PDA

Volledige versie bekijken : Bewuste keuze om geen kinderen te hebben - meningen van oudere mensen



tonightwedance
4 april 2018, 17:27
Ik ben op zoek naar meningen van oudere mensen omtrent hun bewuste keuze om geen kinderen te hebben in hun leven. Jongere mensen zijn ook welkom om hun mening neer te schrijven. Dus voor alle duidelijkheid, enkel mensen die uit eigen wil de keuze maken. Als je gewoonweg niet kan omwille van een ziekte ofzo, ligt dat natuurlijk buiten je eigen wil.

- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?
- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?
- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?

Ik maak deze thread omdat ik net 30 geworden ben en iedereen in mijn omgeving aan kinderen begint. Terwijl ik dit helemaal niet zie zitten. Ik heb wel een vriendin, die wel kinderen wilt. Helaas denk ik nu om het uit te maken, omdat het geen zin heeft om haar kostbare vruchtbare tijd van haar af te nemen. Ze is nog maar 26, maar goed.

Misschien zou ik het wel leuk vinden, misschien niet. Maar ik ben gesteld op mijn eigen tijd, niet om te zuipen of op cafe te zitten of zulke zaken, maar omwille van bv:

- Ik heb graag rust en kalmte in mijn huis
- Ik slaap graag, en ben echt geen mens als ik niet geslapen heb
- Ik ga moeilijk om met stress en heb graag een stressvrij leven
- Ik ben een introverte persoon die weinig nood heeft aan sociaal contact
- Ik werk graag aan persoonlijke doelen die veel tijd in beslag nemen. Bv. gitaar leren spelen, fitness, leren programmeren terwijl ik dit voor mijn job niet nodig heb, etc
- Ik wil geen financiele problemen, ooit
- Ik wil graag focussen op mijn partner

Daarnaast heb ik angsten:

- Zal ik er spijt van hebben, later?
- Zal ik me eenzaam voelen?
- Zal ik een partner vinden (een vrouw) die ook geen kinderen wilt?

Mijn ouders reageren alvast niet goed, die willen me niet meer zien als ik het uitmaak met mijn vriendin omdat ik geen kinderen wil. Niet dat dat me kan schelen, het is wel jammer...

HUSKE
4 april 2018, 18:08
Ik heb zelf een kind, voelde die behoefte op mijn 30ste, daarvoor niet.

Mijn zus wilde nooit kinderen, totdat ze 35 was. Nu zal ze op 38,5jaar haar eerste (en enig) kind krijgen. Dus zeg nooit nooit.

Als je dat niet wil, bespreek het met je vriendin. Zij zal zelf wel uitmaken of ze bij je wil blijven zonder kind of ze naar iemand anders op zoek gaat. Dat hoef je voor haar niet te beslissen, op haar 26ste gaat ze dat wel weten.

Tonerider
4 april 2018, 18:22
Veertig voorbij en geen kinderen. Heb nooit een kinderwens gehad en heb dit ook heel duidelijk gemaakt aan m'n partner toen we er aan dachten te trouwen.

Redenen:
- kinderen krijgen is egoïstisch: welke garanties kan je hen bieden dat ze gezond zullen zijn, dat ze niet verkracht zullen worden, dat ze geen verkeerde vrienden zullen krijgen. Moest ik ze een goede toekomst kunnen beloven, zou ik er misschien wel aan denken. Maar dan nog, want zie volgende punten.
- je kan verdriet hebben omdat je geen kinderen hebt, maar er eerst hebben en ze dan kwijt spelen is nog erger.
- rust en vrede in m'n leven.
- gaan en staan waar we willen.
- het punt er niet van inzien. we sterven toch weer, dus waarom zou ik iemand dat aandoen? circle of life is pointless.
- de aarde zit al tjokvol en eigenlijk zou de aarde er beter van af zijn als er niet te veel mensen rondliepen. We zijn het enige soort dat zijn eigen thuis naar de knoppen aan het helpen is.
- rotte maatschappij.
- eerste jaren zit ge met iets wat voor niets blijt en waar vanalles uitloopt dat ge moogt opkuisen. De volgende jaren met iets dat niet wil eten wanneer het moet eten en niet wil gaan slapen wanneer het moet gaan slapen. Daarna zit ge met een puber die niets meer van u moet weten. En dan kan je hopen dat ze een goede partner vinden of ge zit ook weer met de miserie. En dan krijgen ze kleinkinderen waar ge weer mee opgezadeld wordt.
- schrik dat ze op mij zouden trekken (qua karakter en uiterlijk).

=> dus eigenbelang en ook belang van het kind.

Mulan
4 april 2018, 18:47
Al dan niet kinderen willen is een persoonlijke keuze. Ik had een gigantische kinderwens als twintiger, tegen dat ik 32 was, was die nood weg...

Ondertussen weer wat jaren verder en 1 dochter die zeer welgekomen én bewust gekomen is. Voor mijn man was 1 ding zeker : als ik absoluut geen kinderen wou, had een langdurige relatie geen kans... Eerlijkheid is dus essentieel naar je partner toe.

En leer commentaar van anderen negeren, die zal je altijd krijgen.
Wil je geen kinderen? Ge zult t u nog beklagen!
Wil je maar 1 kind: dat gaat rotverwend zijn/wacht maar, die goesting voor een 2de komt er zeker nog!
Wil je er 2: ge moogt dan beginnen stoppen he, je hebt nu wat iedereen wenst!
Wil je er 3 of meer: je weet niet waaraan je begint/ alez, zo marginaal... /dat is toch financieel niet meer verantwoord den dag van vandaag!

Ga je eenzaam zijn, het u beklagen,... Dat kan niemand zeggen. Maar als je nu plots vader zou worden, lijkt het me dat je dat nóg meer zou beklagen ;)

tolya
4 april 2018, 19:11
- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze

bijzonder slechte genen in de familie en da wou ik niemand aandoen, breekpunt bij 2 relaties
Nu zit ik zelf met zo'n smerige ziekte en ben ik single :)

Lakigigar
4 april 2018, 19:23
Sowieso niet voor één kind gaan. Ik had graag een broer of zus van mijn leeftijd gewild, en volgens mij komt dat ook de sociale ontwikkeling v/h kind ten goede.

coldplayke
4 april 2018, 19:33
Ik ben 23 en wil absoluut geen kinderen. Zeg nooit nooit, maar ik zie dit alleszins niet snel veranderen.

- Waarom wou je/wil je geen kinderen?

Alles wat Tonerider zegt, + Ik vind kinderen gewoonweg niet leuk en ik kan er niet mee overweg. Je hebt mensen die echt geboren mama of papa zijn, die heel goed met kinderen kunnen praten, hun leefwereld begrijpen, ... ik kan dat niet. Mijn kind zou niet veel plezier aan mij als moeder hebben denk ik, en ik zou er niet gelukkiger van worden om moeder te zijn.

- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?

Nee.

- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief

Ofwel negatief ofwel onverschillig. Mijn moeder kent mij goed genoeg en heeft geaccepteerd dat ik echt geen kinderen wil, bij mijn pa gaat het er iets moeilijker in precies. Mijn schoonouders laten ons voorlopig nog met rust, maar die zie ik over x aantal jaar wel beginnen aandringen...

- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?

In eerste instantie wou mijn vriend wel kinderen en ik niet, en zei hij me dat ik nog wel van gedachten zou veranderen (we zijn samen sinds mijn 16de, dus hij dacht dat het misschien te vroeg was voor mij om al moedergevoelens te hebben). Ondertussen is hij volledig van idee veranderd en is hij de laatste jaren een absolute "kinderhater" geworden :p

- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen

Introvert.

- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?

Ik denk het niet, maar zoiets kan je nooit met zekerheid zeggen. Laat ik het zo zeggen: ik hoop van niet.

- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?

Op kantoor is het soms moeilijk meepraten met al die collega's die al kinderen hebben, of die recent zijn begonnen :unsure:

Feignasse
4 april 2018, 19:54
Op kantoor is het soms moeilijk meepraten met al die collega's die al kinderen hebben, of die recent zijn begonnen :unsure:

Sommigen praten over niets anders meer. Ik snap heus wel dat hun bestaan rond die kinderen draait en waar het hart van vol is etc, maar toch. Bij collega's die maar af en toe iets vertellen over hun kinderen vind ik het toch makkelijker om oprecht geïnteresseerd te zijn :unsure:

yaris
4 april 2018, 21:31
Mijn vrouw wilde geen kinderen en dan ineens wel ... mij maakte het niet uit, wat je niet hebt mis je ook niet. Nu heb ik zoon en dochter en het is niet te onderschatten.
Ben je niet zeker begin er dan niet aan. En spijt ... als je later terugkijkt op je leven ga je altijd van zaken spijt hebben.

zarathustra
4 april 2018, 22:07
Meh, ik had geen echte kinderwens want ik dacht ook nooit echt aan een lange relatie. Die kwam er dan toch, onderwerp van kinderen kwam ter sprake en ik was het wel genegen. We zijn nu anderhalf jaar verder met de tweeling en die twee horen lachen en 'papa!' roepen als ik thuis kom is het beste van de dag, elke dag. De hoop werk en verantwoordelijkheid die er bij komt is het helemaal waard.

Maar goed ik heb chance dat ik in een land leef nu waar de combinatie met werk VEEL makkelijker is dan in België, dat we beide ok verdienen, dat de kindjes geen serieuze problemen hebben, etc

En ik heb geen probleem met mensen die geen kinderen willen, ik heb wel een probleem met mensen die dat niet kunnen zeggen zonder te spreken in termen van 'crotchfruit' of ' parasieten of wat dan ook.

Booka Shade
4 april 2018, 22:19
Veertig voorbij en geen kinderen. Heb nooit een kinderwens gehad en heb dit ook heel duidelijk gemaakt aan m'n partner toen we er aan dachten te trouwen.

Redenen:
- kinderen krijgen is egoïstisch: welke garanties kan je hen bieden dat ze gezond zullen zijn, dat ze niet verkracht zullen worden, dat ze geen verkeerde vrienden zullen krijgen. Moest ik ze een goede toekomst kunnen beloven, zou ik er misschien wel aan denken. Maar dan nog, want zie volgende punten.

Met deze reden heb ik precies toch wel wat problemen..
Je kan het dan net zo goed omdraaien en zeggen dat het egoïstisch is van u om geen kinderen te nemen terwijl je er misschien wel kan krijgen t.o.v. andere die er willen, maar geen kunnen krijgen.
Als ik uw redenen zo bekijk, dan moet je toch zelf enorm slecht gezind zijn dat je zelfs op de wereld bent gekomen?

Voor mij beslist ieder zelf of ze kinderen wilt of niet, maakt mij echt niet uit. Maar bovenstaande reden vind ik op zijn minst gezegd toch wel heel raar.

Tonerider
4 april 2018, 22:38
Met deze reden heb ik precies toch wel wat problemen..
Je kan het dan net zo goed omdraaien en zeggen dat het egoïstisch is van u om geen kinderen te nemen terwijl je er misschien wel kan krijgen t.o.v. andere die er willen, maar geen kunnen krijgen.
Als ik uw redenen zo bekijk, dan moet je toch zelf enorm slecht gezind zijn dat je zelfs op de wereld bent gekomen?

Voor mij beslist ieder zelf of ze kinderen wilt of niet, maakt mij echt niet uit. Maar bovenstaande reden vind ik op zijn minst gezegd toch wel heel raar.

hoe kan dat nu egoïstisch zijn t.o.v. degene die er wel willen, maar geen kunnen krijgen. Moet ik er maken en ze weggeven aan hen? Het feit dat ik er geen wil, doet geen fluit aan hoe zij zich voelen.

Ik ben slecht gezind op de maatschappij en de aard van de mens.

Ik ben redelijk blij dat ik leef, alhoewel ik vanuit een evolutionair standpunt gezien en ook astronomisch/tijdsgerelateerd besef dat ik m'n leven eigenlijk niets is t.o.v. de tijdlijn en wel eens afvraag wat het punt is om 80 jaar te moeten afzien door bepaalde ziektes/letsels/gebreken/verlies van geliefden/etc en in een maatschappij te leven waarbij ge 45 jaar een job gaat moeten doen die ver van het essentiële in het leven afstaat, om dan uiteindelijk oud en bejaard te moeten zijn en ge iemand nodig hebt om uw gat te komen afvegen en u alleen maar verder te voelen aftakelen.
Maar voor de rest ben ik wel gelukkig. Ik geniet van eten, drinken en vriendschappen. Maar besef langs de andere kant dat het er weinig toe doet. Binnen 2 generaties weten ze al niet meer dat ik bestaan heb.

Dus ja, het is dubbel.

Geef me een objectieve reden waarom je iemand op de wereld zou zetten terwijl je hen niet kan beschermen tegen ziekte, ziekelijke mensen en uiteindelijk de dood? Een objectieve reden bestaat niet. Het is puur egoïsme. Omdat ge een kindje wil. Of omdat uw familienaam verder mag leven (wat de domste reden ooit is). Enkel sentiment, gevoel. Verstandelijk is er geen enkele reden.

Booka Shade
4 april 2018, 23:02
hoe kan dat nu egoïstisch zijn t.o.v. degene die er wel willen, maar geen kunnen krijgen. Moet ik er maken en ze weggeven aan hen? Het feit dat ik er geen wil, doet geen fluit aan hoe zij zich voelen.

Ik ben slecht gezind op de maatschappij en de aard van de mens.

Ik ben redelijk blij dat ik leef, alhoewel ik vanuit een evolutionair standpunt gezien en ook astronomisch/tijdsgerelateerd besef dat ik m'n leven eigenlijk niets is t.o.v. de tijdlijn en wel eens afvraag wat het punt is om 80 jaar te moeten afzien door bepaalde ziektes/letsels/gebreken/verlies van geliefden/etc en in een maatschappij te leven waarbij ge 45 jaar een job gaat moeten doen die ver van het essentiële in het leven afstaat, om dan uiteindelijk oud en bejaard te moeten zijn en ge iemand nodig hebt om uw gat te komen afvegen en u alleen maar verder te voelen aftakelen.
Maar voor de rest ben ik wel gelukkig. Ik geniet van eten, drinken en vriendschappen. Maar besef langs de andere kant dat het er weinig toe doet. Binnen 2 generaties weten ze al niet meer dat ik bestaan heb.

Dus ja, het is dubbel.

Geef me een objectieve reden waarom je iemand op de wereld zou zetten terwijl je hen niet kan beschermen tegen ziekte, ziekelijke mensen en uiteindelijk de dood? Een objectieve reden bestaat niet. Het is puur egoïsme. Omdat ge een kindje wil. Of omdat uw familienaam verder mag leven (wat de domste reden ooit is). Enkel sentiment, gevoel. Verstandelijk is er geen enkele reden.

Dat is voor mij allesbehalve egoïsme.. Gewoon voor uw kind zorgen, meer kan je niet doen.
Ik hoop dat je dan ook nooit geen huisdieren hebt gehad, want dat is identiek hetzelfde.

Moeten alle keuzes dan verstandelijk zijn? Ik heb mijn vrouw ook niet gekozen uit verstand, maar uit gevoel, vriendschappen zijn ook puur gebaseerd op gevoel,.
Jij ziet enkel het negatieve ervan. De liefde die je hen geeft en terugkrijgt, zin geven aan het leven, hen levenslessen meegeven, hun zien opgroeien, de afhankelijkheid, ..
Nogmaals, dat jij geen kinderen wilt is geen probleem. Alle andere redenen die je wist op te sommen, daar snap ik je wel in.

Archaos
4 april 2018, 23:09
Geef me een objectieve reden waarom je iemand op de wereld zou zetten terwijl je hen niet kan beschermen tegen ziekte, ziekelijke mensen en uiteindelijk de dood? Een objectieve reden bestaat niet. Het is puur egoïsme. Omdat ge een kindje wil. Of omdat uw familienaam verder mag leven (wat de domste reden ooit is). Enkel sentiment, gevoel. Verstandelijk is er geen enkele reden.

Dat kan je evengoed omdraaien hé. Je kan je kind niet beschermen voor alles inderdaad, maar anderzijds zet je een persoontje op de wereld die ook fantastische dingen kan beleven.
Als je alleen maar aan de negatieve zaken denkt, dan moet je ook geen relatie beginnen met iemand.

Ik vind egoïsme altijd een rare woordkeuze in dit geval. Je krijgt er veel voor terug, maar je geeft er ook veel voor op.

Sentiment, gevoel, verstandelijk, ... uiteindelijk zit het vooral gewoon in onze natuur (net zoals bij andere beesten). Ofwel geef je toe aan die natuur, ofwel niet. Allebei goed.
Je kan een fantastisch leven hebben mét of zonder kinderen. Evenals een miserabel leven.


@Topicstarter: Je omgeving heeft altijd een mening, maar je moet gewoon doen waar je zelf zin in hebt. Niets ergers dan mensen die een kind op de wereld zetten, maar dat eigenlijk niet willen. Denk dat eerlijk zijn naar je partner toe altijd een goed idee is. Best dat je het op tijd op tafel gooit. Zeker als je er zelf 100% uit bent.

@coldplayke: 23 is toch redelijk vroeg om die conclusie definitief te trekken. Niet verschieten als je er over een paar jaar helemaal anders over denkt ;-)
Op die leeftijd zit een minderheid met z'n hoofd al bij kinderen. Ik was daar toen ook hoegenaamd niet mee bezig.

Toch een aantal vrouwen in mijn vriendenkring die op die leeftijd ook verkondigden: kinderen? nooit van mijn leven!
Ondertussen hebben ze allemaal (meerdere) kinderen...

Tonerider
4 april 2018, 23:56
Dat is voor mij allesbehalve egoïsme.. Gewoon voor uw kind zorgen, meer kan je niet doen.
Ik hoop dat je dan ook nooit geen huisdieren hebt gehad, want dat is identiek hetzelfde.

Moeten alle keuzes dan verstandelijk zijn? Ik heb mijn vrouw ook niet gekozen uit verstand, maar uit gevoel, vriendschappen zijn ook puur gebaseerd op gevoel,.
Jij ziet enkel het negatieve ervan. De liefde die je hen geeft en terugkrijgt, zin geven aan het leven, hen levenslessen meegeven, hun zien opgroeien, de afhankelijkheid, ..
Nogmaals, dat jij geen kinderen wilt is geen probleem. Alle andere redenen die je wist op te sommen, daar snap ik je wel in.


Dat kan je evengoed omdraaien hé. Je kan je kind niet beschermen voor alles inderdaad, maar anderzijds zet je een persoontje op de wereld die ook fantastische dingen kan beleven.
Als je alleen maar aan de negatieve zaken denkt, dan moet je ook geen relatie beginnen met iemand.

Ik vind egoïsme altijd een rare woordkeuze in dit geval. Je krijgt er veel voor terug, maar je geeft er ook veel voor op.

Sentiment, gevoel, verstandelijk, ... uiteindelijk zit het vooral gewoon in onze natuur (net zoals bij andere beesten). Ofwel geef je toe aan die natuur, ofwel niet. Allebei goed.
Je kan een fantastisch leven hebben mét of zonder kinderen. Evenals een miserabel leven.


mijn vrouw heb ik gekozen (als ik dat woord mag gebruiken) op basis van gevoel, maar toch ook verstand. Komen onze levensdoelen overeen, wil ze kinderen, kan ik iets voor haar betekenen. En ik denk dat als mensen ook wat meer zouden nadenken bij hun keuze van partner, i.p.v. af te gaan op vlinders in de buik of hetgeen zich onder de buik bevindt er al wat meer relaties zouden standhouden. Verliefdheid en mooie snoetjes verdwijnen mettertijd. De carrosserie vervalt, het innerlijke niet. Dus dan kan je beter even nadenken. Bovendien leefde ze al als ik haar heb ontmoet, dus het is geen extra leven op aarde. Dus imo is dat een heel andere keuze dan kinderen krijgen.
(en ook verliefdheid is dikwijls egoïsme, daarom dat ik ook m'n verstand gebruik en me afvraag wat ik voor haar kan betekenen; maar dat is dan weer een andere discussie)


En ik had een huisdier (gekregen), maar die is ondertussen naar betere oorden (niet figuurlijk) want ik werd er zenuwachtig van. Verder heb ik wel een aantal dieren in de buurt, maar die hebben zichzelf aangemeld en die geef ik liefde en als het me uitkomt eten, maar mogen geen poot binnen zetten. Maar ik heb ze ook niet bewust op de wereld gezet. ;) Ook hier is verstandelijke keuze weer belangrijk voor me: ik zou graag een huisdier hebben, maar de tijd die ik er moet insteken, de hygiëne, maar ook het feit dat het beestje hele dagen alleen moet zitten, doen me er van afzien.

Bovendien loopt de vergelijking mens/dier volledig mis in mijn ogen. Dieren planten voort uit instinct (en wij helpen ze aangezien we willen eten), mensen hebben verstand die het mogelijk maakt om te denken of het wel goed is om ons voort te planten. Om een kosten/baten analyse te maken. Moeder gans zit er niet mee in dat ze zes kuikens verliest, moeder de vrouw vergeet het heel haar leven niet dat ze een baby verliest. Ik heb van dichtbij dat rouwproces gezien: neen, laat maar.
Het argument dat we maar beesten zijn, is een zwak argument. Qua intellect staan we er mijlenver boven. (alhoewel sommigen zich gedragen alsof ze er mijlenver onder zitten). Maar heel ons wetsstelsel bewijst dat we ons ervan bewust zijn dat we meer zijn en ons niet enkel door impulsen of gevoelens mogen laten leiden. Geen pedofilie toegelaten, geen seks in het openbaar, moord is verboden, recht van de sterkste geldt niet op seksueel gebied, diefstal is verboden, ... allemaal bewijzen dat we dierlijk gedrag niet tolereren. Dus ja, verstand moet het winnen van gevoelens (wat het laatste zeker niet uitsluit, maar eerder begeleidt)

En liefde terugkrijgen is ook maar af te wachten. Genoeg kinderen die op een bepaalde leeftijd hun ouders niet meer zien staan. Ge moet hier maar eens de ergernis-thread doorlezen en zien hoeveel er in boel liggen met ouders/broers/zussen. (altijd de schuld van de anderen natuurlijk).
Voor mij blijft het de gok niet waard. Bovendien mankeer ik geen liefde in m'n leven. De liefde die ik van een eventueel kind zou krijgen mis ik aldus ook niet.

En ik weet ook dat m'n idee zwart is i.v.m. kinderen. Maar het is wat het is, en voor mij is dat de realiteit. Ik ben gelukkiger zonder, want ik heb een heel lijstje met redenen om er geen te hebben.
Ik amuseer me genoeg met m'n vrouw en m'n hobby's. Maar ieder doet wat hij of zij wil.

glashelder
5 april 2018, 00:00
Ik wil geen kinderen van mezelf. Ik weet niet waarom, het trekt mij zo niet? Zo'n wezentje dat 100% van mij en mij alleen (en mijn partner, natuurlijk) afhankelijk is van alles van begin tot einde, tot ik sterf, ik krijg er beetje de kriebels van eerlijk gezegd :p Ik zou ook ergens wat bang zijn dat ik iets verkeerds doe per ongeluk en het kind later jarenlange therapie moet volgen door mij, haha. En de romantische gevoelens, een kind van mezelf en mijn partner, iets dat uit 'ons' komt, dat heb ik helemaal niet. Het idee dat een kind biologisch van mij is, vind ik écht raar.

Nu ja. Maar wij willen wel kinderen. We hebben ons een aantal maand geleden ingeschreven om pleegzorg te doen. We hebben ruimte, tijd, liefde en mogelijkheid genoeg om een kind in nood (al dan niet kortdurend) van wat structuur en stabiliteit en een goeie gezinssituatie te voorzien. Dat trekt mij veel meer dan een kind van mezelf.

Voorlopig heb ik mij daar bij niemand voor moeten verantwoorden, simpelweg omdat mijn vriendin transgender is en waarschijnlijk compleet onvruchtbaar. De meesten nemen dus aan dat wij pleegzorg willen doen omdat het voor onszelf niet lukt. Misschien waren we sneller voor de optie 'eigen kind' gegaan als het een mogelijkheid was geweest, maar ik vind het helemaal niet erg dat we voor pleegzorg gaan, het voelt ook niet als een 'vervanging van', of zo.

Avondland
5 april 2018, 06:50
Ik kan mij een leven mét en een leven zonder kinderen inbeelden. Op dit moment heb ik er geen, maar ik sta op het punt in het huwelijksbootje te stappen en ga wellicht volgend jaar of het jaar nadien aan kinderen beginnen. Waarom? Niet omdat het van mij wordt verwacht, maar omdat ik het een natuurlijke, gezonde gang van zaken vind om jezelf "voort te planten" en nieuw leven te schapen. Het is ergens iets "heiligs" waaraan ik graag wil deelnemen. Een volk dat geen kinderen meer maakt is een gedoemd volk. Het is dan ook een kleine versie van je partner en jezelf, dat je met veel liefde wil ontvangen en op weg wil sturen naar een zinvol bestaan. Ik ben zelf ooit kind geweest en als ik nu de foto's van mijn ouders zie met mezelf als klein kind vult dat mij wel met een kinderwens, omdat ik een geweldige jeugd heb gehad. Is het egoïstisch? Ja, maar dat is ook de beslissing van geen kinderen te krijgen. Daar is ook niets mis mee. Ik beschouw mezelf niet als dé grote kindervriend en haat een teveel aan kindermuziek, maar een kind van jezelf is toch nog iets totaal anders dan een kind van een ander. Ik merk dat nu ook heel sterk wanneer ik mijn petekindje zie of het metekindje van mijn vriendin: die zijn "bijna" van ons en daar voel ik wel heel wat voor, wat het maakt dat ik het zie zitten om zelf een kleine op de wereld te laten zetten.

Een kind maken zal zonder twijfel mijn meest angstaanjagende project zijn dat ik in mijn leven ga aanvatten, omdat het zo omvattend is en zo'n grote impact hebt op je leven. Het zou me minder angst aanjagen als ze me sebiet op een vliegtuig richting Afghanistan zetten om daar drie weken te gaan trekken in de bergen met een dubieuze opiumverslaafde gids. En toch wil ik het doen. Waarom die angst? Ik ben iemand die veel tijd voor zichzelf wil vrijmaken: ik heb een sociaal leven en ik steek ook heel veel tijd in bijvoorbeeld het lezen van boeken. Ik wil niet dat dat wegvalt en wil mezelf ook niet helemaal wegcijferen ter wille van een kind. Dat hoeft echter helemaal niet en tijd kan je maken. Een andere zorg is de financiële, maar als ik zie hoe mensen met een armzalig loontje er toch in slagen hun kinderen de nodige zorgen te geven, moet ik mij daar niet teveel zorgen over maken.

coldplayke
5 april 2018, 07:33
@coldplayke: 23 is toch redelijk vroeg om die conclusie definitief te trekken. Niet verschieten als je er over een paar jaar helemaal anders over denkt ;-)
Op die leeftijd zit een minderheid met z'n hoofd al bij kinderen. Ik was daar toen ook hoegenaamd niet mee bezig.


Awel ja, dat is toch hetgene dat ik zeg? Dus ik trek die conclusie niet definitef? Natuurlijk kan ik daar niet zeker van zijn dat dat niet gaat veranderen. Ik moet wel zeggen dat andere vrouwen van mijn leeftijd die ik persoonlijk goed ken al heel lang zeggen dat ze wél kinderen willen. Dat mannen daar op die leeftijd nog niet mee bezig zijn, kan ik geloven, maar mijn ervaring met vrouwen is toch anders.

En eerlijk gezegd vind ik het niet leuk als iemand die mij niet of nauwelijks kent mij zegt "wees er maar niet zo zeker van, op uw leeftijd kan je dat niet weten, dat zal waarschijnlijk wel veranderen!!!" :p Omgekeerd heb ik nog nooit iemand tegen iemand van mijn leeftijd die wél kinderen wil horen zeggen "wees er maar niet zo zeker van, je gaat er later spijt van hebben!!!" Misschien dat ze dat wel denken, maar luidop horen zeggen heb ik nog niet horen doen :p Ik vind dat precies wat onbeleefd, niet?

Het lijkt me sowieso beter om spijt te hebben dat je geen kinderen hebt gekregen, dan spijt te hebben dat je er wel hebt gekregen.

sandervdw
5 april 2018, 07:38
Ik ben ook 30 jaar. Vroeger vond ik het vanzelfsprekend dat ik kinderen wou. Mijn vriendin wou echter niet persé kinderen en hoe langer en nuchterder ik erover nadenk, denk ik ook niet dat kinderen echt voor ons zijn weggelegd. Maar, ik blijf wel open staan voor het idee, misschien verandert mijn mening nog.

- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze Kinderen passen niet echt in ons leven. Wij zijn vaak uitgeput van een werkweek, ik kan me amper inbeelden dat ik daarna nog voor een kind moet zorgen
- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt? Nee
- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief Meeste negatief, waarom is mij nog steeds een raadsel
- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt? Bij ons is het eigenlijk andersom gebeurd, dus nee, niet moeilijk ;)
- Hoe ben je qua karakter? Introvert, ik heb heel weinig nood aan sociaal contact en hou mij liever gewoon op mijn gemak op mezelf bezig
- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen? Zou kunnen
- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was? geen ervaring mee
- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze? Continue sociale druk (dit zal jij ook wel ondervinden). Compleet absurd.

@Glashelder, niet verkeerd oppakken maar jouw gezinsituatie is nu toch niet bepaald "standaard"? Van mij mag je absoluut pleegkinderen opvoeden, maar ik kan me inbeelden dat de bevoegde instanties nogal lastig gaan doen over heel het transgender verhaal?

zarathustra
5 april 2018, 08:42
Omgekeerd heb ik nog nooit iemand tegen iemand van mijn leeftijd die wél kinderen wil horen zeggen "wees er maar niet zo zeker van, je gaat er later spijt van hebben!!!" Misschien dat ze dat wel denken, maar luidop horen zeggen heb ik nog niet horen doen :p Ik vind dat precies wat onbeleefd, niet?

Heh, ik heb dat dus wel eens voorgehad. Paar maanden nadat ze geboren waren was ik bij een klant en die vroeg vlakaf: awel, geen spijt van?

Dan knipper je toch ook wel even :p


Verstandelijk is er geen enkele reden.

Oh ik ga niet zeggen dat we daarom kinderen hebben, maar de verstandelijke reden is dat iemand voor mijn pensioen moet betalen. En de meesten die geen kinderen hebben rekenen gewoon op die van iemand anders om dat te doen :p

Weerom, geen waarde oordeel, gewoon even een verstandelijke reden aanhalen

Musk
5 april 2018, 09:15
hoe kan dat nu egoïstisch zijn t.o.v. degene die er wel willen, maar geen kunnen krijgen. Moet ik er maken en ze weggeven aan hen? Het feit dat ik er geen wil, doet geen fluit aan hoe zij zich voelen.

Ik ben slecht gezind op de maatschappij en de aard van de mens.

Ik ben redelijk blij dat ik leef, alhoewel ik vanuit een evolutionair standpunt gezien en ook astronomisch/tijdsgerelateerd besef dat ik m'n leven eigenlijk niets is t.o.v. de tijdlijn en wel eens afvraag wat het punt is om 80 jaar te moeten afzien door bepaalde ziektes/letsels/gebreken/verlies van geliefden/etc en in een maatschappij te leven waarbij ge 45 jaar een job gaat moeten doen die ver van het essentiële in het leven afstaat, om dan uiteindelijk oud en bejaard te moeten zijn en ge iemand nodig hebt om uw gat te komen afvegen en u alleen maar verder te voelen aftakelen.
Maar voor de rest ben ik wel gelukkig. Ik geniet van eten, drinken en vriendschappen. Maar besef langs de andere kant dat het er weinig toe doet. Binnen 2 generaties weten ze al niet meer dat ik bestaan heb.

Dus ja, het is dubbel.

Geef me een objectieve reden waarom je iemand op de wereld zou zetten terwijl je hen niet kan beschermen tegen ziekte, ziekelijke mensen en uiteindelijk de dood? Een objectieve reden bestaat niet. Het is puur egoïsme. Omdat ge een kindje wil. Of omdat uw familienaam verder mag leven (wat de domste reden ooit is). Enkel sentiment, gevoel. Verstandelijk is er geen enkele reden.

Wie gaat er uw kont afvegen als gij oud zijt? Iemand z'n kind hé :p

Proto
5 april 2018, 09:30
- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze
Ik heb veel tijd voor mezelf nodig, anders word ik rusteloos en krijg ik het gevoel dat het leven aan me voorbij gaat. Ik maak ook graag lange verre reizen, wat niet ideaal is met kinderen. Je moet toch met een aantal extra dingen rekening houden, en vooral de kostprijs schiet dan de hoogte in.
Ik kan ook echt niet met kinderen om gaan. In de familie van mijn vriendin lopen een stuk of 6 klein mannen rond op het moment, en ik kan daar dus absoluut niet mee communiceren. Ik voel ook niet die drang om hun aandacht op te eisen, of met hun bezig te zijn zoals vele andere mensen dat wel hebben in de buurt van kinderen. Ik heb dat gevoel wel bij puppies :-)

- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?
Nee integendeel. Ik zou me op dit moment mijn leven zelfs niet kunnen voorstellen met kinderen, hoewel ik dit jaar toch "al" 31 wordt.

- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief
Vooral negatief. Mijn eigen ouders vinden dat we moeten doen wat we willen, en zijn blij voor ons als we gelukkig zijn. Maar de familie van mijn vriendin ziet dat anders. Haar moeder is al meermaals in tranen uitgebarsten "Waarom gunnen jullie het mij niet om grootmoeder te worden, jullie zijn dikke egoïsten." "Wie gaat er dan later voor jullie zorgen." "Wie gaat er jullie pensioen dan betalen." "Welke reden hebben jullie dan nog om samen te blijven", En hoe dikwijls we al tegen haar familie gezegd hebben dat er geen kinderen komen, dat komt precies niet binnen. Enkele minuten later gaat het er dan toch over dat we er ooit nog gaan krijgen. Zeker nu we begonnen zijn met het bouwen van een huis zijn ze daar weer op hol geslagen. (hoewel er zelfs geen kinderkamer voorzien is)

- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?
Mijn huidige vriendin wil ondertussen ook geen kinderen meer. Toen we net aan onze relatie begonnen had ik de indruk dat ze die kinderwens wel had, maar dan vooral omdat het in haar familie zo enorm belangrijk is. Ze promoten daar graag het idee dat ze dé perfecte familie zijn. En daar hoort natuurlijk bij dat iedereen minstens 2 klein mannen in huis neemt. Ze is dan één keer mee met me op reis geweest, toen naar de westkust van de USA, en ze was eigenlijk verkocht. Sindsdien al veel reizen samen gedaan en haar opgedrongen kinderwens is opgeborgen.

- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen
Introvert. En dat klopt absoluut. Soms heb ik echt nood aan me eens een volledige dag in mijn kamer op te sluiten, en als een idioot te zitten gamen of series/films te kijken. Ik zou gefrustreerd worden als ik dan met een kind moest bezig zijn, of bv. met hun naar de voetbal/dansles rijden en daar dan anderhalf uur met andere ouders te moeten staan zeveren over hoe geweldig hun kind is, en zeker de nieuwe Kevin De Bruyne zal worden.

- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?
Uiteraard kan dat, ik heb geen glazen bol. Maar zoals al gezegd, er is geen kinderkamer voorzien in ons toekomstig huis, dus praktisch zal dat niet zo evident meer zijn.

- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?
Ik vermoed dat mijn vorige vriendin daar serieus op afgeknapt is. Zij had toen wel een grote kinderwens (ondertussen heb ik vernomen dat ze die nu niet meer heeft). De relatie is daardoor niet meteen stopgezet, maar sinds dat gesprek was het in ieder geval niet meer hetzelfde langs haar kant. Wat ook begrijpelijk is hé.

- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?
Nog niet van toepassing, maar ik heb hier soms wel schrik voor. Vooral wanneer mijn vrienden ooit allemaal zelf kinderen gaan hebben, dan heb ik wel het gevoel dat ik uit de boot ga vallen wegens te verschillende levens op dat moment.

- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?
Veel onbegrip en "Jaja dat zal wel's"

Musk
5 april 2018, 09:35
- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze
Ik heb veel tijd voor mezelf nodig, anders word in rusteloos en krijg ik het gevoel dat het leven aan me voorbij gaat. Ik maak ook graag lange verre reizen, wat niet ideaal is met kinderen. Je moet toch met een aantal extra dingen rekening houden, en vooral de kostprijs schiet dan de hoogte in.
Ik kan ook echt niet met kinderen om gaan. In de familie van mijn vriendin lopen een stuk of 6 klein mannen rond op het moment, en ik kan daar dus absoluut niet mee communiceren. Ik voel ook niet die drang om hun aandacht op te eisen, of met hun bezig te zijn zoals vele andere mensen dat wel hebben in de buurt van kinderen. Ik heb dat gevoel wel bij puppies :-)

- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?
Nee integendeel. Ik zou me op dit moment mijn leven zelfs niet kunnen voorstellen met kinderen, hoewel ik dit jaar toch "al" 31 wordt.

- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief
Vooral negatief. Mijn eigen ouders vinden dat we moeten doen wat we willen, en zijn blij voor ons als we gelukkig zijn. Maar de familie van mijn vriendin ziet dat anders. Haar moeder is al meermaals in tranen uitgebarsten "Waarom gunnen jullie het mij niet om grootmoeder te worden, jullie zijn dikke egoïsten." "Wie gaat er dan later voor jullie zorgen." "Wie gaat er jullie pensioen dan betalen." "Welke reden hebben jullie dan nog om samen te blijven", En hoe dikwijls we al tegen haar familie gezegd hebben dat er geen kinderen komen, dat komt precies niet binnen. Enkele minuten later gaat het er dan toch over dat we er ooit nog gaan krijgen. Zeker nu we begonnen zijn met het bouwen van een huis zijn ze daar weer op hol geslagen. (hoewel er zelfs geen kinderkamer voorzien is)

- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?
Mijn huidige vriendin wil ondertussen ook geen kinderen meer. Toen we net aan onze relatie begonnen had ik de indruk dat ze die kinderwens wel had, maar dan vooral omdat het in haar familie zo enorm belangrijk is. Ze promoten daar graag het idee dat ze dé perfecte familie zijn. En daar hoort natuurlijk bij dat iedereen minstens 2 klein mannen in huis neemt. Ze is dan één keer mee met me op reis geweest, toen naar de westkust van de USA, en ze was eigenlijk verkocht. Sindsdien al veel reizen samen gedaan en haar opgedrongen kinderwens is opgeborgen.

- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen
Introvert. En dat klopt absoluut. Soms heb ik echt nood aan me eens een volledige dag in mijn kamer op te sluiten, en als een idioot te zitten gamen of series/films te kijken. Ik zou gefrustreerd worden als ik dan met een kind moest bezig zijn, of bv. met hun naar de voetbal/dansles rijden en daar dan anderhalf uur met andere ouders te moeten staan zeveren over hoe geweldig hun kind is, en zeker de nieuwe Kevin De Bruyne zal worden.

- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?
Uiteraard kan dat, ik heb geen glazen bol. Maar zoals al gezegd, er is geen kinderkamer voorzien in ons toekomstig huis, dus praktisch zal dat niet zo evident meer zijn.

- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?
Ik vermoed dat mijn vorige vriendin daar serieus op afgeknapt is. Zij had toen wel een grote kinderwens (ondertussen heb ik vernomen dat ze die nu niet meer heeft). De relatie is daardoor niet meteen stopgezet, maar sinds dat gesprek was het in ieder geval niet meer hetzelfde langs haar kant. Wat ook begrijpelijk is hé.

- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?
Nog niet van toepassing, maar ik heb hier soms wel schrik voor. Vooral wanneer mijn vrienden ooit allemaal zelf kinderen gaan hebben, dan heb ik wel het gevoel dat ik uit de boot ga vallen wegens te verschillende levens op dat moment.

- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?
Veel onbegrip en "Jaja dat zal wel's"

Ik heb zelf 1 dochter van 2 jaar en ik kan mij vinden in al uw argumenten, het is heel positief dat je die keuze maakt en niet zoals zovelen die keuze voor zich laten maken om daarna spijt te hebben.

Het enige argument dat in mijn ogen niet echt veel waarde heeft is het 'ik kan niet om met kinderen':

Dude, ik ben de meest awkward persoon ooit als het gaat over met kinderen te communiceren. Echter bij m'n eigen kind is dat heel anders, da's een deel van u, een deel van de familie, daar kunt ge wel mee om :)

Als ik dan toch iets mis aan het kinderloze leven is het datgene wat jij daar aanhaalt: u een dag opsluiten op uw kamer om dan wat te gamen of leeg te hangen. Dat is heel wat moeilijker geworden. Ik los dat dan op om een dag verlof te nemen door de week als de dochter naar de opvang is en m'n vriendin werken.

Proto
5 april 2018, 09:48
Ik heb zelf 1 dochter van 2 jaar en ik kan mij vinden in al uw argumenten, het is heel positief dat je die keuze maakt en niet zoals zovelen die keuze voor zich laten maken om daarna spijt te hebben.

Het enige argument dat in mijn ogen niet echt veel waarde heeft is het 'ik kan niet om met kinderen':

Dude, ik ben de meest awkward persoon ooit als het gaat over met kinderen te communiceren. Echter bij m'n eigen kind is dat heel anders, da's een deel van u, een deel van de familie, daar kunt ge wel mee om :)

Als ik dan toch iets mis aan het kinderloze leven is het datgene wat jij daar aanhaalt: u een dag opsluiten op uw kamer om dan wat te gamen of leeg te hangen. Dat is heel wat moeilijker geworden. Ik los dat dan op om een dag verlof te nemen door de week als de dochter naar de opvang is en m'n vriendin werken.

Uiteraard, daar volg ik wel in hoor. Het zou maar raar zijn moest ik met mijn eigen vlees en bloed niet kunnen communiceren. :D Maar omdat ik niets voor iemand anders kinderen voel, wordt mijn wens niet versterkt.

YellinD
5 april 2018, 09:55
Wauw, ik wist niet dat er mensen rondliepen die zo bezig zijn met het feit of een ander koppel al dan niet kinderen wil... daar heb ik in mijn 37 jaar nog nooit bij stilgestaan :)
Als een koppel geen kinderen wil, is dat toch hun goed recht? Van sommige mensen hoop je dat ze geen kinderen op de wereld zetten, en dan vind ik het persoonlijk wel spijtig als dat wel gebeurt...

Hier 1 biologische dochter en alle "stress" & "problemen" worden vergeten als ge terugdenkt aan haar lach of het gevoel dat ze me geeft... Je moet je kinderen gewoon zo opvoeden dat ze u weinig reden tot stress geven he :)

sandervdw
5 april 2018, 11:33
Wauw, ik wist niet dat er mensen rondliepen die zo bezig zijn met het feit of een ander koppel al dan niet kinderen wil... daar heb ik in mijn 37 jaar nog nooit bij stilgestaan :)
Als een koppel geen kinderen wil, is dat toch hun goed recht? Van sommige mensen hoop je dat ze geen kinderen op de wereld zetten, en dan vind ik het persoonlijk wel spijtig als dat wel gebeurt...

Hier 1 biologische dochter en alle "stress" & "problemen" worden vergeten als ge terugdenkt aan haar lach of het gevoel dat ze me geeft... Je moet je kinderen gewoon zo opvoeden dat ze u weinig reden tot stress geven he :)

Ik neem dan aan dat je dochter geboren is toen jij (nuja, vooral de moeder) op een "normale" leeftijd was. Wij krijgen echt meerdere keren per week wel commentaar van iemand. Mensen waar je al 10-tallen keren tegen gezegd hebt dat je geen kinderen wil, die toch nog elke keer afkomen met "allé, wanneer beginnen jullie aan kinderen". Tot de typische "wacht maar, dat komt nog wel".

Een voorbeeld: Ik heb net een nieuwe wagen, éérste reactie: "allé, daar past toch geen buggy in?"

Archaos
5 april 2018, 11:47
Awel ja, dat is toch hetgene dat ik zeg? Dus ik trek die conclusie niet definitef? Natuurlijk kan ik daar niet zeker van zijn dat dat niet gaat veranderen. Ik moet wel zeggen dat andere vrouwen van mijn leeftijd die ik persoonlijk goed ken al heel lang zeggen dat ze wél kinderen willen. Dat mannen daar op die leeftijd nog niet mee bezig zijn, kan ik geloven, maar mijn ervaring met vrouwen is toch anders.

En eerlijk gezegd vind ik het niet leuk als iemand die mij niet of nauwelijks kent mij zegt "wees er maar niet zo zeker van, op uw leeftijd kan je dat niet weten, dat zal waarschijnlijk wel veranderen!!!" :p Omgekeerd heb ik nog nooit iemand tegen iemand van mijn leeftijd die wél kinderen wil horen zeggen "wees er maar niet zo zeker van, je gaat er later spijt van hebben!!!" Misschien dat ze dat wel denken, maar luidop horen zeggen heb ik nog niet horen doen :p Ik vind dat precies wat onbeleefd, niet?

Het lijkt me sowieso beter om spijt te hebben dat je geen kinderen hebt gekregen, dan spijt te hebben dat je er wel hebt gekregen.

Eej, dat heb ik ook niet gezegd hé :p

Ik ga geen geld inzetten op jouw situatie, want ik ken jou inderdaad niet. Wou gewoon maar aangeven dat veel mensen er op jonge leeftijd zo over denken en dat dat 10 jaar later weer helemaal anders kan zijn (maar evengoed ook helemaal niet). Het omgekeerde heb ik ook al meegemaakt in mijn omgeving hoor. Mensen die op jonge leeftijd nog met kinderen in hun hoofd zitten, maar 10 jaar later volledig andere plannen hebben. Maar evengoed ook mensen die op jonge leeftijd die beslissing al maken en daar ook bij blijven.

Die laatste zin is in ieder geval 100% waar.

YellinD
5 april 2018, 11:59
Ik neem dan aan dat je dochter geboren is toen jij (nuja, vooral de moeder) op een "normale" leeftijd was. Wij krijgen echt meerdere keren per week wel commentaar van iemand. Mensen waar je al 10-tallen keren tegen gezegd hebt dat je geen kinderen wil, die toch nog elke keer afkomen met "allé, wanneer beginnen jullie aan kinderen". Tot de typische "wacht maar, dat komt nog wel".

Een voorbeeld: Ik heb net een nieuwe wagen, éérste reactie: "allé, daar past toch geen buggy in?"

wij waren 28-33 toen, maar ik heb het ook over onze vrienden toen en sindsdien (meeste vrienden zijn paar jaar jonger): als er daar zijn zonder kinderen, dan wordt daar bij mijn weten toch niet zo over gepraat alsof ze kinderen zouden moeten hebben/maken

Musk
5 april 2018, 12:05
Een voorbeeld: Ik heb net een nieuwe wagen, éérste reactie: "allé, daar past toch geen buggy in?"


https://www.winparts.be/bagage-transport/autostoeltjes/c2057/sparco-kinderstoel-f1000k-zwart-grijs-15-tot-36-kg-4-t-m-12-jaar/p579199.html?a=t4u/0/0/2057/579199&utm_content=21284-52FFB8B5-9C35-4286-9A95-2C8A0B40F122&gclid=EAIaIQobChMIsOu7hvGi2gIVCuMbCh3O4wG7EAQYAiAB EgKyZ_D_BwE

:D

Philharmoniker
5 april 2018, 12:40
Bewuste keuzes en standvastig daarin zin heb ik door men levenservaring gewoonweg geliquideerd.
Er zijn nu eenmaal zaken die je denkt onder controle te hebben en toch anders uitpakken. Zoals bv dit onderwerp.
Go with the flow en pak het dan aan.

sandervdw
5 april 2018, 12:51
https://www.winparts.be/bagage-transport/autostoeltjes/c2057/sparco-kinderstoel-f1000k-zwart-grijs-15-tot-36-kg-4-t-m-12-jaar/p579199.html?a=t4u/0/0/2057/579199&utm_content=21284-52FFB8B5-9C35-4286-9A95-2C8A0B40F122&gclid=EAIaIQobChMIsOu7hvGi2gIVCuMbCh3O4wG7EAQYAiAB EgKyZ_D_BwE

:D

:D Kinderstoelen passen er gelukkig wel in (een buggy ook, maar mensen denken vaak dat ze een halve vrachtwagen moeten meenemen). Wel grappig:


Sparco is hét merk als het gaat om comfortabele en veilige autostoelen

Nee, Sparco is hét merk voor racestoelen waar comfort en veiligheid net van minder belang zijn :p. Is dat nu eigenlijk een Alcantara kinderzit? :D

Myllan
5 april 2018, 14:11
Wauw ey ouders die je zogenaamd 'verstoten' omdat je geen kinderen wilt vind ik weleen beetje ver gaan.
Prehistorie all over again, voortplanten was kennelijk toen ook het enige doel van de mensheid.


Verder vind ik hoe Avondkrant het verwoordt heeft prachtig, verder dan ook weinig aan toe te voegen.

Van geen kinderwens naar wel een kind willen kan zeker, maar omgekeerd ook. Ik wou sinds mijn 20ste kinderen, liefst zoveel mogelijk. Kan enorm goed omgaan met kinderen alleen laat mijn huidige relatie dat niet toe. Heb me neergelegd bij 1 kindje naast het kind dat mijn man al heeft. Heb ik er spijt van? Momenteel niet want ik dan deze man ook dumpen en op zoek gaan naar iemand die me die veel kinderen wel kan en wilt geven maar of ik dan ook zo gelukkig zou zijn met die andere man, denk ik niet. Nee ben vrijwel zeker van niet dus soms moet je keuzes maken in het leven en er vrede mee nemen.
En nu zijn we dus in blijde verwachting van ons 2de kind.:D
Mijn eerste en enige kind en het is goed zo.
Wat de omgeving er van vindt zal me een worst wezen. Don't care.
Leef je leven zoals jij dat wilt, je krijgt maar 1 kans.

Proto
5 april 2018, 14:43
Proficiat Myllan.

glashelder
5 april 2018, 15:06
Oooh, proficiat Myllan :)


@Glashelder, niet verkeerd oppakken maar jouw gezinsituatie is nu toch niet bepaald "standaard"? Van mij mag je absoluut pleegkinderen opvoeden, maar ik kan me inbeelden dat de bevoegde instanties nogal lastig gaan doen over heel het transgender verhaal?
Oh, nee hoor. Ik heb die vraag zelf gesteld op de infosessie aan de pleegzorgbegeleiders, maar ze vonden dat helemaal niet raar of zo. Toen ik zei dat de biologische ouders dat misschien niet zo fijn vinden, zeiden ze dat die dat eigenlijk ook niet hoeven te weten (wat ik wel wat raar vind, maar oke, zij hebben daar meer ervaring mee dan ik).

Mulan
5 april 2018, 15:42
Gefeliciteerd myllan!

Myllan
6 april 2018, 10:44
Thanks!!^^

Vlinder2
7 april 2018, 17:16
Hallo,

Ik had daarnet ongeveer dezelfde topic geschreven als jou, maar zal deze nu verwijderen.

Zelf heb ik ook steeds enorme twijfels over het al dan niet kinderloos blijven. Er zijn in beide gevallen voordelen en nadelen, maar voor mij lijkt persoonlijk een kind hebben precies meer minpunten dan pluspunten te hebben.

In mijn vrije tijd ga ik heel graag babysitten en spendeer ik met plezier enkele uren met hen door, maar ik ben toch ook altijd blij als ik ze opnieuw kan afgeven aan hun ouders. Mijn zussen hebben beide twee kinderen en die zie ik elke week ook graag komen.

Als ik mijn partner soms bezig zie met een baby’tje (komen soms bij ons thuis), dan smelt ik weg als vrouw en dan komen er wél kriebels om voor een kindje te gaan. Natuuurlijk .... baby’s blijven jammer genoeg geen baby’s

Wat zijn voor mij allemaal nadelen bij een kind? Je hebt altijd een soort “aanhangsel” aan je been, je kan niet meer echt staan en gaan wanneer je wilt en waar je wilt, altijd druk bezig en weinig tijd in de relatie, komen vaak veel frustraties erbij die invloed kunnen hebben op de relatie, een kind kost ook heel veel geld (ik zou bv liever meer gaan reizen, sparen voor sportauto,...). Wellicht ga ik nu veel reacties krijgen dat ik egoïstisch ben enzovoort Ik zie ook veel relaties mislukken, al dan niet mede door spanningen vanwege een kind in huis, en dat schrikt me ook enorm af. Mijn zus zit nu ook in een vechtscheiding en ik vind het verschrikkelijk voor de kinderen, ook zeker en vast de gevolgen van een scheiding mogen niet over hoofd gezien worden (en ja, ik ben niet pessimistisch maar realistisch ingesteld).

De enige voordelen die ik zie bij het hebben van een kind is dat het misschien wel net de relatie kan versterken (weet je nooit echt op voorhand), dat je een bezigheid hebt in relatie, dat je echt iets samen hebt waarbij je als vrouw en man moet voor zorgen (maar daar kan je ook kiezen voor een huisdier), en later als je oud bent dat je kinderen hebben die op bezoek komen (nog geen garantie).

NB: voor mijn partner is een kind ook geen noodzaak... integendeel tot mijn schoonmoeder... die geeft altijd duidelijke tips en hints dat ze snel een kleinkind wil hebben .... mijn partner is enig kind thuis en dat maakt de druk op mijn schouders ook groot... Ik ben dan bang dat dit ervoor zal zorgen dat ik een slechte schoondochter zal zijn en zijn moeder liever wilt dat hij een andere vrouw zoekt. Mijn partner heeft haar er al over aangesproken, maar de duidelijke hints en tips blijven steeds maar komen.

Mulan
7 april 2018, 19:23
Hallo,

Ik had daarnet ongeveer dezelfde topic geschreven als jou, maar zal deze nu verwijderen.

Zelf heb ik ook steeds enorme twijfels over het al dan niet kinderloos blijven. Er zijn in beide gevallen voordelen en nadelen, maar voor mij lijkt persoonlijk een kind hebben precies meer minpunten dan pluspunten te hebben.

In mijn vrije tijd ga ik heel graag babysitten en spendeer ik met plezier enkele uren met hen door, maar ik ben toch ook altijd blij als ik ze opnieuw kan afgeven aan hun ouders. Mijn zussen hebben beide twee kinderen en die zie ik elke week ook graag komen.

Als ik mijn partner soms bezig zie met een baby’tje (komen soms bij ons thuis), dan smelt ik weg als vrouw en dan komen er wél kriebels om voor een kindje te gaan. Natuuurlijk .... baby’s blijven jammer genoeg geen baby’s

Wat zijn voor mij allemaal nadelen bij een kind? Je hebt altijd een soort “aanhangsel” aan je been, je kan niet meer echt staan en gaan wanneer je wilt en waar je wilt, altijd druk bezig en weinig tijd in de relatie, komen vaak veel frustraties erbij die invloed kunnen hebben op de relatie, een kind kost ook heel veel geld (ik zou bv liever meer gaan reizen, sparen voor sportauto,...). Wellicht ga ik nu veel reacties krijgen dat ik egoïstisch ben enzovoort Ik zie ook veel relaties mislukken, al dan niet mede door spanningen vanwege een kind in huis, en dat schrikt me ook enorm af. Mijn zus zit nu ook in een vechtscheiding en ik vind het verschrikkelijk voor de kinderen, ook zeker en vast de gevolgen van een scheiding mogen niet over hoofd gezien worden (en ja, ik ben niet pessimistisch maar realistisch ingesteld).

De enige voordelen die ik zie bij het hebben van een kind is dat het misschien wel net de relatie kan versterken (weet je nooit echt op voorhand), dat je een bezigheid hebt in relatie, dat je echt iets samen hebt waarbij je als vrouw en man moet voor zorgen (maar daar kan je ook kiezen voor een huisdier), en later als je oud bent dat je kinderen hebben die op bezoek komen (nog geen garantie).

NB: voor mijn partner is een kind ook geen noodzaak... integendeel tot mijn schoonmoeder... die geeft altijd duidelijke tips en hints dat ze snel een kleinkind wil hebben .... mijn partner is enig kind thuis en dat maakt de druk op mijn schouders ook groot... Ik ben dan bang dat dit ervoor zal zorgen dat ik een slechte schoondochter zal zijn en zijn moeder liever wilt dat hij een andere vrouw zoekt. Mijn partner heeft haar er al over aangesproken, maar de duidelijke hints en tips blijven steeds maar komen.

Ik denk dat er bij mij iets uit zou floepen genre "als die kleinkinderen dan zo belangrijk zijn, had je beter zelf ook meer dan ene gemaakt!"

En who cares wat dat mens wil? Zo lang zij er niet 24/24 zorg voor draagt, heeft zij daar nu eenmaal geen zeggenschap over..

pantomed
9 april 2018, 16:54
I
..


Ik snap niet goed waarom uw ouders u niet meer willen zien als je het moest uitmaken met je vriendin. Dat is toch uw keuze? Wat hebben zij daar nu mee te maken?
Uw ouders klinken ook, zacht uitgedrukt, nogal idioot.

Antwoord op je vragen:

- Waarom wou je/wil je geen kinderen? Wat is je drijfveer achter de keuze: Hoe ouder ik word, hoe meer ik tot het besef kom dat kinderen gewoon te veel van mij zouden vragen. Ik wil nog graag dingen kunnen doen zonder altijd rekening te houden met anderen (kinderen en of partner). Ik besef ook dat ik 's avonds thuis wil komen in een leeg huis zodat ik geen extra verplichtingen heb.

- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt? Neen, maar ik geef toe, ik ben nog net jonger dan 35

- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief? Geen flauw idee, ben daar niet echt mee bezig. Sommige vragen daar wel achter (indirect), maar meesten beseffen (denk ik) dat het mij niet boeit. Heb een broer met jonge kinderen dus die kan bliksemafleider spelen. Het is trouwens zeer leuk om met die klein mannen bezig te zijn, maar na een paar uur heb ik ook weer zo'n gevoel van: "oef, ik kan nu terug weg en heb weer rust voor ik ze terug zie" Dus ik ben altijd wel blij om ze te zien, maar ook blij als ik terug kan vertrekken en besef dat ik thuis rust heb

- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt? Ben niet op zoek en ben single. Al vermoed ik dat dit inderdaad wel een heikel punt kan zijn.

- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen : terechte opmerking. Ik ben inderdaad introvert en ik denk dat dit wel een rol speelt aangezien "me-time" en rust voor mij zeer belangrijk is.

- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen? Ik denk het niet.

- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was? Neen

- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)? Ik denk dat velen kinderen nemen (of een partner) net om deze redenen: dat ze niet alleen willen zijn, dat ze iemand willen hebben die is er is voor hen. Ik begrijp dat, maar vind dat compleet verkeerd. Is ook gewoon een debiele reden om kinderen te hebben.

- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze? Neen al kan het inderdaad soms lastig worden om telkens de vraag te krijgen "ben je nu nog single et bla bla bla"

Je opmerkingen of redenen om geen kinderen te hebben:

- Ik heb graag rust en kalmte in mijn huis => heb ik ook

- Ik slaap graag, en ben echt geen mens als ik niet geslapen heb => same

- Ik ga moeilijk om met stress en heb graag een stressvrij leven => dat is minder een probleem voor mij, al wil ik gewoon effectief ook minder "zever" en geen kinderen (of partner) hebben, helpen hierbij.

- Ik ben een introverte persoon die weinig nood heeft aan sociaal contact => dat is toch anders denk ik als het je kinderen zijn.

- Ik werk graag aan persoonlijke doelen die veel tijd in beslag nemen. Bv. gitaar leren spelen, fitness, leren programmeren terwijl ik dit voor mijn job niet nodig heb, etc => heb ik ook wel, wil mijn tijd besteden aan dingen die ik wil.

- Ik wil geen financiele problemen, ooit => lijkt me niet direct een reden om het niet te doen (op voorwaarde dat je effectief wel financieel er goed voor staat (een goede stabiele job hebt).
Ik denk dat je hier iets omdraait, namelijk het gegeven dat veel mensen (die het geld of de mogelijkheden niet hebben) vaak toch aan kinderen beginnen.

- Ik wil graag focussen op mijn partner => is inderdaad iets dat serieus onderschat wordt.



Mijn bijkomende opmerkingen:

Ik vind dat we in een maatschappij leven (jammer genoeg) waarin het nog altijd wordt opgedrongen dat het ideaal beeld van een mensenleven eentje is met partner en kinderen.
Geen idee waarom want uit onderzoek blijkt dat een groot deel van de getrouwde (samenwonende koppels) liever in aparte bedden/kamers slaapt.
Ook blijkt dat velen hun seksleven (en tevredenheid van de relatie) gevoelig daalt na het hebben van kinderen.
Velen geven ook toe (anoniem, hier rust een serieus taboe op) spijt te hebben van hun beslissing om kinderen te krijgen.
Ik kan zo nog wel even verder gaan.
Kinderen is geen godsgeschenk dat enkel rozengeur en maneschijn met zich meebrengt, maar om de een of andere reden mag je dit niet zeggen.

Geef ik hiermee aan dat je zeker geen kinderen moet nemen? Neen, maar doe dan ook het omgekeerde niet en stop als maatschappij altijd iedereen te dwingen een partner te hebben en kinderen.
De tijd dat een alleenstaande een "creep" is of iemand waar iets aan mankeert of een koppel zonder kinderen egoïstisch is of zo ,zou nu stilaan toch al lang gepasseerd moeten zijn.

Forzaracing
9 april 2018, 18:34
mijn vrouw heb ik gekozen (als ik dat woord mag gebruiken) op basis van gevoel, maar toch ook verstand. Komen onze levensdoelen overeen, wil ze kinderen, kan ik iets voor haar betekenen. En ik denk dat als mensen ook wat meer zouden nadenken bij hun keuze van partner, i.p.v. af te gaan op vlinders in de buik of hetgeen zich onder de buik bevindt er al wat meer relaties zouden standhouden. Verliefdheid en mooie snoetjes verdwijnen mettertijd. De carrosserie vervalt, het innerlijke niet. Dus dan kan je beter even nadenken. Bovendien leefde ze al als ik haar heb ontmoet, dus het is geen extra leven op aarde. Dus imo is dat een heel andere keuze dan kinderen krijgen.
(en ook verliefdheid is dikwijls egoïsme, daarom dat ik ook m'n verstand gebruik en me afvraag wat ik voor haar kan betekenen; maar dat is dan weer een andere discussie)


En ik had een huisdier (gekregen), maar die is ondertussen naar betere oorden (niet figuurlijk) want ik werd er zenuwachtig van. Verder heb ik wel een aantal dieren in de buurt, maar die hebben zichzelf aangemeld en die geef ik liefde en als het me uitkomt eten, maar mogen geen poot binnen zetten. Maar ik heb ze ook niet bewust op de wereld gezet. ;) Ook hier is verstandelijke keuze weer belangrijk voor me: ik zou graag een huisdier hebben, maar de tijd die ik er moet insteken, de hygiëne, maar ook het feit dat het beestje hele dagen alleen moet zitten, doen me er van afzien.

Bovendien loopt de vergelijking mens/dier volledig mis in mijn ogen. Dieren planten voort uit instinct (en wij helpen ze aangezien we willen eten), mensen hebben verstand die het mogelijk maakt om te denken of het wel goed is om ons voort te planten. Om een kosten/baten analyse te maken. Moeder gans zit er niet mee in dat ze zes kuikens verliest, moeder de vrouw vergeet het heel haar leven niet dat ze een baby verliest. Ik heb van dichtbij dat rouwproces gezien: neen, laat maar.
Het argument dat we maar beesten zijn, is een zwak argument. Qua intellect staan we er mijlenver boven. (alhoewel sommigen zich gedragen alsof ze er mijlenver onder zitten). Maar heel ons wetsstelsel bewijst dat we ons ervan bewust zijn dat we meer zijn en ons niet enkel door impulsen of gevoelens mogen laten leiden. Geen pedofilie toegelaten, geen seks in het openbaar, moord is verboden, recht van de sterkste geldt niet op seksueel gebied, diefstal is verboden, ... allemaal bewijzen dat we dierlijk gedrag niet tolereren. Dus ja, verstand moet het winnen van gevoelens (wat het laatste zeker niet uitsluit, maar eerder begeleidt)

En liefde terugkrijgen is ook maar af te wachten. Genoeg kinderen die op een bepaalde leeftijd hun ouders niet meer zien staan. Ge moet hier maar eens de ergernis-thread doorlezen en zien hoeveel er in boel liggen met ouders/broers/zussen. (altijd de schuld van de anderen natuurlijk).
Voor mij blijft het de gok niet waard. Bovendien mankeer ik geen liefde in m'n leven. De liefde die ik van een eventueel kind zou krijgen mis ik aldus ook niet.

En ik weet ook dat m'n idee zwart is i.v.m. kinderen. Maar het is wat het is, en voor mij is dat de realiteit. Ik ben gelukkiger zonder, want ik heb een heel lijstje met redenen om er geen te hebben.
Ik amuseer me genoeg met m'n vrouw en m'n hobby's. Maar ieder doet wat hij of zij wil.

Wat scheelt er met u?


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

Tonerider
9 april 2018, 19:30
Wat scheelt er met u?


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

ik ben een zwarte man die als baby geadopteerd is geweest door een Marokkaans homo-koppel en besneden op m'n 8ste dag. Verder ben ik ontvoerd door Aliens toen ik zes was en ben allergisch aan katten en hazelaars.

Maar voor de rest is alles goed. Bedankt om het te vragen. En hoe gaat het met u?

Forzaracing
9 april 2018, 20:34
ik ben een zwarte man die als baby geadopteerd is geweest door een Marokkaans homo-koppel en besneden op m'n 8ste dag. Verder ben ik ontvoerd door Aliens toen ik zes was en ben allergisch aan katten en hazelaars.

Maar voor de rest is alles goed. Bedankt om het te vragen. En hoe gaat het met u?

Al het geluk gekend dus! Proficiat!
Maar goed dat gij nog belastingen afgeeft, zo heeft de maatschappij toch nog iets aan u, dikke duim!


Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk

HelpYouFall
10 april 2018, 10:42
Ik wil geen kinderen, want die zouden te hard snijden in mijn no lifer levensstijl.

"Hmmmm, opstaan op zaterdag wanneer ik wil, wat rondtaffelen in m'n onderbroek en ne gansen dag Overwatch en Deeeuuummm foren of met de kleine naar een binnenspeeltuin gaan vergeven van nen hoop andere krijsende kinderen. Hoe zal ik ooit deze moeilijke keuze kunnen maken, someone please help me!"

Ik snap best wel dat ge heel wat terugkrijgt van liefde en ander moois van kinderen en dat ge dat allemaal niet weet tot ge ze effectief hebt. Maar hoe ouder ik word, hoe harder die kinderwens bij mij keldert.
Ik leef echt 100% voor mezelf en heb daarvoor ook bij niemand verantwoording af te leggen. In mijn ogen is het een gezondere ingesteldheid van uzelf genoeg te kennen om er niet aan te beginnen, in plaats van "maar kinderen te nemen omdat dat nu eenmaal de normale gang van zaken is". Want die zijn er ook en daar is ook al miserie van gekomen, er zijn echt kinderen die in compleet fucked up relaties met hun ouders zitten, omdat die ouders eigenlijk gewoon niet weten van welk hout pijlen te maken. Dat is pas schandalig imo.

Doe wat ge wilt en leer leven met de keuzes die ge in uw leven maakt is mijn mantra :)

Sarcastr0
10 april 2018, 12:31
.

Doe wat ge wilt en leer leven met de keuzes die ge in uw leven maakt is mijn mantra :)

/Thread

Verstuurd vanaf mijn MotoG3 met Tapatalk

Myllan
12 april 2018, 10:13
Ik wil geen kinderen, want die zouden te hard snijden in mijn no lifer levensstijl.

"Hmmmm, opstaan op zaterdag wanneer ik wil, wat rondtaffelen in m'n onderbroek en ne gansen dag Overwatch en Deeeuuummm foren of met de kleine naar een binnenspeeltuin gaan vergeven van nen hoop andere krijsende kinderen. Hoe zal ik ooit deze moeilijke keuze kunnen maken, someone please help me!"

Ik snap best wel dat ge heel wat terugkrijgt van liefde en ander moois van kinderen en dat ge dat allemaal niet weet tot ge ze effectief hebt. Maar hoe ouder ik word, hoe harder die kinderwens bij mij keldert.
Ik leef echt 100% voor mezelf en heb daarvoor ook bij niemand verantwoording af te leggen. In mijn ogen is het een gezondere ingesteldheid van uzelf genoeg te kennen om er niet aan te beginnen, in plaats van "maar kinderen te nemen omdat dat nu eenmaal de normale gang van zaken is". Want die zijn er ook en daar is ook al miserie van gekomen, er zijn echt kinderen die in compleet fucked up relaties met hun ouders zitten, omdat die ouders eigenlijk gewoon niet weten van welk hout pijlen te maken. Dat is pas schandalig imo.

Doe wat ge wilt en leer leven met de keuzes die ge in uw leven maakt is mijn mantra :)

Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Proto
12 april 2018, 10:20
Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Waarom zou je het gamen beu worden? Da's toch een hobby als een ander. Ik game nu toch al een goede 25 jaar. Ik zou niet weten waarom dat binnen 10 jaar anders zou zijn :D

sandervdw
12 april 2018, 10:20
Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Het verschil is natuurlijk dat als je het gamen beu wordt, je een andere hobby kan zoeken. Als je het leven met kinderen beu wordt, tja...

Ik snap HYF helemaal, ik leef ook voor mezelf (en mijn partner). Als ik een kind zou krijgen, zou ik mezelf sowieso wegcijferen en ik denk niet dat ik daar gelukkiger van zou worden.

HelpYouFall
12 april 2018, 10:25
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

https://media1.tenor.com/images/749378b1690286ae43aa1ad4ce174386/tenor.gif?itemid=4888883

Alle gekheid op een stokje: geen idee. Ik vermoed wel niet dat het voor direct zal zijn. Ik game ontzettend graag, is zonder twijfel naast film mijn favoriete tijdverdrijf. Aan de andere kant denk ik wel dat ik er nog gezond mee om ga. Ik heb er geen enkel probleem mee van een game gewoon af te zetten als iemand me belt om iets te gaan doen bijvoorbeeld.

Ik woon ook in Antwerpen, waar door de band genomen wel gewoon 'veel te doen' is. Naast gamen ga ik nog op café, doe ik al eens een museum of een of andere vertoning en er zijn altijd wel pop ups en shit waar ik veel te curieus voor ben om niet eens te gaan kijken etc etc. Ik kan gerust een hele weekenddag binnen zitten om te no lifen, maar ik leef ook niet als een kluizenaar ofzo :unsure:

Myllan
12 april 2018, 10:42
Oké het is al goed. :lol:

BelgianMini
12 april 2018, 11:32
Voor mij is dit toch ook wel een moeilijk onderwerp eerlijk gezegd.
Vroeger wou ik wel kinderen en ik heb ook altijd gedacht dat het er ooit wel van zou komen.
Alleen was het kernwoord toen "later". Als je 20 bent, lijkt 30 ver weg en lijkt het alsof je tijd genoeg hebt om allerlei zaken te doen voordat je aan kinderen begint.
De jaren tussen 20 en 30 zijn echter voorbij gevlogen en nu (eerste helft 30) heb ik nog steeds het gevoel dat ik er nog niet klaar voor ben, maar het misschien wel "later" wil.
De tijd begint echter te dringen (vriendin is even oud), dus veel "later" is er niet meer.

Aan de ene kant, denk ik dat je veel mooie momenten kan meemaken met kinderen en kleinkinderen en lijkt het me tof om op latere leeftijd de hele familie bij elkaar te hebben voor kerst ofzo.
Aan de andere kant heb ik nu reeds het gevoel dat er te weinig uren op een dag zijn om alles te doen wat ik wil doen en ben ik ook wel wat egoïstisch op dat vlak. Ik wil nog veel reizen en ontdekken en met kinderen wordt dat allemaal veel moeilijker.
Ik ga ook graag op restaurant, café, optredens, festivals en dergelijke en ik weet niet of ik klaar ben om veel daarvan op te geven.

Daarnaast heb ik ook wat schrik om te vervallen in het type gezin waar de partners meer moeder en vader zijn dan nog echt geliefden.
Mijn vriendin is belangrijk voor mij en ik wil dat aspect zeker niet uit het oog verliezen.
Maar ja, de kans bestaat dat ik later wel spijt zou hebben als ik geen kinderen zou hebben.

Ik wil er wel, maar ik had alleen graag nog wat meer tijd gehad om me er echt klaar voor te voelen.
Zoals zovelen ben ik ook blij wanneer ik na een dagje met kinderen terug naar huis kan en even tot rust kan komen.
Men zegt dan wel dat dat anders is als het je eigen kinderen zijn, maar om dat te weten moet je er eerst hebben en eens ze er zijn, is het te laat natuurlijk.

Wanneer ben je daar écht klaar voor hé?

Dat gezegd zijnde, is er weinig of geen druk van onze omgeving. Iedereen respecteert onze beslissing, welke dat dan ook moge zijn, dus dat is zeer aangenaam.

Avondland
12 april 2018, 12:07
Is zeker een gezonde ingesteldheid, beter zo dan zomaar wat de wereld in knallen omdat het 'zo hoort'
Maar wat ik me dan afvraag is, kom je ooit niet op een punt in je leven waarbij je dat gamen hebt gehad?

Ben je tegen je 40ste of 50ste dat gamen dan helemaal niet beu? Ik ga niet beweren dat een kind die leegte moet opvullen want uiteindelijk (en als het goed is) gaat dat kind vroeg of laat het nest verlaten maja wss dat de tijd tegen dan weer rijp is voor een nieuwe passie, reizen ofzo? Beetje zonde van al die verspilde tijd, denk ik dan.


Hoest met je liefje?

Ik heb zelf 5 jaar niet meer gegamed en heb onlangs een PS4 pro gekocht omdat ik het wel wat miste. Gamen is een hobby als een ander en zolang het je leven niet overneemt is er niets mis mee. Ik lees zelf heel veel en wanneer mensen me vragen waar ik die tijd vandaan haal kets ik die vraag terug met de vraag hoeveel tijd zij steken in TV-kijken naar programma's die zij kijken om de dag nadien aan tafel er met de collega's over mee te praten.

Tijd is eigenlijk het kernbegrip in discussies als deze: het is de kunst tijd te kunnen maken voor iets, zonder dat het je leven uit balans brengt. Want naast je hobby's of "me time" (verschrikkelijk woord!) heb je nog je huishouden te runnen, te werken, je sociaal leven te onderhouden, je familie te bezoeken, ... We moeten heel vaak tijd spenderen aan zaken die we moeten doen, zodat er niet altijd veel tijd overblijft voor de dingen die we willen doen. We zitten met een maatschappelijke druk om zoveel mogelijk te doen en zover mogelijk te geraken met onze ambities, maar er is niets mis met "dolce far niente" - het zalige nietsdoen. De weekends waar ik het meest van geniet zijn niet de drukste weekends, maar de weekends waar ik niets plan en gewoon met een boek naar een bankje of een terrasje in de zon schuifel en daar urenlang kan doorbrengen of de weekends waarin ik eindelijk die filmmarathon kan zien. Met kinderen erbij wordt dat een uitdaging, maar er zullen wel eens dagen zijn dat die oud genoeg zijn om op kamp te gaan of eens een dagje op stap zijn met vrienden of wat dan ook.

mac-bc
12 april 2018, 12:07
Tot voor enkele jaren moest ik ook niets weten van kinderen:
- Vrijheid die je volledig opgeeft, tijd voor jezelf die nog verder vermindert, ...
- Ik kan mij enorm ergeren aan krijsende, ambetante (rotverwende?) kinderen
- Ik heb er totaal geen feeling mee: ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan, hoe ik ze moet begroeten, hoe ik ermee moet spelen, wat ik er tegen moet zeggen, ... (Pro-tip die ik onlangs heb gekregen van iemand: weet je niet wat te zeggen tegen een kleine? Constateer wat ze aan het doen zijn, en kaats dit terug in een kinderlijke vraag-stijl: "Ben je nu een beetje aan het sabbelen op uw bavetje? Ja zenne", "Mo, ben je nu een boertje aan het laten? Ja?", ... Objectief gezien heeft deze communicatie geen enkele meerwaarde maar dat wordt blijkbaar getolereerd. :unsure:
- Het keurslijf waarin je gedwongen wordt: vanaf dat je kinderen hebt word je (nog meer dan nu al het geval is in onze maatschappij) gedwongen tot allerhande standaard-keuzes. Als doorsnee-gezinnetje ga je dan met uw Citroën Berlingo (want daar past de buggy makkelijk in, en die heeft schuifdeuren zodat de kinderen hun portier niet kunnen openzwaaien tegen andere auto's) tussen alle andere doorsnee-gezinnetjes op zaterdagmiddag gaan aanschuiven aan het pretpark, om vervolgens die klein mannen (die we dan steevast onze "prinsjes", "prinsesjes" of "wondertjes" zullen noemen :ironic: ) collectief vol te steken met ijsjes, ... Jakkes, ik ben nogal non-conformistisch ingesteld dus dit zal me zwaar tegen de borst stoten.
- ...

Maar sinds mijn broer klein mannen heeft (en ik peter ben geworden), ben ik beginnen beseffen dat je al deze nadelen veel beter kunt verdragen als het voor uw eigen bloed is. En dan wint sowieso het existentiële luik, de raison d'être, iets wat uw leven het waard maakt om voor te vechten, iets wat uw leven minder nihilistisch maakt, een levenswerk waar je hopelijk trots kan op zijn later, het fascinerende idee om uw genen door te geven, ...

Stimpy
12 april 2018, 12:21
Doen Mac-bc. Zo blijft het forum hier vol interessante discussies staan.

Guazala
12 april 2018, 12:48
(Pro-tip die ik onlangs heb gekregen van iemand: weet je niet wat te zeggen tegen een kleine? Constateer wat ze aan het doen zijn, en kaats dit terug in een kinderlijke vraag-stijl: "Ben je nu een beetje aan het sabbelen op uw bavetje? Ja zenne", "Mo, ben je nu een boertje aan het laten? Ja?", ... Objectief gezien heeft deze communicatie geen enkele meerwaarde maar dat wordt blijkbaar getolereerd. :unsure:


Dat heeft voor jou geen meerwaarde, voor dat kind uiteraard wel. Door veel tegen een baby of peuter te praten stimuleer je hun taalontwikkeling. Geleidelijk aan gaan ze de woorden die je zegt associëren met wat er rondom hen is. Dus door te benoemen waar ze mee bezig zijn, benoem je ineens de voorwerpen in hun nabije omgeving. Daarnaast gaan kindjes door er veel tegen te praten ook beginnen imiteren.
Het is dus wel degelijk belangrijk om tegen een kind te praten. Omdat een heel klein kind uiteraard niet gaat antwoorden en je er dus geen gesprek mee kan voeren, ga je nogal snel vrij banaal lijkende dingen beginnen benoemen.

Callmejondo
12 april 2018, 12:48
Zelf momenteel nog maar 21 jaar oud en ik ben het zelf nog niet zeker (logisch) ik ben dan ook niet van plan om voor mijn 30ste er aan te beginnen want eerst is het tijd om de wereld te verkennen samen met mijn vriendin, we zijn beide nogal avontuurlijk ingesteld.

Zelf kom ik uit een slecht gezin. Sinds mijn geboorte zag ik enkel ruziënde ouders, kwade broers (ik heb er 2 van elk 10 en 20 jaar ouder), regelmatig politie over de vloer door het grote drama, etc. Rond mijn 9 jaar moeten verhuizen en de keuze moeten maken tussen mama & papa, verschrikkelijk als kind. Gekozen voor moeder met alle gevolgen nadien. Papa met 2de broer bleef achter en ik, moeder en oudste broer gingen apart wonen. Kort gezegd relaties tussen iedereen verwaterde. Vader kon geen empathie tonen, 2de broer kon me niet meer af door de keuze (als kind...) oudste broer ging goed maar is ondertussen ook gedaan door een voorval en de moeder... ga ik niet over beginnen het is een boek waard. Van mijn 9 jaar tot nu enkel maar een vechtscheiding, mindere jeugd, ruzie, drama, etc. gezien. Eigenlijk dus het perfecte voorbeeld hoe het NIET moet.

Mijn vriendin aan de andere hand heeft 2 zussen en een broer. Mama en papa nog steeds samen, iedereen woont nog thuis en het gezin is écht elke dag gelukkig (tuurlijk met de spontane frustraties). Voor mij was het principe 'liefde' tussen ouders en broers/zussen onbestaande en ik viel dus ook in een nieuwe wereld. Ik kon niet begrijpen hoe die elkaar helpten, konden lachen, geld was geen belangrijke noodzaak en vooral een thuis en liefde gevoel dat ik zelf voor de eerste keer meemaakte.

Zelf heb ik het perfecte voorbeeld gekregen hoe het NIET moet en door mijn relatie een voorbeeld hoe het WEL moet en kan. En daarom dat ik tussen beide nog zweef. Ik wil NOOIT een kind een jeugd zoals mij toewensen dat is onmenselijk en zou later er alles aandoen om mijn eigen kind een warme thuis te geven, zoals ik nu dus bij mijn vriendin zie.

Zelf is mijn vriendin een voorstander, maar ook voor 'later'. Ik wil het ook wel, maar dan 'later' hopelijk blijft het niet bij 'later'.

Myllan
12 april 2018, 14:36
maar er zullen wel eens dagen zijn dat die oud genoeg zijn om op kamp te gaan of eens een dagje op stap zijn met vrienden of wat dan ook.

Zo naïef. :$
Haha nee uiteraard is het een ware kunst om een gezond evenwicht te zoeken/vinden en met de opvoeding van kinderen is het net zoals met alles, investeer je er tijd en energie in dan pluk je daar de vruchten van. En anders is het 1 grote, chaotische zooi en word je er knettergek van.



blabla

Van een hele hoop clichés gesproken.:oink:
Mijn ogen doen pijn...

mac-bc
12 april 2018, 16:45
Van een hele hoop clichés gesproken.:oink:
Mijn ogen doen pijn...

Het stuk pro kinderen of het stuk contra kinderen?

Overigens cliché's... Ik zie nog altijd wat ik zie.
- Mensen zonder kinderen kopen gemiddeld gezien gewoon veel leukere auto's dan mensen mét kinderen. Volledig te begrijpen en ik heb daar niets op tegen, maar daarom klopt het niet minder.
- Liegen al mijn collega's met kinderen wanneer ze zeggen dat ze op die mooie zaterdagmiddag urenlang stonden aan te schuiven aan Plopsaland met joelende kinderen?
- ...

Rare reactie van jou om te zeggen dat ik met cliché's zou zitten. Ik sta daar namelijk volledig buiten, ik doe er vooralsnog zelf niet aan mee, ik constateer gewoon. En natuurlijk ben je daar allemaal niet toe verplicht, maar het noopt je er wel toe. Dat is alles wat ik zeg.

mac-bc
12 april 2018, 16:46
Dat heeft voor jou geen meerwaarde, voor dat kind uiteraard wel. Door veel tegen een baby of peuter te praten stimuleer je hun taalontwikkeling. Geleidelijk aan gaan ze de woorden die je zegt associëren met wat er rondom hen is. Dus door te benoemen waar ze mee bezig zijn, benoem je ineens de voorwerpen in hun nabije omgeving. Daarnaast gaan kindjes door er veel tegen te praten ook beginnen imiteren.
Het is dus wel degelijk belangrijk om tegen een kind te praten. Omdat een heel klein kind uiteraard niet gaat antwoorden en je er dus geen gesprek mee kan voeren, ga je nogal snel vrij banaal lijkende dingen beginnen benoemen.

Ah, ik wist niet dat er ook een didactische reden achter zat. Ik beschouwde het gewoon als een manier om die kleine niet telkens wat onwennig te moeten negeren. :p

Mulan
12 april 2018, 17:12
Het stuk pro kinderen of het stuk contra kinderen?

Overigens cliché's... Ik zie nog altijd wat ik zie.
- Mensen zonder kinderen kopen gemiddeld gezien gewoon veel leukere auto's dan mensen mét kinderen. Volledig te begrijpen en ik heb daar niets op tegen, maar daarom klopt het niet minder.
- Liegen al mijn collega's met kinderen wanneer ze zeggen dat ze op die mooie zaterdagmiddag urenlang stonden aan te schuiven aan Plopsaland met joelende kinderen?
- ...

Rare reactie van jou om te zeggen dat ik met cliché's zou zitten. Ik sta daar namelijk volledig buiten, ik doe er vooralsnog zelf niet aan mee, ik constateer gewoon. En natuurlijk ben je daar allemaal niet toe verplicht, maar het noopt je er wel toe. Dat is alles wat ik zeg.

Maar jij ziet ook enkel waar je blik op valt, daarom is dat nog geen objectief gegeven...
Wat de auto's betreft: meestal koopt mama een praktische gezinswagen en papa doet gewoon zijn zin. Iemand die houdt van wagens gaat heus geen kangoo kopen als die dat spuuglelijk vindt hoor ;) ikzelf gruwel ook van die auto's dus de volgende zal een suv worden waar de buggy wél in past en die ik nog steeds mooi vind.

Die mensen die naar plopsa gaan, kiezen daar zelf voor om hun kind te plezieren maar doen dat ècht geen 52 weekends per jaar...

Die krijsende en jengelende kinderen? 80% daarvan kan vermeden worden door consequent te zijn in de opvoeding of door het ritme van je kind te respecteren. Als ik om 18u ergens ben met mijn baby, heb ik ook een huilend kind omdat ze moe is. Dus vermijd ik dat en zorg ik dat ik thuis ben dan indien mogelijk. Vaak is dat met peuters en kleuters zo: ze huilen omdat ze doodop zijn maar geen rustplaats hebben OF omdat ze al geleerd hebben dat als ze lastig genoeg doen, ze hun zin krijgen.

En wat dat keurslijf van verwachtingen betreft: je kiest toch nog steeds zélf wat je al dan niet doet?

Maar in jouw geval misschien beter om er niet aan te beginnen, uit jouw posts leid ik af dat je heel rigide bent en weinig ruimte in je hoofd hebt tot creatief denken. En dat brengt onvermijdelijk veel frustraties met zich mee die enkel zullen vergroten als je een kind probeert op te voeden. Dat geldt voor elke ouder hoor, die frustraties ;) maar de ene kan ze gewoon makkelijker naast zich neer leggen dan de ander...

mac-bc
12 april 2018, 18:25
Maar jij ziet ook enkel waar je blik op valt, daarom is dat nog geen objectief gegeven...
Wat de auto's betreft: meestal koopt mama een praktische gezinswagen en papa doet gewoon zijn zin. Iemand die houdt van wagens gaat heus geen kangoo kopen als die dat spuuglelijk vindt hoor ;) ikzelf gruwel ook van die auto's dus de volgende zal een suv worden waar de buggy wél in past en die ik nog steeds mooi vind.

Die mensen die naar plopsa gaan, kiezen daar zelf voor om hun kind te plezieren maar doen dat ècht geen 52 weekends per jaar...

Die krijsende en jengelende kinderen? 80% daarvan kan vermeden worden door consequent te zijn in de opvoeding of door het ritme van je kind te respecteren. Als ik om 18u ergens ben met mijn baby, heb ik ook een huilend kind omdat ze moe is. Dus vermijd ik dat en zorg ik dat ik thuis ben dan indien mogelijk. Vaak is dat met peuters en kleuters zo: ze huilen omdat ze doodop zijn maar geen rustplaats hebben OF omdat ze al geleerd hebben dat als ze lastig genoeg doen, ze hun zin krijgen.

En wat dat keurslijf van verwachtingen betreft: je kiest toch nog steeds zélf wat je al dan niet doet?

Maar in jouw geval misschien beter om er niet aan te beginnen, uit jouw posts leid ik af dat je heel rigide bent en weinig ruimte in je hoofd hebt tot creatief denken. En dat brengt onvermijdelijk veel frustraties met zich mee die enkel zullen vergroten als je een kind probeert op te voeden. Dat geldt voor elke ouder hoor, die frustraties ;) maar de ene kan ze gewoon makkelijker naast zich neer leggen dan de ander...

En hop, zelfs al direct een poging tot psycho-sociale analyse na twee posts. Dat vind ik op zich ook best een rigide houding van u. :unsure: Neen, maar je mag me dit altijd wat uitvoeriger uitleggen. Ik ben oprecht benieuwd waarom je denkt dat ik rigide ben en waarom dit kan leiden tot frustraties i.c.m. kinderen.

Dan zou je denken dat ik heel vreemde dingen zeg. Maar neen hoor, gewoon de nogal vanzelfsprekende vaststelling dat je met kinderen sneller in een keurslijf kan terechtkomen dan zonder kinderen, genuanceerd met de melding dat dit niet noodzakelijk zo hoéft te zijn maar wel dat het ertoe noopt. Ik had niet verwacht dat iemand dit zou proberen ontkennen.

Maar goed, ik begrijp dat je zelf momenteel in verwachting bent (proficiat overigens) en dat je momenteel onbewust niet heel erg openstaat voor de negatieve kanten van het ouderschap. Heel menselijk allemaal, maar geen goede basis voor objectieve discussies denk ik.

Mulan
12 april 2018, 18:58
En hop, zelfs al direct een poging tot psycho-sociale analyse na twee posts. Dat vind ik op zich ook best een rigide houding van u. :unsure: Neen, maar je mag me dit altijd wat uitvoeriger uitleggen. Ik ben oprecht benieuwd waarom je denkt dat ik rigide ben en waarom dit kan leiden tot frustraties i.c.m. kinderen.

Dan zou je denken dat ik heel vreemde dingen zeg. Maar neen hoor, gewoon de nogal vanzelfsprekende vaststelling dat je met kinderen sneller in een keurslijf kan terechtkomen dan zonder kinderen, genuanceerd met de melding dat dit niet noodzakelijk zo hoéft te zijn maar wel dat het ertoe noopt. Ik had niet verwacht dat iemand dit zou proberen ontkennen.

Maar goed, ik begrijp dat je zelf momenteel in verwachting bent (proficiat overigens) en dat je momenteel onbewust niet heel erg openstaat voor de negatieve kanten van het ouderschap. Heel menselijk allemaal, maar geen goede basis voor objectieve discussies denk ik.

Ik ga hier niet in mee gaan zoals anderen wel al hebben gedaan op jouw vorige posts.
Ik heb mijn mening en deel die op een beleefde manier met jou. Wat jij er mee doet laat ik aan jou over.
Verder ben ik niet zwanger maar al enkele maanden mama (maar toch bedankt ;)) en heb meer dan 10j werkervaring in het basisonderwijs als leerkracht en internaatsopvoedster en als leefgroepbegeleidster in crisis opvang. Als jij van jezelf vindt dat je niet rigide bent en niet vasthoudt aan bepaalde ideeën ondanks heel duidelijke en overtuigende elementen (zoals in de lez-discussie) dan ga ik jou zeker niet op andere gedachten kunnen brengen, wat ik ook aanbreng...

Tha_nOn
12 april 2018, 19:00
Ah, ik wist niet dat er ook een didactische reden achter zat. Ik beschouwde het gewoon als een manier om die kleine niet telkens wat onwennig te moeten negeren. :p

:wtf:

zarathustra
12 april 2018, 19:40
<knip>.

Jij zegt toch ook soms wel speciale dingen ^^

Mulan
12 april 2018, 19:43
Jij zegt toch ook soms wel speciale dingen ^^

Ik ben dan ook speciaal ;p

mac-bc
12 april 2018, 21:38
Ik ga hier niet in mee gaan zoals anderen wel al hebben gedaan op jouw vorige posts.
Ik heb mijn mening en deel die op een beleefde manier met jou. Wat jij er mee doet laat ik aan jou over.


Wel, ik antwoord dan ook beleefd terug op uw posts en ben zelfs uitermate geïnteresseerd in wat meer uitleg. Jammer dat je daar niet toe bereid bent. Ik kan het dan ook moeilijk serieus nemen.



Verder ben ik niet zwanger maar al enkele maanden mama (maar toch bedankt ;)) en heb meer dan 10j werkervaring in het basisonderwijs als leerkracht en internaatsopvoedster en als leefgroepbegeleidster in crisis opvang. Als jij van jezelf vindt dat je niet rigide bent en niet vasthoudt aan bepaalde ideeën ondanks heel duidelijke en overtuigende elementen (zoals in de lez-discussie) dan ga ik jou zeker niet op andere gedachten kunnen brengen, wat ik ook aanbreng...

Er is dan ook nog geen enkel deftig tegenargument gekomen in die LEZ-discussie. Enfin, ik ga straks nog even checken.

E_wout
13 april 2018, 12:45
drie kinderen tussen 2 en 6. Altijd heel bewust vader willen worden.

feit: er is een leven voor kinderen en een leven na de geboorte van je eigen kindereren. Nu durven we nog altijd eens zeggen "hadden we het geweten, we hadden voor onze kinderen nog gekkere reizen gemaakt". Alles verandert, uw relatie met uw vrouw verandert, alles komt in het teken van de kinderen, iedere dag hectiek, nooit meer "en hup, we gaan iets gaan eten", met z'n allen op een terras zitten is gegarandeerd eentje die zijn water laat vallen en bijhorend gebleit. Dat mag voor velen een hel lijken maar van je eigen kinderen kan je extreem veel verdragen.

ander feit: de onvoorwaardelijke wederzijdse liefde is hallucinant. Voor de geboorte van mijn eerste had ik ook het gevoel van "jah, een baby, ik kan niet omgaan met baby's, ik heb die helemaal niet graag, ik heb eigenlijk nog nooit een baby vastgehouden, shiiiiiiit". Maar kijk, bij de geboorte van uw eigen kind , voelt het allemaal heel naturel aan. En sindsdien is dat gewoon een fantastische ervaring. Uiteraard ben je soms uitgeput, sleep je je door de dag. Kunst is op zo een moeilijke momenten elkaar te vinden als koppel en er de schoonheid van in te zien.

zou ik het opnieuw doen: tzal godverdomme wel zijn. Pak mijn kinderen af en dan stort de wereld in, dan heeft het echt allemaal geen zin meer.

sandervdw
13 april 2018, 13:04
drie kinderen tussen 2 en 6. Altijd heel bewust vader willen worden.

feit: er is een leven voor kinderen en een leven na de geboorte van je eigen kindereren. Nu durven we nog altijd eens zeggen "hadden we het geweten, we hadden voor onze kinderen nog gekkere reizen gemaakt". Alles verandert, uw relatie met uw vrouw verandert, alles komt in het teken van de kinderen, iedere dag hectiek, nooit meer "en hup, we gaan iets gaan eten", met z'n allen op een terras zitten is gegarandeerd eentje die zijn water laat vallen en bijhorend gebleit. Dat mag voor velen een hel lijken maar van je eigen kinderen kan je extreem veel verdragen.

ander feit: de onvoorwaardelijke wederzijdse liefde is hallucinant. Voor de geboorte van mijn eerste had ik ook het gevoel van "jah, een baby, ik kan niet omgaan met baby's, ik heb die helemaal niet graag, ik heb eigenlijk nog nooit een baby vastgehouden, shiiiiiiit". Maar kijk, bij de geboorte van uw eigen kind , voelt het allemaal heel naturel aan. En sindsdien is dat gewoon een fantastische ervaring. Uiteraard ben je soms uitgeput, sleep je je door de dag. Kunst is op zo een moeilijke momenten elkaar te vinden als koppel en er de schoonheid van in te zien.

zou ik het opnieuw doen: tzal godverdomme wel zijn. Pak mijn kinderen af en dan stort de wereld in, dan heeft het echt allemaal geen zin meer.
Dat vind ik altijd zo'n raar argument. Voor een baby/kleuter oké, maar zo goed als alle kinderen komen op een gegeven moment op een punt dat ze liever zo weinig mogelijk bij u zijn (In mijn tienerjaren spendeerde ik hoogstens 1u per dag thuis). Het is imo écht niet zo dat je onvoorwaardelijke liefde van je kind hebt (omgekeerd ook niet trouwens).

zarathustra
13 april 2018, 13:05
Dat vind ik altijd zo'n raar argument. Voor een baby/kleuter oké, maar zo goed als alle kinderen komen op een gegeven moment op een punt dat ze liever zo weinig mogelijk bij u zijn (In mijn tienerjaren spendeerde ik hoogstens 1u per dag thuis). Het is imo écht niet zo dat je onvoorwaardelijke liefde van je kind hebt (omgekeerd ook niet trouwens).

Ze zijn dan ook tussen 2 en 6 eh.

sandervdw
13 april 2018, 13:24
Ze zijn dan ook tussen 2 en 6 eh.

Op die leeftijd is die liefde er wel ("mijn papa is de beste"). Maar kinderen heb je wel voor een langere periode natuurlijk :p

Mulan
13 april 2018, 14:21
Op die leeftijd is die liefde er wel ("mijn papa is de beste"). Maar kinderen heb je wel voor een langere periode natuurlijk :p

En die periode duurt doorgaans langer dan die 4 tot 6j stronteigenwijze puberteit ;p

sandervdw
13 april 2018, 14:33
En die periode duurt doorgaans langer dan die 4 tot 6j stronteigenwijze puberteit ;p

Zeer simplistisch voorgesteld:
De eerste 2/3 jaar geeft uw kind weinig reactie. De "liefde" die mensen dan denken te voelen is enkel hun eigen liefde tov dat kind (anders zou bvb adoptie schandalig zijn).
Dan heb je tot een jaar of 12 dat je inderdaad veel liefde zal terugkrijgen van uw kind.
Nadien heb je 2 mogelijkheden: ofwel kom je redelijk overeen en leef je wat naast elkaar. Ofwel kom je niet overeen en krijg je ipv liefde vooral haat.
Eens 18 verlaten ze het nest (werk of unif) en is het leven "met kinderen" gedaan.

Om nu te zeggen dat je er dan zoveel aan gehad hebt...

pantomed
13 april 2018, 16:19
Zeer simplistisch voorgesteld:
De eerste 2/3 jaar geeft uw kind weinig reactie. De "liefde" die mensen dan denken te voelen is enkel hun eigen liefde tov dat kind (anders zou bvb adoptie schandalig zijn).
Dan heb je tot een jaar of 12 dat je inderdaad veel liefde zal terugkrijgen van uw kind.
Nadien heb je 2 mogelijkheden: ofwel kom je redelijk overeen en leef je wat naast elkaar. Ofwel kom je niet overeen en krijg je ipv liefde vooral haat.
Eens 18 verlaten ze het nest (werk of unif) en is het leven "met kinderen" gedaan.
Om nu te zeggen dat je er dan zoveel aan gehad hebt...

Heb jij al veel tijd gespendeerd met kinderen van de leeftijd 1-3 ?
Zoja: dan heb jij echt wel zeer rare kinderen ontmoet.
Mijn neefjes zijn van die leeftijd en die geven enorm veel liefde en zijn zeer aanhankelijk.

sandervdw
13 april 2018, 16:52
Heb jij al veel tijd gespendeerd met kinderen van de leeftijd 1-3 ?
Zoja: dan heb jij echt wel zeer rare kinderen ontmoet.
Mijn neefjes zijn van die leeftijd en die geven enorm veel liefde en zijn zeer aanhankelijk.Kinderen leren wandelen rond 1 jaar, praten rond 2 jaar. Daarvoor krijg je daar dus niks zinnig uit. In de meeste gevallen willen ze gewoon aandacht van iemand, maakt al niet uit wie.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Mulan
13 april 2018, 17:08
Kinderen leren wandelen rond 1 jaar, praten rond 2 jaar. Daarvoor krijg je daar dus niks zinnig uit. In de meeste gevallen willen ze gewoon aandacht van iemand, maakt al niet uit wie.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

My God, absoluut geen enkele ervaring mee dus!
Kennen ze liefde? Nee, niet zoals wij het invullen. Maar ze willen vertrouwde geuren, veiligheid, geborgenheid,... Typisch voorbeeld is de krijsende baby die plots stil valt als mama die vast neemt. Mijn dochter is er zo eentje, dan mag oma, opa, papa,... Eender wat proberen, de sirene blijft af gaan. Maar zodra ik haar vast hou, doodse stilte. Die wil dan niet gewoon wat aandacht van eender wie, geen verse luier, geen flesje,.. Die wil de vertrouwde geur en warmte van mama die veiligheid biedt. Dat noemen ze "mamahonger".
En neen, dat hoeft niet per se de mama te zijn, maar is wel de belangrijkste zorgfiguur voor de baby.
Is ook essentieel voor de ontwikkelingen van een baby, anders maken ze een veel grotere kans op persoonlijkheidsstoornissen.
En ze houden zelf die band in stand door bvb te lachen of kirren als ze hun ouders zien, als peuter kusjes te geven aan wie ze leuk vinden, op de schoot te klimmen,... Ze uiten hun welbevinden en gemoedsrust bij die bepaalde zorgfiguren waardoor die wisselwerking in stand gehouden wordt.

sandervdw
13 april 2018, 17:16
My God, absoluut geen enkele ervaring mee dus!
Kennen ze liefde? Nee, niet zoals wij het invullen. Maar ze willen vertrouwde geuren, veiligheid, geborgenheid,... Typisch voorbeeld is de krijsende baby die plots stil valt als mama die vast neemt. Mijn dochter is er zo eentje, dan mag oma, opa, papa,... Eender wat proberen, de sirene blijft af gaan. Maar zodra ik haar vast hou, doodse stilte. Die wil dan niet gewoon wat aandacht van eender wie, geen verse luier, geen flesje,.. Die wil de vertrouwde geur en warmte van mama die veiligheid biedt. Dat noemen ze "mamahonger".
En neen, dat hoeft niet per se de mama te zijn, maar is wel de belangrijkste zorgfiguur voor de baby.
Is ook essentieel voor de ontwikkelingen van een baby, anders maken ze een veel grotere kans op persoonlijkheidsstoornissen.
En ze houden zelf die band in stand door bvb te lachen of kirren als ze hun ouders zien, als peuter kusjes te geven aan wie ze leuk vinden, op de schoot te klimmen,... Ze uiten hun welbevinden en gemoedsrust bij die bepaalde zorgfiguren waardoor die wisselwerking in stand gehouden wordt.Ik ben daarmee akkoord hoor. Maar wat je nu beschrijft is die "onvoorwaardelijke liefde" dus "krijsen tot ze u vastnemen". Ik kan me moeilijk inbeelden hoe iemand dat als een positief punt ervaart.

Die herkenbare geuren etc heeft puur te maken met gewenning trouwens en echt niks met liefde. Op latere leeftijd legt dat de basis voor de relaties, maar daar gaat het hier niet over, het gaat over het punt 0-3 jaar, niet wat erna komt.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

zarathustra
13 april 2018, 20:41
Ik ben daarmee akkoord hoor. Maar wat je nu beschrijft is die "onvoorwaardelijke liefde" dus "krijsen tot ze u vastnemen". Ik kan me moeilijk inbeelden hoe iemand dat als een positief punt ervaart.

Die herkenbare geuren etc heeft puur te maken met gewenning trouwens en echt niks met liefde. Op latere leeftijd legt dat de basis voor de relaties, maar daar gaat het hier niet over, het gaat over het punt 0-3 jaar, niet wat erna komt.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Meh, ik dacht dat ook. Maar na 1 jaar kunnen ze mss geen woorden zeggen maar ze kunnen wel degelijk dingen begrijpen en zich verstaanbaar maken. Of dat 'liefde' is, uiteindelijk is dat ook allemaal maar chemie en is de ene vorm van chemie verschillend van de andere?

Ik heb er nu 2 die uiteindelijk exact gelijk opgevoed worden en het verschil in hoe ze op verschillende mensen reageren is gigantisch. Dus nee ze kunnen uiteraard geen gedetailleerde uitleg doen, maar ik zou niet zeggen dat er niks zinnig uit komt.

pantomed
13 april 2018, 20:56
Kinderen leren wandelen rond 1 jaar, praten rond 2 jaar. Daarvoor krijg je daar dus niks zinnig uit. In de meeste gevallen willen ze gewoon aandacht van iemand, maakt al niet uit wie.

Verstuurd vanaf mijn ONEPLUS A5010 met Tapatalk

Dan heb ik geluk want mijn neefjes lopen al veel langer rond en begonnen te praten rond 1 jaar (ok nog geen volzinnen, maar wel op een manier dat je ze kon begrijpen) + zij begrepen mij ook.
Natuurlijk heb je geen hoogstaande discussies.

En liefde tonen, hoeft niet met woorden.

Mulan
14 april 2018, 03:12
En liefde tonen, hoeft niet met woorden.

<3

Exact! Maakt geen reet uit wat die kleintjes maar kunnen uiten, het feit is dat wij als mens/ouders erop reageren waarop de ukkepukjes opnieuw hun welbevinden en onbehagen uiten en doorheen de jaren op een steeds verfijndere manier.

thomaz
14 april 2018, 10:13
- Waarom wou je/wil je geen kinderen?

Wat is je drijfveer achter de keuze. Ik zou het geen toevoeging vinden aan mijn leven en kan me niet inbeelden dat ik 24/7 beschikbaar moet zijn voor een kind. De keuze is er vanzelf gekomen, heb 11 jaar geleden wel een huis gekocht met plaats voor kinderen een een auto voor mijn vrouw waar kinderen in konden. Alles lag toen nog open maar het leven heeft zelf zijn keuze gemaakt.

- Heb je er (tot nu toe) spijt van dat je geen kinderen hebt?

Momenteel niet, ik sluit niet uit dat dat nooit het geval zal zijn, ik zeg altijd dat ik kinderen zou willen om sinterklaas en kerst mee te vieren.

- Hoe reageert je omgeving? Negatief of positief

Sommige positief omdat je het ideaalbeeld doorbreekt en werkelijk je geen keuze laat opdringen, andere dan negatief omdat gans hun leven al jaren om hun kinderen draait en ze dit bijgevolg echt niet kunnen inbeelden. Ik kan me in beide situaties goed inleven.

- Heb je moeilijkheden ondervonden met het vinden van een geschikte partner die je levensvisie deelt?

Ik en mijn partner hebben altijd de optie open gelaten, maar met ouder te worden werd het vanzelf duidelijk dat we niet bewust aan kinderen gingen beginnen.

- Hoe ben je qua karakter? Ben je introvert of extrovert... Ik denk dat introverte mensen meer gehecht zijn aan hun "me-time" dan extroverte mensen, dus de keuze is logischerwijze meer voor introverte mensen

Introvert.

- Denk je dat je nog ooit van gedacht zal veranderen?

Nee, tenzij ze ongewenst zwanger word. Dan moet je op zijn minst alles afwegen, je weet niet hoe je als koppel hierop reageert.

- Heb je al relaties moeten afbreken omdat je geen kinderen wou? Hoe ging je hiermee om achter dat de relatie af was?

Nope.

- Voel je je soms eenzaam omwille van je keuze (indien je al ouder bent)?

Nee, ik ben pas 38 wel. Maar om later niet alleen te zijn mag je geen kinderen willen. Als je aan kinderen begint is het niet om jezelf te vrijwaren van eenzaamheid later. Garantie's heb je niet.

- Heb je nog andere soorten moeilijkheden ondervonden omwille van je keuze?

Mensen denken soms al snel dat er medisch iets aan de hand is omdat ze het zo vanzelfsprekend vinden, tja daar mag je je niet druk om maken.

falc.be
14 april 2018, 10:31
nooit wegens 2 grote redenen

* gezondsheids problemen die deels erfelijk zijn en dus mogelijk worden doorgegeven
* slecht voorbeeld als vader gehad, geen flauw idee hoe ik het beter kan

eniac
17 april 2018, 09:38
Om nu te zeggen dat je er dan zoveel aan gehad hebt...

De mijne zijn 7.5 en 3.5 en ik vind dat ik er ondertussen al zoveel aan gehad heb dat het al dik de moeite waard is geweest. Kan heel melig klinken, maar ik geniet er al mateloos van om die alleen al te observeren en te zien evolueren. En na de eerste 3 jaar vallen al heel veel van de zorgtaken weg die echt veel tijd in beslag nemen, dus dat is alweer relatief op het gemak (eerste jaren zijn wel vrij intensief).


Soit, zoals ik al in een ander topic erover zei: als je niet denkt dat je er klaar voor bent, dan moet je er ook niet aan beginnen. En als dat nooit komt, dan nooit. Ik ben er altijd van overtuigd geweest dat als het voor ons niet had mogen zijn, ik een perfect gelukkig leven had kunnen leven.

Général Zantas
17 april 2018, 20:54
Ik ben 31 jaar, heb sinds twee jaar een kind na een ongelukkige zwangerschap van een meisje waarmee ik eigenlijk niet wou samenblijven. We zijn nog altijd samen nu, omdat ik de verantwoordelijkheid niet wil ontlopen (en omdat ik wrs ook financieel ga moeten inleveren), maar ik ben nog altijd niet echt gelukkig met haar, ondanks dat we nu ook getrouwd zijn. Heb ook nooit kinderen willen hebben, maar helaas is zij heel katholiek en wou ze niet van abortus weten (en het is overigens ook verboden in Polen).
Om op mijn zoon terug te komen: geweldig baasje (alhoewel met momenten zo irritant dat als het niet mijne kleine was, ik zijn kop er af had gemept), als hij naar mij lacht of naar me toekomt "kusje kusje", ga ik van binnen kapot. Maar komt er morgen een geest uit de fles met de mogelijkheid om de tijd terug te draaien naar die avond waarop ik besliste om seks zonder condoom te hebben "want van ene keer wordt ge toch niet zwanger", neem ik die met twee handen aan en ga ik wel masturberen in de badkamer. Om het nadien uit te maken.

Ja, het feit dat ik ongelukkig ben als vader heeft veel te maken met de ontevredenheid met mijn vrouw, maar het leven als een vader is echt niet mijn ding. Financieel al veel kosten gehad, uiteraard, maar ook op sociaal vlak en op persoonlijk vlak valt het me zwaar. Je hebt gewoon geen vrijheid meer, je leeft je leven niet, het wordt geleefd en bepaald door iemand anders.
Je kan niet meer gaan slapen wanneer je wil want je kan niet meer opstaan wanneer je wil. Ik heb natuurlijk weer het geluk dat mijne kleine het minimum van de benodigde uren slaap nodig heeft, en ook op zaterdag en zondag om 06h aan ons bed staat en ons wakker maakt (en hij gaat pas slapen rond 20h30).
Je kan niet meer op reis gaan naar waar je wil, want alles moet baby/peuter vriendelijk zijn, je moet bijbetalen, elke avond is verkloot want na 20h kan je niks meer doen gezien de kleine moet slapen en vind maar eens een betrouwbare babysit in Tokyo/Barcelona/New York als je daar net bent.
Je kan tijdens de dag niet altijd meer doen waar je zin in hebt. Op cinema of restaurant gaan? Moeilijk tot onbestaande, tenzij ge nen babysit vindt. Thuis rustig in de zetel een film kijken of even een uurtje brains off en knallen maar op de pc? Moeilijk, met een peuter die overal rondloopt, alles aanraakt en gans de tijd jouw aandacht wil.

Maar goed, ik ben altijd al een egoist geweest en ik vind het veel aangenamer om zelf een boek te lezen, dan om voor de twintigste keer een onnozel kutboekje voor te lezen voor mijn zoon. En ik word ondertussen tureluurs van dat achterlijke Paw Patrol-deuntje.

En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

TNTim
17 april 2018, 21:03
En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.
Het is tenminste eerlijk, want er wordt enorm veel zever verkocht rond kinderen.
Ik heb er 2 en ze zijn zeker een verrijking van uw leven, maar op veel momenten toch vooral een enorme last.

Ik ben blij dat ze geen gedachten kunnen lezen als je voor de zoveelste keer 'mag' opstaan terwijl je dat al een paar nachten na elkaar hebt gedaan. :p

eniac
17 april 2018, 21:07
En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Ik denk niet dat dat nodig is. Objectief gezien is veel van wat je zegt gewoon absoluut waar (enfin, sommige kinderen slapen langer en restaurant gaan is niet per se onmogelijk, maar dat terzijde) en zullen veel ouders dat ook beamen.

Het verschil zit vooral in de beleving van al die zaken, in het al dan niet bereid te zijn om daarin te berusten en dat te aanvaarden.

Mijn raad naar jonge koppels, als ze erom vragen tenminste, is om voldoende tijd te nemen om met twee te genieten, te doen wat je denkt te moeten doen, en pas aan kinderen te beginnen als je denkt dat allemaal achter je te kunnen laten. En als dat nooit is, dan nooit.

Nu goed, veel van die dingen zijn tijdelijk he. Na een paar jaar kunnen die zelfstandig opstaan, nog een paar jaar later kan je weer aan de avontuurlijke reizen beginnen, etc.

Général Zantas
17 april 2018, 21:24
Nu goed, veel van die dingen zijn tijdelijk he. Na een paar jaar kunnen die zelfstandig opstaan, nog een paar jaar later kan je weer aan de avontuurlijke reizen beginnen, etc.

Klopt. Ik gaf al aan dat ik wel van mijn zoontje houd, maar niet van het vaderschap en het is inderdaad mijn hoop dat ik die vreugde kan vinden wanneer mijn zoontje zijn afhankelijkheid verliest.

coldplayke
17 april 2018, 21:25
En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Maar nee, helemaal niet. Goed dat je er zo eerlijk voor uit komt, en ook goed dat je je taken als vader toch serieus neemt ook al steekt het zwaar tegen :niceone:

willydrama
17 april 2018, 22:59
Deze discussie is toch echt niet te geloven, je rammelt met de fundamenten van het leven als je geen kinderen maakt. Wat een kleinzierig gezeik, 'nadelen van een kind', er zijn geen nadelen want grote mensen zetten zich over die nadelen. Mijn Marokkaanse collega's lachen zich een kriek met die mentaliteit. Ik ben de naam vergeten, een Gentse onderzoeker zei laatst in De Morgen dat hij perfect gelukkig was zonder vastgoed en auto en kinderen, helemaal geen behoefte aan; dit is wat kinderen zijn geworden voor dit soort postmoderne yuppie nitwits: extras waar ze geen nood aan hebben. Om diep treurig van te worden. De grote klap van de hamer komt pas jaren later vrees ik, past allemaal in de huidige doodsdrang, zingeving en zelfrespect wordt weggeïroniseerd...

"If I hadn't gotten past myself [...], my life wouldn't be nearly as fulfilling as it is today. Being a parent is the greatest success. It's the ultimate in long-term thinking. [...] the pride you feel when that kid does something right and shows you that you did your job well [...] that's the payoff." (Adam Carolla)

pantomed
17 april 2018, 23:20
Deze discussie is toch echt niet te geloven, je rammelt met de fundamenten van het leven als je geen kinderen maakt. Wat een kleinzierig gezeik, 'nadelen van een kind', er zijn geen nadelen want grote mensen zetten zich over die nadelen. Mijn Marokkaanse collega's lachen zich een kriek met die mentaliteit. Ik ben de naam vergeten, een Gentse onderzoeker zei laatst in De Morgen dat hij perfect gelukkig was zonder vastgoed en auto en kinderen, helemaal geen behoefte aan; dit is wat kinderen zijn geworden voor dit soort postmoderne yuppie nitwits: extras waar ze geen nood aan hebben. Om diep treurig van te worden. De grote klap van de hamer komt pas jaren later vrees ik, past allemaal in de huidige doodsdrang, zingeving en zelfrespect wordt weggeïroniseerd...

"If I hadn't gotten past myself [...], my life wouldn't be nearly as fulfilling as it is today. Being a parent is the greatest success. It's the ultimate in long-term thinking. [...] the pride you feel when that kid does something right and shows you that you did your job well [...] that's the payoff." (Adam Carolla)

Moet een van de meest belachelijke reacties in dit topic zijn.
Mag je fier op zijn!

Dat je Marokkaanse collega's daarmee lachen, lijkt me ook niet zo raar, gezien hun mentaliteit (die trouwens gans absurd is als je beseft hoeveel schulden die vaak hebben omdat ze alles op krediet kopen om de schijn hoog te houden). Om nog maar te zwijgen over de afwezigheid van een deftige opvoeding bij veel van hun kinderen.

PS. die debiele quote die je aanhaalt: er zijn er evenveel die hetzelfde zeggen over geen kinderen hebben.

eniac
17 april 2018, 23:21
Deze discussie is toch echt niet te geloven, je rammelt met de fundamenten van het leven als je geen kinderen maakt. Wat een kleinzierig gezeik, 'nadelen van een kind', er zijn geen nadelen want grote mensen zetten zich over die nadelen.

Ik heb kinderen, ik zie ze doodgraag, ik zou het niet anders willen, ik ben volstrekt gelukkig maar fuck kerel wat een zever is dit.

pantomed
17 april 2018, 23:21
En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.

Wees maar zeker dat er velen zijn die er zo over denken.
Studies op dit onderdeel zijn vaak nog taboe, maar onderzoek wijst erop dat heel veel ouders eigenlijk "spijt hebben" van hun beslissing om voor kinderen gekozen te hebben.

Mulan
18 april 2018, 02:54
Wees maar zeker dat er velen zijn die er zo over denken.
Studies op dit onderdeel zijn vaak nog taboe, maar onderzoek wijst erop dat heel veel ouders eigenlijk "spijt hebben" van hun beslissing om voor kinderen gekozen te hebben.

Maar hoeveel van die "spijt" is afhankelijk van de kinderen zelf en hoeveel van de partner waarmee je die kinderen hebt?
Want Zantas zegt het zelf: ik blijf bij de moeder van mijn kind, wat ik zonder kind niet zou doen (persoonlijk niet te vinden voor die redenering maar ik sta niet in zijn schoenen dus ik kan niet oordelen).

En geen enkele zware levensbeslissing is een zwart-witverhaal. Die komt zo goed als altijd met voor- én nadelen.
Mij ga je alvast niet horen zeggen dat er niets lastig aan is! Kijk maar naar het uur waarop ik dit zit te typen met "mijn kleine wekkertje" naast me die absoluut niet van plan is de eerste 2u terug in slaap te vallen... ;)

Tha_nOn
18 april 2018, 07:00
Wees maar zeker dat er velen zijn die er zo over denken.
Studies op dit onderdeel zijn vaak nog taboe, maar onderzoek wijst erop dat heel veel ouders eigenlijk "spijt hebben" van hun beslissing om voor kinderen gekozen te hebben.

Enige nuance, naast die van Mulan, over zo'n onderzoeken mag ook wel: https://www.eoswetenschap.eu/psyche-brein/zijn-kinderen-een-bron-van-ongeluk

Ik vind niet direct gegevens van onderzoeken rond spijt terug (1 keer spreken ze ergens van 5% van de ouders maar geen idee waar ze dat cijfer halen) maar ook bij getuigenissen is spijt vaak een momentopname of gerelateerd aan bv. 1 kind dat een zorgenkind is (of ouders die niet wisten waar ze aan begonnen, voor zover ge dat goed kunt inschatten).

Edit: hier spreken ze van 3% https://www.vice.com/amp/nl/article/yvyaqm/de-moeders-die-spijt-hebben-dat-ze-kinderen-hebben-gekregen-209


Anyway voor de rest wil ik hier ook niet verder op ingaan ze. Mensen moeten doen waar ze zich goed bij voelen. Kinderen krijgen is niet iets wat een spontane impulsieve beslissing zou moeten zijn (gezien ge het niet echt kunt terugdraaien en ge uiteindelijk een grote verantwoordelijkheid aangaat). En geen kinderen willen is evengoed als er wel willen.
En er wel hebben en daar niet onverdeeld gelukkig mee zijn is ook niet abnormaal.

sandervdw
18 april 2018, 07:33
Ik zeg trouwens ook niet dat ik mijn kinderen niet graag zou zien, zelfs al zouden het "ongelukjes" zijn. Maar, meestal heb je de keuze en over die keuze wordt heel vaak heel licht overgegaan. Er zijn onderzoeken die zogezegd bewijzen dat je met kinderen gelukkiger bent evengoed als studies die exact het tegenovergestelde bewijzen. Dus daar kan je weinig gefundeerd over zeggen. Maar het feit dat er zoiets als een post-natale depressie bestaat, mag wel eens meer in het licht gezet worden.

Ik ben al blij dat op "jonge" fora als hier, dat taboe stilaan begint te doorbreken en dat je al eens gewoon eerlijk kan zeggen dat je niet dolgelukkig bent door uw kinderen.

Tha_nOn
18 april 2018, 08:11
Maar het feit dat er zoiets als een post-natale depressie bestaat, mag wel eens meer in het licht gezet worden.

Absoluut, maar dat is een heel ander onderwerp dan 'bewust kiezen op kinderloos te blijven' of 'spijt hebben van kinderen'. Hoewel je op dat moment ongetwijfeld ongelukkig bent en spijt hebt.
Een postnatale depressie is een samenspel van meerdere factoren: grote hormonale veranderingen (een zwangerschap en bevalling is uiteraard niet zonder grote biologische invloed), sociale druk (eigen verwachtingen, verwachtingen van anderen), aanleg en persoonlijke factoren (perfectionistisch, chronische ziekte of traumatische ervaringen rond de zwangerschap).

Niet van iedereen horen dat ge vlak na een bevalling op een roze wolk moet zitten en uw kind instant graag zien zal al helpen :'). Ik heb in het ziekenhuis zelf ver niets anders gedaan dan wenen denk ik, en het heeft làng geduurd eer ik een band had met mijn kind (een vriendin van mij was/is fullblown roze wolk, in die mate dat ik het zelfs moeilijk kan verstaan).
[Ik denk niet dat ik een postnatale depressie had btw, maar ik zat er misschien ook niet ver af]

Dus daar mag zeker aandacht aan gegeven worden omdat dat iets is waar goed mee omgegaan moet worden zodat mensen daaruit geraken. Maar een postnatale depressie gehad hebben, betekent niet dat ge uiteindelijk spijt hebt van uw kind of ongelukkig zijt.
(Als ge er in blijft steken wel natuurlijk maar dan heeft uw omgeving/gezondheidszorg ook gefaald)

sandervdw
18 april 2018, 08:24
Postnatale depressie is zeker niet hetzelfde als "spijt van kinderen". Maar het is wel 1 van de redenen dat het bij een aantal mensen wel tot die spijt evolueert. Er is daar amper ondersteuning voor en wordt in de maatschappij ook gewoon compleet genegeerd. Gelukkig is een deel ervan door hormonen en gaat dat op termijn (normaal) weg.

Maar het is wel hét voorbeeld om aan te geven dat kinderen niet persé een roze wolk zijn en dat er genoeg mensen zijn die kinderen (zeker in het begin) eerder als een grijze wolk zien.

TNTim
18 april 2018, 09:37
Ik ben al blij dat op "jonge" fora als hier, dat taboe stilaan begint te doorbreken en dat je al eens gewoon eerlijk kan zeggen dat je niet dolgelukkig bent door uw kinderen.
Ik kan Siska Schoeters niet goed hebben, maar credits zijn voor haar. Want ze heeft het in 2015 al bespreekbaar gemaakt.
Van haar: 'kleine fuckers', 'mama zijn hangt soms mijn keel uit', 'ze vragen belachelijk veel aandacht'.

sandervdw
18 april 2018, 09:45
Ik kan Siska Schoeters niet goed hebben, maar credits zijn voor haar. Want ze heeft het in 2015 al bespreekbaar gemaakt.
Van haar: 'kleine fuckers', 'mama zijn hangt soms mijn keel uit', 'ze vragen belachelijk veel aandacht'.

idem, maar destijds zijn daar ook nog bakken kritiek op gekomen he...

Tin_Cricket
18 april 2018, 10:06
Mijn persoonlijke ervaring:
Als ik in het verleden liet vallen dat ik nog niet wist of ik kinderen wou, werd dat door mensen met kinderen 90% redelijk vijandig opgenomen. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, of ik al dan niet kinderen wil, is geen neerkijken op jouw keuze. :ironic: De overige 10% waren sowieso mannen. Ik ben een vrouw BTW.

Intussen heb ik wel een kind. Zou mijn leven minder zijn zonder kind? Nee, wel heel anders. Is het soms zwaar? Ja. Heb ik spijt van mijn kind? Nee. Ik geef wel toe dat ik als ik hem alleen moest grootbrengen, ik mijn verstand al verloren was.

Ik ken wel mensen waarvan ik zwaar vermoed dat ze er nooit opnieuw aan zouden beginnen maar slechts een enkeling zal het toegeven. In de periode van 4-7 maand had ik hetzelfde gevoel. Baby sliep nog altijd niet door, dus elke 4 uur een fles en daartussen nog vaak eruit voor de tut or whatever, had blokkades in de rug waardoor hij vaak pijn had en dus lastig was, kon zich moeilijk alleen bezig houden,... Ik zag hem toen ook graag he, maar als ik het kon terugdraaien, had ik het toen wel gedaan. Nu niet meer. Het was die moeilijke periode waard. Maar ik kan begrip opbrengen voor mensen die blijvend dat gevoel hebben. Je weet maar wat het is, als je er zelf hebt. En het is zowat de enige levenstijlkeuze die niet terug te draaien valt.

Als afsluiter nog algemeen advies: Kinderen hebben zijn het enige in een relatie waar geen compromis over te maken valt. Hoeveel, dat wel, en wanneer eraan beginnen ook. Maar geen kinderwens en toch aan kinderen beginnen omdat de partner het wel wil, is recipe for disaster imo.

sandervdw
18 april 2018, 10:20
Mijn persoonlijke ervaring:
Als ik in het verleden liet vallen dat ik nog niet wist of ik kinderen wou, werd dat door mensen met kinderen 90% redelijk vijandig opgenomen. Ik heb dat altijd vreemd gevonden, of ik al dan niet kinderen wil, is geen neerkijken op jouw keuze. :ironic: De overige 10% waren sowieso mannen. Ik ben een vrouw BTW.

Intussen heb ik wel een kind. Zou mijn leven minder zijn zonder kind? Nee, wel heel anders. Is het soms zwaar? Ja. Heb ik spijt van mijn kind? Nee. Ik geef wel toe dat ik als ik hem alleen moest grootbrengen, ik mijn verstand al verloren was.

Ik ken wel mensen waarvan ik zwaar vermoed dat ze er nooit opnieuw aan zouden beginnen maar slechts een enkeling zal het toegeven. In de periode van 4-7 maand had ik hetzelfde gevoel. Baby sliep nog altijd niet door, dus elke 4 uur een fles en daartussen nog vaak eruit voor de tut or whatever, had blokkades in de rug waardoor hij vaak pijn had en dus lastig was, kon zich moeilijk alleen bezig houden,... Ik zag hem toen ook graag he, maar als ik het kon terugdraaien, had ik het toen wel gedaan. Nu niet meer. Het was die moeilijke periode waard. Maar ik kan begrip opbrengen voor mensen die blijvend dat gevoel hebben. Je weet maar wat het is, als je er zelf hebt. En het is zowat de enige levenstijlkeuze die niet terug te draaien valt.

Als afsluiter nog algemeen advies: Kinderen hebben zijn het enige in een relatie waar geen compromis over te maken valt. Hoeveel, dat wel, en wanneer eraan beginnen ook. Maar geen kinderwens en toch aan kinderen beginnen omdat de partner het wel wil, is recipe for disaster imo.

1 van de posts waar ik mij het meest in kan vinden hier. Die eerste opmerking klopt zeker, voor veel mensen met kinderen komt het als vijandig over als je zegt dat dat voor jou niet hoeft.
Naar mijn mening is de vetgedrukte opmerking net het punt dat meestal wordt aangehaald om mensen te overtuigen om er net wél te krijgen. En daar stoor ik mij enorm aan.

Jet weet misschien pas wat het is als je er hebt, maar als je nog maar een grijntje twijfel hebt of het iets voor jou is, vind ik al dat je die keuze serieus in vraag zou moeten stellen.

Myllan
18 april 2018, 11:42
En ja, ik zal hier wrs wel virtueel voor afgemaakt worden, maar so be it.


Respect hoor.
Het vereist wel een hele hoop lef om te doen wat hebt gedaan, menig man had allang het hazenpad gekozen maar jij hebt dat niet gedaan en neemt je verantwoordelijkheid.

Zomaar schuif je je eigen geluk opzij voor dat van je kind. Ik weet niet in welke mate je ongelukkig bent in je huwelijk dus of je eigen geluk opzij zetten voor je kind op termijn een slimme zet is zal de toekomst uitwijzen maar voor nu is het wel bewonderenswaardig. Muchos respectos.

Btw kinderen hebben en krijgen is niet altijd rozengeur en maneschijn hoor, enkel ze maken is dat wel.:D
Ik word soms strontziek van onze kleine diva en haar tablet, soms zo erg dat ik ze allebei tussen de muur en bankstel wil steken en ze is geeneens altijd bij ons.:(
Maar langs de andere kant zou ik wel door het vuur gaan voor haar dus die kleine mormels hebben ons helemaal behekst.

sandervdw
18 april 2018, 11:52
Respect hoor.
Het vereist wel een hele hoop lef om te doen wat hebt gedaan, menig man had allang het hazenpad gekozen maar jij hebt dat niet gedaan en neemt je verantwoordelijkheid.

Zomaar schuif je je eigen geluk opzij voor dat van je kind. Ik weet niet in welke mate je ongelukkig bent in je huwelijk dus of je eigen geluk opzij zetten voor je kind op termijn een slimme zet is zal de toekomst uitwijzen maar voor nu is het wel bewonderenswaardig. Muchos respectos.

Btw kinderen hebben en krijgen is niet altijd rozengeur en maneschijn hoor, enkel ze maken is dat wel.:D
Ik word soms strontziek van onze kleine diva en haar tablet, soms zo erg dat ik ze allebei tussen de muur en bankstel wil steken en ze is geeneens altijd bij ons.:(
Maar langs de andere kant zou ik wel door het vuur gaan voor haar dus die kleine mormels hebben ons helemaal behekst.

Hangt ook enorm van de situatie af. Ik had in het lager een klasgenoot waar zijn ouders hun huwelijk ook zo was. Echter was hij zwaar ongelukkig door de constante ruzies thuis. Eens de ouders gescheiden zijn is hij echt volledig open gebloeid qua persoonlijkheid.

(maar hiermee wil ik niet zeggen dat de situatie bij Zantas ook zo is)

Myllan
18 april 2018, 12:01
Hangt ook enorm van de situatie af. Ik had in het lager een klasgenoot waar zijn ouders hun huwelijk ook zo was. Echter was hij zwaar ongelukkig door de constante ruzies thuis. Eens de ouders gescheiden zijn is hij echt volledig open gebloeid qua persoonlijkheid.

(maar hiermee wil ik niet zeggen dat de situatie bij Zantas ook zo is)

Ja daarom dat ik ook zei 'in welke mate' want een kind voelt vanaf een bepaalde leeftijd wel aan of zijn/haar ouders gelukkig zijn met elkaar of niet. Elk huwelijk kent zijn ups en downs dus enkel de persoon in kwestie kan bepalen of het te doen is of niet, denk ik dan.

zarathustra
18 april 2018, 12:11
Respect hoor.
Het vereist wel een hele hoop lef om te doen wat hebt gedaan, menig man had allang het hazenpad gekozen maar jij hebt dat niet gedaan en neemt je verantwoordelijkheid.

Zomaar schuif je je eigen geluk opzij voor dat van je kind. Ik weet niet in welke mate je ongelukkig bent in je huwelijk dus of je eigen geluk opzij zetten voor je kind op termijn een slimme zet is zal de toekomst uitwijzen maar voor nu is het wel bewonderenswaardig. Muchos respectos.



De lat voor respect ligt soms ook wel laag, uw verantwoordelijkheid opnemen is het minimum.

DogFacedGod
18 april 2018, 12:17
Kinderen opvoeden in een ongelukkig huwelijk, daar worden de kinderen ook niet blij van.

https://www.huffingtonpost.com/joe-deprospero/the-unsaid-problem-with-staying-together-for-the-kids_b_6055010.html

Myllan
18 april 2018, 12:41
De lat voor respect ligt soms ook wel laag, uw verantwoordelijkheid opnemen is het minimum.

Hoog of laag, het is maar hoe je het bekijkt hè.
Het ging me voornamelijk om eigen geluk opzij zetten om een kind een thuis te geven. Veel mensen zouden hun verantwoordelijkheid wel opnemen maar zichzelf nooit volledig wegcijferen voor het geluk van hun kind.

HelpYouFall
18 april 2018, 14:18
Amai, ik lees dat verhaal van Zantas en dan ben ik ineens weer super dankbaar voor m'n al bij al 'zorgeloos' leventje. Morgen is efkes kijken of ik dit weekend niet nog ergens goedkoop een hotelleke in Parijs kan scoren.

(Nee das ni waar ik ga gewoon gamen, Netflix gapen en teveel zuipen op nen bbq. Maar het is het idee van dat te kunnen dat telt haha)

En de waarheid zal dan zoals altijd wel ergens ongeveer in het midden liggen :unsure:

TNTim
18 april 2018, 18:29
Kinderen opvoeden in een ongelukkig huwelijk, daar worden de kinderen ook niet blij van.

https://www.huffingtonpost.com/joe-deprospero/the-unsaid-problem-with-staying-together-for-the-kids_b_6055010.html
Ik weet niet of het alternatief hen niet ongelukkiger maakt.
Elke week heel hun hebben en houden mogen pakken om steeds opnieuw in een ander huis met andere regels te leven.
Doorgaans met een stiefmoeder/-vader die geen biologische band heeft met hen en vaak ook nog eens met kinderen die wél van stiefmama/papa of stiefpapa/mama zijn en die niet dienen te verhuizen.

willydrama
18 april 2018, 19:55
Ik heb kinderen, ik zie ze doodgraag, ik zou het niet anders willen, ik ben volstrekt gelukkig maar fuck kerel wat een zever is dit.

Fijn dat je zo'n duidelijke argumenten hebt.
En dat een inwoner van Leuven zo reageert in die andere reply lijkt me ook niet zo raar, gezien hun mentaliteit (allemaal rotverwende hogere middenklasse snobs met bureaujobs, of ben ik aan 't generaliseren?)
Ik zie al jaren een evolutie bij mensen leeftijd 28 en ouder met relatie van meer dan 2 jaar om radicaal voor zichzelf te kiezen ipv een gezin, ik vind het persoonlijk maar niks, (reactie #17 hier was in dezelfde trend) veel te individualistisch. Ik refereerde naar Marokkanen omdat gemeenschapsgevoel daar (en bij veel buitenlanders en volksmensen) sterker is dan bij veel Belgen hier en dit is gelinkt aan familieband.


Volgende week: opblaaspop goedkoper en makkelijker dan een vrouw; meningen van oudere mensen

eniac
18 april 2018, 20:04
Fijn dat je zo'n duidelijke argumenten hebt.

Het is dat "er zijn geen nadelen want grote mensen zetten zich daarover" zoveel steek houdt.

Mijn mening staat wat meer naar boven te lezen en ik vind ze verdomd veel beter dan waar de jouwe op neerkomt - "je moet maar kweken ongeacht hoe je je daarbij voelt want de natuur wil het zo".

Myllan
18 april 2018, 20:46
Moet een van de meest belachelijke reacties in dit topic zijn.
Mag je fier op zijn!

Dat je Marokkaanse collega's daarmee lachen, lijkt me ook niet zo raar, gezien hun mentaliteit (die trouwens gans absurd is als je beseft hoeveel schulden die vaak hebben omdat ze alles op krediet kopen om de schijn hoog te houden). Om nog maar te zwijgen over de afwezigheid van een deftige opvoeding bij veel van hun kinderen.

PS. die debiele quote die je aanhaalt: er zijn er evenveel die hetzelfde zeggen over geen kinderen hebben.

Op een debiele reactie reageren met nog een debielere reactie.
Is dit een wedstrijdje om het debielst? Jullie zijn allebei debielen. Op het randje van achterlijk...

sandervdw
19 april 2018, 07:26
Op een debiele reactie reageren met nog een debielere reactie.
Is dit een wedstrijdje om het debielst? Jullie zijn allebei debielen. Op het randje van achterlijk...

Willydrama heeft het met de vorige toch nog wel echt gewonnen :D

HelpYouFall
19 april 2018, 10:01
Fijn dat je zo'n duidelijke argumenten hebt.
En dat een inwoner van Leuven zo reageert in die andere reply lijkt me ook niet zo raar, gezien hun mentaliteit (allemaal rotverwende hogere middenklasse snobs met bureaujobs, of ben ik aan 't generaliseren?)
Ik zie al jaren een evolutie bij mensen leeftijd 28 en ouder met relatie van meer dan 2 jaar om radicaal voor zichzelf te kiezen ipv een gezin, ik vind het persoonlijk maar niks, (reactie #17 hier was in dezelfde trend) veel te individualistisch. Ik refereerde naar Marokkanen omdat gemeenschapsgevoel daar (en bij veel buitenlanders en volksmensen) sterker is dan bij veel Belgen hier en dit is gelinkt aan familieband.


Volgende week: opblaaspop goedkoper en makkelijker dan een vrouw; meningen van oudere mensen

Relax Kapitein Edgelord, ge probeert te hard, het ligt er ietsssss te dik op. Relax en doseren. Altijd doseren, Frankie.

Sir WarCry III
19 april 2018, 10:12
't Is de Willy. Niet Frankie.

HelpYouFall
19 april 2018, 10:27
Ik beeld mij eigenlijk meer een Patje voor bij Willy. patjegootsdrama
Ik heb Patje Goots ooit in een rollercoaster zien stappen in Bobbejaanland, true story!

Guazala
19 april 2018, 12:18
Willy drama? Ja duidelijk wil ie drama.

Sylverscythe
20 april 2018, 08:52
Fijn dat je zo'n duidelijke argumenten hebt.
En dat een inwoner van Leuven zo reageert in die andere reply lijkt me ook niet zo raar, gezien hun mentaliteit (allemaal rotverwende hogere middenklasse snobs met bureaujobs, of ben ik aan 't generaliseren?)
Ik zie al jaren een evolutie bij mensen leeftijd 28 en ouder met relatie van meer dan 2 jaar om radicaal voor zichzelf te kiezen ipv een gezin, ik vind het persoonlijk maar niks, (reactie #17 hier was in dezelfde trend) veel te individualistisch. Ik refereerde naar Marokkanen omdat gemeenschapsgevoel daar (en bij veel buitenlanders en volksmensen) sterker is dan bij veel Belgen hier en dit is gelinkt aan familieband.


Volgende week: opblaaspop goedkoper en makkelijker dan een vrouw; meningen van oudere mensen

Als ik jouw overdreven veralgemenende, simplistische meningen lees, die dan ook op niks gebaseerd zijn buiten wat buikgevoel en "vroeger was het beter", krijg ik het gevoel dat je beter tegen de natuur ingaat.

"Mensen van Leuven zijn zus en zo..." Als ik hier straks te voet vertrek ben ik er vanavond, ja ik kan tot daar pissen maar het moeten wel speciale mensen zijn men een uniek streekgebonden karakter.

"Hogere middenklasse snobs mimimi" Ja dat klinkt niet als jaloezie hoor, amai. Nee die nobele lagere klasse toch, die hebben nog echte waarden, gedrenkt in Carapils en Marlboro. Tof hè, clichés.

Hou je meningen maar voor jezelf, en geef je mogelijke kinderen geen achterstand door ze over te dragen.

HelpYouFall
20 april 2018, 09:28
Ouch hahaha (https://media.giphy.com/media/WxDZ77xhPXf3i/giphy.gif)

paradijsappel
20 april 2018, 11:42
Myllan pls, precies willy met z'n drama.

Booka Shade
21 april 2018, 11:48
Topic gaat duidelijk de verkeerde kant op, dan maar slotje erop.