloze behoeften nastreeft om vervult te worden.

escobar98
2 februari 2006, 21:53
mensen vertellen wat ze willen horen is in wezen wel goed. Een leider is iemand die luistert naar feedback van zijn "ondergeschikten" en die zijn doelen nastreeft op basis van de behoeften. Dat ze het niet uitvoeren, dat is een ander paar mouwen. Maar dat hoort niet meer in het veld van het populistisch denken.

De beste leiders zijn die die het evenwicht vinden tussen beiden, dat is de maatstaf om te kunnen spreken van een goede leider. Niet of het al dan niet bekend is bij de bevolking. De regering zou bvb kunnen zeggen morgen om al hun uitgaven te bevriezen en alleen nog maar inkomsten verwerven om op die manier heel snel de schuldenberg af te lossen. Is dat dan een goed voorbeeld van leiding geven? Natuurlijk is er dan sprake van een goed doel, maar dat kan je toch niet echt goed leidingschap noemen hoor.

Uw theorie is gewoon wat een dictator doet: niet luisteren naar de bevolking en zijn wil doordringen. Alles wat niet strookt met zijn mening, wordt veroordeeld.

Ik zeg niet dat een goede leider niet naar zijn bevolking luistert. Ideaal zou volgens mij zijn: de bevolking brengt de problemen naar voor (dmv volksvertegenwoordigers) en de politici lossen die op. Ieder z'n functie dus.
In een dictatuur worden beide functies door de dictator uitgeoefend en komt de bevolking er niet aan te pas. Populisme betekent (volgens mij dan) dat de beide functies, al dan niet indirect, door de bevolking worden uitgevoerd. In beide gevallen een ongezonde situatie denk ik.

edit: Nog iets vergeten:
Niet luisteren naar een bevolking betekent niet direct dat er sprake is van dictatuur. Een dictator gaat uit van zijn eigen belang. Dat is de reden dat hij niet naar zijn bevolking luistert. Een goede leider die niet luistert naar zijn bevolking zal dit doen omdat dit het beste is voor de bevolking. Om een recente voorbeeld te geven: het generatiepact. Niemand ziet het zitten om langer te werken, maar toch ondanks het protest wordt zal het toch gebeuren. Dit is voor mij een goede voorbeeld van goed bestuur.

Massis
2 februari 2006, 22:07
te lui om alles te lezen, dus heb'k wat diagonaal gelezen en dan uw stuk over "oog voor het kleine" tegoei gelezen...

langs de ene kant moet'k u gelijk geven: "de mens" heeft grootheidswaanzin, wil van alles het grootste, het meeste en het beste

MAAR langs de andere kant ken ik ook genoeg mensen (dus niet "de mens" , maar personen concreet) die zeker leven naar een goeie dikke knuffel of'n klein gebaar (mezelf incl. :p )

op zo'n vlak mag je dus volgens mij zeker NIET veralgemenen, de mens als geheel heeft misschien die grootheidswaanzin, en vele mensen als individu hebben zeker ook vele ambities, maar daarom wordt niet persé het kleine verwaarloosd.


"Dat de mens niet meer gelukkig kan zijn, omdat hij niet meer van het kleine kan genieten, verbaast mij niets. Waarom droomt men niet om een kleine glimlach, een klein kusje of een schouderklopje? Nee, men wil een zaal vol applaudisserende mensen, een wilde nacht en aanbidders."

wel, ik persoonlijk (romantische zak die'k ben) droom daar WEL van, en die zaal vol aanbidders hoeft voor mij echt niet. die kleine dingen als'n kusje of'n knuffel, daar kan een mens van leven volgens mij...

escobar98
2 februari 2006, 22:11
http://roepstem2.tripod.com/manifest.html
Hierboven ook een tekst die past bij het thema van dit topic. Misschien van een ander invalspunt maar komt wel op hetzelfde neer.

Wat ik zeer jammer vind is het standardiserende karakter van onze wereld. In plaats van een wereld vol met verschillende culturen zorgen multinationals ervoor dat cultuurverschillen langzamerhand verdwijnen. Onze tieners nemen langzaam maar zeker de Amerikaanse coach-potatoe-cultuur over waarmee ik het materialisme, het egoïsme en het verloochenen van de eigen roots mee bedoel. Revolutionnaire waarden zoals Vrijheid en Gelijkheid zijn verraden door de eigen uitvinders. Het communisme ontaardde in het meest bloeddorstige systeem ooit bestaan en het kapitalisme maakt de mens een egoïstisch wezen dat hopeloos nutteloze behoeften nastreeft om vervult te worden.

Het perfecte systeem bestaat niet. Democratie is momenteel gewoon het minst slechte. Kapitalisme en communisme zijn goede systemen op papier, maar in werkelijkheid worden ze beide uitgebuit door de degenen die er meest baat bij hebben. Moest de mens van nature goed zijn, waren praktisch alle wereldproblemen van vandaag al opgelost om de simpele reden dat ze er niet zouden zijn.

Avondland
3 februari 2006, 12:42
Het perfecte systeem bestaat niet. Democratie is momenteel gewoon het minst slechte. Kapitalisme en communisme zijn goede systemen op papier, maar in werkelijkheid worden ze beide uitgebuit door de degenen die er meest baat bij hebben. Moest de mens van nature goed zijn, waren praktisch alle wereldproblemen van vandaag al opgelost om de simpele reden dat ze er niet zouden zijn.
Goed is dan ook relatief. Wie bepaald wat goed is en wat niet? Een perfecte samenleving is uiteraard niet mogelijk maar wel een mooi streefdoel. Het grootste probleem is dat bijna iedere mens een ander beeld heeft van een perfecte samenleving. Wat dan weer zorgt voor conflicten. Maar hoe hard men ook probeert iedereen tevreden te maken, er zijn altijd groepen die niet tevreden zijn met de huidige evolutie.

escobar98
4 februari 2006, 12:59
Goed is dan ook relatief. Wie bepaald wat goed is en wat niet? Een perfecte samenleving is uiteraard niet mogelijk maar wel een mooi streefdoel. Het grootste probleem is dat bijna iedere mens een ander beeld heeft van een perfecte samenleving. Wat dan weer zorgt voor conflicten. Maar hoe hard men ook probeert iedereen tevreden te maken, er zijn altijd groepen die niet tevreden zijn met de huidige evolutie.
mee eens.

jaryd
6 februari 2006, 00:24
Ik zeg niet dat een goede leider niet naar zijn bevolking luistert. Ideaal zou volgens mij zijn: de bevolking brengt de problemen naar voor (dmv volksvertegenwoordigers) en de politici lossen die op. Ieder z'n functie dus.


Die bestuursvorm heeft een naam:

verlicht despotisme: alles voor het volk, niets door het volk.

--------

Ik ben ervan overtuigd dat een democratie NIET het beste systeem is.
Het beste systeem is volgens mij een verlicht depotisme uitgevoerd door een meritocratisch geselecteerde oligarchie.

Een regering van enkelen, niet verkozen, maar door verdiensten bewezen bekwame mensen. Specialisten terzake in de materie dus.

Alleen vrees ik dat ook dit systeem na verloop van tijd tenonder zou gaan aan vriendjespolitiek en interne twisten.

De mens is volgens mij gewoon niet in staat om over dergelijke grote groepen als we vandaag kennen (nl. 450miljoen, 1 miljard of zelfs maar 10 miljoen mensen) te regeren. Plato zijn ideale staat telde 5000 mensen. En Plato was een wijs man (op dat vlak althans).