PDA

Volledige versie bekijken : eenzaam in relatie



FVB9
21 maart 2018, 15:42
Ik voel me de laatste jaren meer en meer eenzaam, ook al heb ik een relatie. Ik ben gay, en vroeger had ik veel vrienden (veel heterovrienden ook). De laatste jaren heb ik het gevoel dat ik meer en meer vrienden verlies, maar dat er ook geen nieuwe vrienden nog bij komen. Vriendinnen krijgen kinderen, mensen beginnen relatie, mensen verhuizen, drukke jobs... Allemaal redenen waardoor vriendschappen verdwijnen... Als dertiger in relatie nieuwe vrienden maken is moeilijk. Iedereen heeft zijn vriendengroep, mensen zijn afstandelijker als ze ouder worden... Ik kom goed overeen met collega, goede band met buren, contacten in fitness... Sociale contacten is het probleem niet en ik ben heel vlot persoon, maar is allemaal oppervlakkig. Ik mis de echte vriendschappen, elkaar regelmatig zien en horen, leuke dingen doen... Ik heb nog paar vrienden, maar zo gaat er bevriend koppel naar het buitenland verhuizen... Zal opnieuw voor een leegte zorgen... Ik ben bang om op den duur gewoon geen enkele vriend nog over te hebben. Mijn vriend en ik zijn geen typische gays. Ik heb het gevoel dat ik nergens thuis hoor. Niet in gaywereld, en niet in de heterowereld... Ook al had ik vroeger veel heterovrienden. Ik had ook paar goede gayvrienden. Naar buitenwereld hebben we misschien perfect leven... Mooi nieuw huis, goeie jobs, veel reizen, ... Maar in realiteit is het minder rooskleurig... Veel mensen begrijpen ook niet wat het probleem is omdat ik relatie heb. Blijkbaar hebben veel mensen geen behoefte aan vrienden als ze relatie hebben... Ik weet niet waarom ik dat hier zet maar misschien herkent er zich toch iemand in mijn verhaal... Bericht sturen mag altijd...

Tailball
21 maart 2018, 19:54
Zoek een nieuwe hobby. Leer je meestal wel nieuwe mensen kennen.

Myllan
22 maart 2018, 08:42
Vriendschappen zijn zwaar overrated. Denk niet dat je aan dat soort eenzaamheid iets kan doen hoor want iedereen komt ergens wel op een bepaald punt in zijn/haar leven waar dingen gewoon veranderen.

Mensen stellen prioriteiten, mensen veranderen, situaties zorgen ervoor dat mensen (en hun levenswijze) veranderen. Dus ofwel haal je voldoening uit die losse contacten ofwel moet je je leven maar eens grondig onder de loep nemen. Zijn de vrienden die beetje bij beetje verdwijnen de reden van die eenzaamheid/gevoel van ongelukkig zijn of ligt er iets anders aan de basis van dat gevoel?

Mss maar eens goed nadenken over je relatie/werk/woonomgeving? Kan zijn dat de kern is oid?

Wat die vriendschappen betreft, snap je wel hoor.
Vroeger had ik (20 tot 30jaar)best veel vrienden/vriendinnen, nu 30 gepasseerd kan ik er welgeteld op 2 rekenen waarvan 1 onvoorwaardelijk. So? Hoor en zie de rest nog wel maar veel minder maar mis het niet want nu zijn er andere dingen belangrijker (voor mij dan). Mijn advies naar jou toe, probeer eens een nieuwe hobby uit, wie weet kom je daar iemand tegen die naar hetzelfde op zoek is.
Succes!:hug:

Mulan
22 maart 2018, 10:06
Ik sluit me aan bij myllan, ik kan de vriendschappen die langer duren dan 5j op 1 ha...euh... Vinger tellen ;)

Ik zelf zit nu ook in zo een fase dat ik simpelweg de energie niet heb om vriendschappen te onderhouden (boreling + oververmoeid) en wie dat niet snapt is zéker al geen energie van me waard!

Kennissen zijn handiger op dat vlak, minder "verplichtingen" maar ook minder een intensieve, oprechte band als Keerzijde...

HelpYouFall
22 maart 2018, 10:24
Speel gewoon Sea of Thieves. Ge gaat direct vrienden maken, waarmee ge dan allerlei zotte avonturen gaat beleven. Zoals daar zijn: het varen naar ergens, daar niks van loot vinden, naar een andere plaats varen, ondertussen een banaan eten (dit is geen gay grap) en nog meer geen loot vinden, samen tijdens de ondergaande zon muziek spelen en dansen met een ronde som van nul stukken loot etc etc

ashuray
22 maart 2018, 12:49
Dit is doodnormaal. Ik heb zo mensen van op de hogeschool die probeerden om nadien die band nog aan te houden, maar ik had daar zelf geen behoefte aan. Ik heb zelf niet veel echte vrienden of mensen die ik als echte vrienden beschouw. Ik heb ook geen facebook en tegenwoordig heb je dat nodig om up to date te blijven of er bij te horen, redelijk oppervlakkig dus. Ik heb slechts 2 vriendin waar ik op kan rekenen, dat is voor mij genoeg. Ik ben zeker niet asociaal, maar ga geen tijd meer steken in oppervlakkige vrienden. Ik heb in het buitenland en offshore gewerkt en ben ook al een paar keer verhuisd en vriendschappen verwateren nu eenmaal door andere prioriteiten. Omdat ik ook een gezin en relatie hebt komen er dus ook regelmatig andere vrienden van haar over de vloer met kinderen of omgekeerd. Ik kan eigenlijk elk weekend wel ergens naartoe en in de week ben ik moe van te werken. Ik denk dat dit het normale leven is van koppels met kinderen. Op het werk heb je dan nog de collega's.

Ik had hetzelfde gevoel als jou toen ik single was, toen voelde ik mij pas eenzaam omdat iedereen al in die samenwoon/gezinsfase zat en ik 's avonds alleen in de zetel zat met drank zoals Charlie Harper in 2&halfmen.

Volgens mij was die nie echt eenzaam ze. Ieder aflevering een ander!

Sir WarCry III
23 maart 2018, 04:31
Volgens mij was die nie echt eenzaam ze. Ieder aflevering een ander!

Dat kan ook eenzaamheid zijn he. Iedere aflevering een ander betekent dat dat altijd maar oppervlakkige relaties zijn. :)

Ikzelf heb de chance dat ik ook kan genieten van die oppervlakkige relaties. Zo heb ik volk dat ik zie op de Tokyo Linux Users Group, volk op het werk, volk in bepaalde cafés waar ik ga, etc. Dat zijn stuk voor stuk oppervlakkige relaties maar ik geniet daar gewoon van voor wat ze zijn. Bijvoorbeeld op café naar pro wrestling zien en met z'n allen vollen bak supporteren of boe roepen is gewoon kei plezant. :) Doordat ik dat dan blijf doen, zitten er soms ook mensen tussen die toch doorgroeien naar een diepere band. Iets wat natuurlijk ook niet zou gebeuren als ik niet genoot van de oppervlakkige relatie eerst.

Tammiej
23 maart 2018, 18:29
@ts: als ik jouw verhaal lees, lees ik eigenlijk twee zaken: het gemis van (dichte) vrienden maar ook de onzekerheid in de wereld, met name het gevoel alsof je nergens thuis hoort. Het gevoel dat je anders bent.
Op zich komen we allen wel eens in een fase waar we zoekende zijn naar wat was, naar wat kan zijn. Naar wat je graag zou willen.
Ikzelf herken mij in zekere mate wel in je verhaal. Ik ben ook erg sociaal maar als het op dichte vrienden aankomt, mis ik de boot. Ik heb dat aanvaard, ik heb een goede relatie en op zich wel een paar 'verre' vrienden. Kennissen, zoals Mulan ook al vermeldde. Het maakt dat ik op een zaterdag eens uit het huis kan, maar ik ben niet verplicht een band op te bouwen. Vroeger had ik ook dichte vrienden maar door omstandigheden zijn die ook verwaterd. Ik mis die vriendschappen enorm, maar ik mis die vriendschappen, niet een vriendschap. Ik ben lang jaloers geweest op Friends of The Big Bang Theory. Het klinkt belachelijk zoals ik het nu typ, maar echt. Zo'n close vriendschappen wil toch iedereen? Maar volgens mij komt dat inderdaad helemaal niet zo vaak voor.

Ik zou je vooral willen adviseren proberen tevreden te zijn met wat je wel hebt, het is gemakkelijker te kijken natuurlijk naar wat je niet hebt (daar ben ik dus ook heel goed in). Maar het loont de moeite om te kijken waar je wel gelukkig mee bent. Vriendschappen kun je gemakkelijker opbouwen door eens weg te gaan in de lokale bar of via gemeenschappelijke vrienden.. Maar het was inderdaad allemaal gemakkelijker toen we nog naar school gingen en er niet om de haverklap baby's geboren worden.

PS: Ik kan het niet helpen maar ik vraag me af of je oprecht gelukkig bent in je relatie.

sneax
23 maart 2018, 22:31
Een hobby zoeken die je samen kan doen met anderen. Eventueel met uw lief bij. Tmoet niet iets zijn wat ge altijd al willen doen hebt hé, gewoon iets dagge ni stom vind, tgaat er hem om dat ge andere mensen leert kennen.

Een collega introduceerde mij in Airsoft. Ik ga nu af en toe met hem mee. Moest ik echt nieuwe mensen willen leren kennen kon ik de vorige keer gewoon wat meer rond gebabbeld hebben, vragen waar ze de volgende keer naartoe gaan, vertellen waar jij de volgende keer naartoe wil gaan. Advies vragen, babbelen over elkaars geweer (allé "airsoft replica"). Na nen tijd begint ge daar mee af te spreken of wordt ge uitgenodigt op ne whatsapp groep en zo groeit dat. Misschien komde iemand tegen uit uw buurt etc...

Dat kan even goed met breien, piano spelen of sporten zijn hé.

Een ander alternatief waar je sowieso direct parlé hebt is op café gaan, maar wel het juiste café hé. Een café waar de mensen aan den toog zitten, waar geziet dat iedereen wa met iedereen babbelt. Als ge daar een paar keer gaat en ge pikt af en toe in op een onderwerp zo bouwt ge ook iets op.

Maar dat duurt allemaal een tijdje hé, das niet van nu op dan. En als ge echt vrienden maakt, probeer contact te houden. Ik lees hier regelmatig van die topics en ik besef dan wel hoe "goed" ik het heb op dat gebied. Ik heb een echte vriendengroep van 10-15 man die ik al 15+ jaar ken. Daarbij hou ik nog contact met veel mensen die ik toch al verschillende jaren ken. En soms leer ik nieuwe mensen kennen waar ik een supertoffe tijd mee heb en dan verdwijnen die weer. Ik ga veel op café en Aalst is niet zo groot ;)

Tailball
24 maart 2018, 00:48
Ik snap ook niet waarom je direct vermeld dat je homo bent?
Doet dat terzake voor jou, dan? Als ik met iemand een vriendschap opbouw, maakt me dat in eerste instantie helemaal niet uit wat zijn/haar geaardheid is.
Probeer je daar ook minder op te focussen en zeker geen “zij vs wij”-scenarios te bouwen.

Sarcastr0
24 maart 2018, 09:39
Speel gewoon Sea of Thieves. Ge gaat direct vrienden maken, waarmee ge dan allerlei zotte avonturen gaat beleven. Zoals daar zijn: het varen naar ergens, daar niks van loot vinden, naar een andere plaats varen, ondertussen een banaan eten (dit is geen gay grap) en nog meer geen loot vinden, samen tijdens de ondergaande zon muziek spelen en dansen met een ronde som van nul stukken loot etc etc

Niet vergeten Awkward fights met een andere boot waar iedereen aan het kanon staat en niemand aan het stuur.

En als ge Ni queued met vrienden kunde de Rus met Bollywood muziek zonder push to talk Ni int gevang steken

Verstuurd vanaf mijn MotoG3 met Tapatalk

FVB9
24 maart 2018, 13:48
@ts: als ik jouw verhaal lees, lees ik eigenlijk twee zaken: het gemis van (dichte) vrienden maar ook de onzekerheid in de wereld, met name het gevoel alsof je nergens thuis hoort. Het gevoel dat je anders bent.
Op zich komen we allen wel eens in een fase waar we zoekende zijn naar wat was, naar wat kan zijn. Naar wat je graag zou willen.
Ikzelf herken mij in zekere mate wel in je verhaal. Ik ben ook erg sociaal maar als het op dichte vrienden aankomt, mis ik de boot. Ik heb dat aanvaard, ik heb een goede relatie en op zich wel een paar 'verre' vrienden. Kennissen, zoals Mulan ook al vermeldde. Het maakt dat ik op een zaterdag eens uit het huis kan, maar ik ben niet verplicht een band op te bouwen. Vroeger had ik ook dichte vrienden maar door omstandigheden zijn die ook verwaterd. Ik mis die vriendschappen enorm, maar ik mis die vriendschappen, niet een vriendschap. Ik ben lang jaloers geweest op Friends of The Big Bang Theory. Het klinkt belachelijk zoals ik het nu typ, maar echt. Zo'n close vriendschappen wil toch iedereen? Maar volgens mij komt dat inderdaad helemaal niet zo vaak voor.

Ik zou je vooral willen adviseren proberen tevreden te zijn met wat je wel hebt, het is gemakkelijker te kijken natuurlijk naar wat je niet hebt (daar ben ik dus ook heel goed in). Maar het loont de moeite om te kijken waar je wel gelukkig mee bent. Vriendschappen kun je gemakkelijker opbouwen door eens weg te gaan in de lokale bar of via gemeenschappelijke vrienden.. Maar het was inderdaad allemaal gemakkelijker toen we nog naar school gingen en er niet om de haverklap baby's geboren worden.

PS: Ik kan het niet helpen maar ik vraag me af of je oprecht gelukkig bent in je relatie.

Ik denk dat u me hier het beste begrijpt. :) Ik ben de laatste tijd inderdaad op zoek naar wat was. Vroeger had ik hele gevarieerde groep vrienden en ook een hele groep kennissen. Ik had altijd wat te doen, mensen die je regelmatig bellen en berichten sturen om dingen te doen of om gewoon eens te praten. De jaren vliegen voorbij en plots besef je dat bijna alles weg is... Wat je zegt van de serie Friends heb ik ook, een groep hechte volwassen vrienden... Dat zou ik nu ook terug willen. Maar helaas toont Friends ook mooi hoe het echte leven evolueert. Ook bij Friends valt de vriendengroep uit elkaar als Monica en Chandler een kleine krijgen en verhuizen uit de stad... Weg vriendschap... Dat is in mijn leven ook zo geweest. Beste vriendinnen van vroeger die zelfs in hetzelfde dorp wonen hoor ik niet meer sinds ze kinderen hebben. Je komt ze dan eens tegen in Delhaize en dan hoor je al jaren dat we nog eens moeten afspreken, maar ja met die kinderen is het moeilijk... Ik ga daar zelfs niet meer op in. Ik probeer die geforceerde babbels ook te vermijden tegenwoordig. Dat zijn dan wel de vriendinnen waar ik jaren alles voor heb gedaan. Uren luisteren naar hun miserie over venten, geld geleend, geholpen met werk, ... En plots hebben ze relatie en kids en mag je oprotten. Dat heb ik ook met enkele vrienden gehad. Zo had ik jaren goeie maat. Toen hij single was was zagen we elkaar elke week. Uren en uren heb ik geluisterd naar zijn miserie. Ik heb zijn zaak gered, hem geld geleend... Ik heb hem gekoppeld aan zijn huidige partner en nu zie ik hem al 4 jaar niet meer, terwijl hij op 3 km van ons woont. We zien elkaar 1 keer per jaar op een optreden. En hij komt paar keer praten op facebook om toch maar een beetje in contact te blijven. Als hij belt is het omdat hij me nodig heeft en in de miserie zit. Zo heb ik nog een maat die ik al 15 jr ken, maar enkel met zichzelf bezig is. Hoe langer ik hem ken hoe erger het is. Zo is mijn ma ernstig ziek en had ze 2 maand geleden heel zware operatie en het is zelfs niet zeker dat mijn ma nog een jaar leeft... Hij weet dat en toch vraagt hij dan 6 weken na de operatie hoe het met mijn ma is... Terwijl hij al 10 keer over zichzelf is komen praten en hij me 2 keer heeft gezien zonder erover te praten... Ik breng het dan ook niet ter sprake. Ik ben ook geen type die mensen lastig valt met mijn miserie, maar je zou toch denken dat je "beste vrienden" een beetje interesse tonen. Zo had ik maat die we zelfs tijd onderdak hebben gegeven, nu horen we hem amper nog. Ik help graag mensen, en ik verwacht niks in ruil. Maar beetje respect mag wel he... Zo kan ik nog lang doorgaan... Ik heb de laatste jaren ook bewust afstand beginnen nemen van bepaalde mensen. Ik probeer ook me minder de miserie van een ander aan te trekken, vroeger had ik altijd de ziekelijke drang om iedereen met miserie te helpen... Dat probeer ik nu minder te doen.

We hebben ook goede vrienden, een koppel waar we heel goede vriendschap mee hebben, maar zij zullen verhuizen naar het buitenland. Zo heb ik ook een supergoede maat die ik al 20 jaar ken. Dat is misschien nog de enige maat die ik door en door vertrouw en waar ik ook nog nooit echt in teleurgesteld ben geweest. Hij en zijn vrouw zien we veel, zo rond de 2 keer in de maand. Binnenkort samen op reis... Het is altijd tof. Maar ze zijn nu aan het proberen om kind te krijgen. Die maat zelf is bang dat zijn vrouw enkel nog thuis zal willen blijven bij de kleine... En ik weet zelf ook dat een kleine veel zal veranderen.

Wat je zegt over kennissen klopt ook, al moet ik zeggen dat de goede kennissen van de laatste jaren dan mensen zijn die ik 2 keer of zo op een jaar zie. Ik steek daar dan ook weinig energie nog in. Ik ging regelmatig uit in een cafe met een vriendin, ik ben nogal een vlot persoon en op den duur ken je er veel mensen... Niemand is er vriend geworden, ook niemand is een goede kennis geworden. Als ik naar dat cafe ga zie en hoor ik die mensen, anders niet. Ik ga ook al jaren naar de fitness, ken daar ook veel mensen maar is ook heel oppervlakkig he. Als ik niet meer naar fitness ga is het contact ook voorbij. Ik heb avondles gedaan, blijft ook allemaal heel oppervlakkig. Eens de cursus voorbij is hoor je ook niemand nog. Oppervlakkige contacten is makkelijk, maar vloeit zelden een vriendschap uit voort... Dat soort contacten boeite me echt niet. Ik kom goed overeen met collega's, we komen goed overeen met buren... Allemaal heel oppervlakkig he...

Dat vind ik enorm storend in onze maatschappij, hoe ouder mensen worden hoe oppervlakkiger ze worden. Allemaal in hun eigen cocoon... Hun eigen gezin/relatie/familie... Precies sektes waar je niet in geraakt. Zo verhuur ik nieuw appartement. Is nu 3 keer syndicvergadering geweest in zaaltje bij cafe. Als vergadering gedaan is (terwijl het nog vroeg op avond is) vliegt dat volk naar buiten. Je moet je al haasten om nog iets te kunnen vragen aan andere eigenaar. Zaal is direct leeg. Het is een nieuw gebouw, je zou toch denken dat mensen hun buren willen leren kennen... Weten wie in het gebouw woont, samen keer een pint drinken terwijl het nog vroeg op de avond is... Mja het zal wel aan mij liggen, ik zal een soort alien zijn in onze maatschappij...

Wat betreft mijn relatie, die zit wel goed al willen we meer en meer verschillende dingen in de toekomst. Zo wilden we op onze oude dag naar het buitenland verhuizen. Ik begin meer en meer met het idee te spelen om binnen de 5 jaar al naar het buitenland te verhuizen. Voor partner is dat geen optie. Ik wil gerust financiële risico's nemen, hij minder. Ik wil het gerust met minder doen als we naar het buitenland verhuizen. Hij speelt liever op veilig. Ik weet echt niet of dat ik in die maatschappij hier oud wil worden... Mensen worden precies robots als ze ouder worden... Allemaal op zichzelf. We hebben altijd ons eigen leven gehad binnen onze relatie. Hij doet zijn dingen, ik heb/had mijn dingen en we hebben ons leven samen. Zo is hij veel bezig met sport, zit ook regelmatig in het buitenland voor sport. We zijn geen koppel dat alles samen doet en elk vrij uur samen moet doorbrengen. We zijn blijkbaar wel een uitzondering... Ik heb een relatie met hem maar we hebben ook een goede vriendschap. Maar het feit dat ik het leven van vroeger mis heeft ook negatieve invloed op onze relatie.

Voila ik ga stoppen met zagen :) Ik wil alvast iedereen bedanken voor de reacties hier. Ik apprecieer dat echt.

FVB9
24 maart 2018, 14:06
Ik snap ook niet waarom je direct vermeld dat je homo bent?
Doet dat terzake voor jou, dan? Als ik met iemand een vriendschap opbouw, maakt me dat in eerste instantie helemaal niet uit wat zijn/haar geaardheid is.
Probeer je daar ook minder op te focussen en zeker geen “zij vs wij”-scenarios te bouwen.


Als je 20 bent doet dat er inderdaad niet toe... Maar met ouder te worden wel... Ik heb nog nooit negatieve reacties gehad betreffende mijn geaardheid maar feit is wel dat het leven als gay anders evolueert dan als hetero. Hetero's komen met ouder te worden in de fase van kinderen, wij niet... Als je 20 bent kun je veel vriendinnen hebben, als dertiger hebben meeste vrouwen kinderen en draait hun hele leven rond die kinderen en dan is er nog weinig tijd voor vriendschap...

RETYPE
24 maart 2018, 14:43
Volgens mij was die nie echt eenzaam ze. Ieder aflevering een ander!

Lol, ja ik had mn tinder dates natuurlijk. Lekker oppervlakkige seks.

Tailball
24 maart 2018, 15:04
Als je 20 bent doet dat er inderdaad niet toe... Maar met ouder te worden wel... Ik heb nog nooit negatieve reacties gehad betreffende mijn geaardheid maar feit is wel dat het leven als gay anders evolueert dan als hetero. Hetero's komen met ouder te worden in de fase van kinderen, wij niet... Als je 20 bent kun je veel vriendinnen hebben, als dertiger hebben meeste vrouwen kinderen en draait hun hele leven rond die kinderen en dan is er nog weinig tijd voor vriendschap...

So?
Ik ben dertiger. Ik heb vrienden en vriendinnen met en zonder kinderen.
Wij spreken nog altijd gewoon af. Tijd voor vriendschap maak je. Het leven draait niet rond het koppel zijn of rond kinderen.
Probeer je niet vast te pinnen op die clichés, aub. Met stereotiep denken, kom je nergens.

FVB9
24 maart 2018, 15:09
So?
Ik ben dertiger. Ik heb vrienden en vriendinnen met en zonder kinderen.
Wij spreken nog altijd gewoon af. Tijd voor vriendschap maak je. Het leven draait niet rond het koppel zijn of rond kinderen.
Probeer je niet vast te pinnen op die clichés, aub. Met stereotiep denken, kom je nergens.

Het gaat in mijn geval niet over clichés maar over ervaringen. Ik heb veel vriendinnen gehad die kinderen hebben gekregen, maar in geen enkel geval is de vriendschap gebleven... :) Dan heb jij meer geluk gehad...

StanTem
24 maart 2018, 21:18
Daar moet tijd voor gemaakt worden.

Ik ben nu 8 jaar bevriend met 2 vrouwen en hun partner. We waren toen met 3 koppels, nu nog steeds.
In die 8 jaar heb ik 2 kindjes, het ene koppel heeft er ondertussen ook 2 en het derde koppel krijgt in mei hun eerste kindje. En het lukt nog altijd om voor elke verjaardag (6 keer per jaar dus) iets te doen (gaan eten of bij elkaar thuis). Da's al 8 jaar de gewoonte en dat blijft dus gewoon bestaan.
Oké, het wordt wat meer plannen enzo, maar als de wil er is, dan lukt dat sowieso.

En naast die 6 verjaardagen vieren we ergens in januari nieuwjaar (of we doen het op oudejaar) en spreken we af en toe eens tussentijds af ook.

't Is te hopen dat die vriendschap nog lang mag duren.

muchogusto
2 april 2018, 22:30
@FVB9 wij zijn gelijken denk ik. Ik ben ook gay, ook dertiger, ook in een relatie maar daarbuiten heb ik ook bijzonder weinig echte vrienden, en ook steeds minder. Wat hier nu volgt zullen hetero's misschien iets minder begrijpen. Maar eigenlijk weet ik niet of ik het kan wijten aan mijn geaardheid..

Mijn studies deed ik in een andere stad dan waar ik nu woon en in tegenstelling tot mijn lief heb ik hier geen banden. In het begin had ik wel de gay-uitgaansvrienden, die zoals je wel wel weet in het gaywereldje niet altijd gebonden zijn aan stad of locatie, waardoor ik toch mensen kende.. Maar naarmate je 30 wordt doorprik je die bubbel en vind je daar niets meer aan. Vriendschappen draaien er bovendien teveel rond looks en status. Zelfs met de looks zal iemand daar niet gelukkig van worden als het doel vriendschap is. Dat is zowat hetzelfde als een hetero man die met een willekeurige vrouw een vriendschap opbouwt, dat is misschien ook niet zo gezond als vriendschap het doel is.

Er zijn ook wel gays op mijn leeftijd die duurzamere vriendschappen zoeken, meestal koppels. Zo ken ik er een aantal die ik eigenlijk tot mijn vrienden categoriseer maar waarbij ik toch niet altijd graag bij ben, omdat ze altijd de studentikoze neiging hebben om andere onbekenden uit te nodigen op sociale aangelegenheden, wat voor ongemakkelijke situaties zorgt omdat het nu eenmaal niet met iedereen klikt. En de gay culture en het vrienden zijn omwille van dezelfde geaardheid, ik heb het altijd kunstmatig gevonden.

Aan dat laatste heeft mijn lief trouwens een hekel, en dus wil hij er eigenlijk nooit bij zijn, en wil ik niet dat hij erbij is, en zijn deze vriendschappen dus zeer gescheiden, niet gezond! Ik heb al meerdere keren geprobeerd deze vriendschappen op te bouwen maar er lijkt altijd die drang te zijn naar een grote groep of gay friends en het spreekt mij en mijn lief totaal niet aan. Is dat dan zo typisch? Andere van deze vrienden zijn aan hun 30stige dan weer blijven steken in hun eeuwige studentenleventje, dat fenomeen ken je misschien ook, en dat verwaterde dus eveneens.

Ik vermoed dat het ook wel ergens aan mijzelf ligt. Ik ben niet de meest sociale persoon, ik hou meer van een enkele close friend dan van dingen zoals housewarming parties of trouwfeesten. Bovendien is het ook niet verkeerd met hetero's vriendschappen te sluiten, ik zou het zelfs gemakkelijker vinden in de omgang, alleen, waar vind ik een aanknopingspunt? En hoe zorg je ervoor dat het niet kunstmatig is?
Self pity probeer ik te vermijden. Maar mensen die vrienden konden behouden uit de studententijd hebben echt wel veel geluk hierin.. evenals mensen met kinderen natuurlijk, want dan heb je iets om over te praten met andere ouders.. En kinderen adopteren, dat is voor ons zelfs als het wilden, vrijwel een utopie (maar daar zijn andere topics voor).

Etentjes thuis bijvoorbeeld zijn enkel met de vrienden van mijn lief, en daar "probeer" ik gedeeltelijk mij aan op te trekken, maar het blijven vrienden van hem, niet de mijne.
Verder volg ik al even taallessen in avondschool, wat heel leuk en sociaal is. Ik hoor van andere taalgroepen dat er soms echte vriendschappen buiten de lessen ontstaan, maar in mijn klassen heb ik het nog nooit gezien. Als de les is gedaan gaan mensen naar huis, zelfs na soms een (meestal oppervlakkige) babbel op café. Dusja, hobbies.. maybe..

Vrienden, echte soulmates, ik mis het enorm, het is momenteel een zeer grote zorg, ik ben er ongelukkig van.

Last but not least: zeggen dat je vrienden zoekt of er geen hebt is een enorm taboe.

Sir WarCry III
3 april 2018, 09:32
Dat is zowat hetzelfde als een hetero man die met een willekeurige vrouw een vriendschap opbouwt, dat is misschien ook niet zo gezond als vriendschap het doel is.

Als vrouwelijke vrienden hebben zonder bijbedoelingen ongezond is voor een hetero man dan heb ik toch een heel ongezond leven. :) Ik snap die redenering eigenlijk niet goed.

Wat de rest van het verhaal betreft... Ik kan dat gemis heel goed snappen. Het lastige eraan is echter dat zo'n diepe vriendschappen waar ge naar snakt per definitie niet te forceren zijn he. Die moeten groeien en daarom is er eerst een oppervlakkigere fase nodig. Of er na die oppervlakkige fase ook een diepe vriendschap gaat groeien of niet kunt ge nooit weten.

Eenzaamheid is in ieder geval niets om mee te lachen. Daar kan ik van meespreken. Het jammere is dat wanneer ge mensen het meeste nodig hebt, ge ze ook het meeste afstoot. Als ge meteen veel verwachtingen koppelt aan een contact, dan straalt ge dat ook uit en dat werkt afstotend. Zo geen verwachtingen koppelen is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan wanneer ge eenzaam bent.

Het is wat cliché maar volgens mij is het nog steeds het beste om gewoon te socialiseren rond dingen die uw interesseren. Als ge bijvoorbeeld van games houdt en ge gaat naar een game avond, dan bent ge omringd door mensen met gelijke interesses en bent ge uw daar bovenop nog eens aan het amuseren. Da's een veel betere basis om van te vertrekken maar zelfs daar zal het eerst oppervlakkig zijn.

mac-bc
3 april 2018, 12:42
Veel mensen maken nu éénmaal de zeer domme keuze om vanaf een bepaalde leeftijd niet langer te investeren in vriendschappen maar in geld. Verblind door hebzucht laten ze zich meeslepen in de ratrace om meer te hebben dan de ander. En dat uit zich op verschillende manieren:
- De één wil absoluut carrière maken en zal daardoor enorm hard werken. -> Geen energie meer om vrienden te onderhouden.
- De ander heeft ontdekt dat hij in het buitenland meer kan verdienen. -> Door de afstand gaan vriendschappen verloren.
- De ander ziet in een groot renovatieproject een potentiële goudmijn. -> Alle tijd en energie na de werkuren gaan naar de renovatie.
- Enzovoort.

En dit terwijl het wetenschappelijk bewezen is dat uw geluksgevoel zich op een maximum bevindt wanneer je qua financiële situatie gewoon in de goede middenmoot zit. Dit verband is niet recht-evenredig zoals veel mensen denken. Veel mensen maken dus domme levenskeuzes wat dat betreft.
Daarenboven stoort de hypocrisie mij ook van de mensen die bovenstaand feit niet durven erkennen. Je hoort dan smoesjes of een ontkenning van de situatie, terwijl het veel moediger zou zijn om gewoon te zeggen: "Kijk, ik heb de keuze gemaakt om geld prioritair te stellen boven onze vriendschap, dus vanaf nu ga ik jou minder zien." Ik moet de eerste nog tegenkomen die dit eerlijk toegeeft.

Probeer gewoon voort te doen met de mensen die dit inzien en laat de rest vallen.

zarathustra
3 april 2018, 12:58
t.
Daarenboven stoort de hypocrisie mij ook van de mensen die bovenstaand feit niet durven erkennen. Je hoort dan smoesjes of een ontkenning van de situatie, terwijl het veel moediger zou zijn om gewoon te zeggen: "Kijk, ik heb de keuze gemaakt om geld prioritair te stellen boven onze vriendschap, dus vanaf nu ga ik jou minder zien." Ik moet de eerste nog tegenkomen die dit eerlijk toegeeft.

Probeer gewoon voort te doen met de mensen die dit inzien en laat de rest vallen.

Is niet noodzakelijk dat men dat niet inziet, kan ook zijn dat je niet iemand rechtuit wil zeggen dat ze eigenlijk niet zo belangrijk zijn.

Sir WarCry III
3 april 2018, 14:55
- De ander heeft ontdekt dat hij in het buitenland meer kan verdienen. -> Door de afstand gaan vriendschappen verloren.

Precies geen last van. :) Elke keer als ik terug in 't land zit kom ik bijna tijd tekort om bij al m'n vrienden genoeg langs geweest te zijn.

mac-bc
3 april 2018, 15:21
Precies geen last van. :) Elke keer als ik terug in 't land zit kom ik bijna tijd tekort om bij al m'n vrienden genoeg langs geweest te zijn.

Uiteraard. Ik zie ook graag mijn oude vrienden nog eens terug van in de lagere school, die ene keer per jaar. Ik amuseer mij, ik heb een leuke avond, ... Maar de onvermijdelijke realiteit is dat je uit elkaar groeit wanneer je elkaar slechts 1 keer per jaar ziet:
- Hij/zij is er niet op belangrijke momenten: wanneer je ze nodig hebt of wanneer je belangrijke levensstappen wil vieren.
- Hij/zij zal steeds minder van uw dagdagelijkse reilen en zeilen weten.
- Je beleeft steeds minder dingen samen, waardoor uw gedeelde geschiedenis een kleinere basis begint te vormen. Je krijgt dus een minder gevoel van betrokkenheid met elkaar.
- ...

En dan hoor je de smoesjes opnieuw:
- "Ja maar Skype lost dat wel op"
- "Ja maar die ene keer per jaar dat ik u ga zien, zal dan extra leuk zijn"
- ...
Maar dat neemt allemaal bovenstaande niet weg.

mac-bc
3 april 2018, 15:29
Is niet noodzakelijk dat men dat niet inziet, kan ook zijn dat je niet iemand rechtuit wil zeggen dat ze eigenlijk niet zo belangrijk zijn.

Niet willen... of niet durven zeggen?

Het zal eerder dat laatste zijn. Niemand maakt zich populair door te zeggen dat je geld boven vriendschap zet, de meesten doen dat sneaky door middel van valse dilemma's:
- "Ik wil wel afspreken maar ik heb het zo druk"
- "ik wil wel mee op reis maar ik heb momenteel geen geld omdat ik pas een huis heb gekocht"
- ...
Dat is allemaal zever en zijn gewoon andere woorden voor respectievelijk: "Ik stel mijn carrière boven mijn vriendschappen" en "ik stel mijn vastgoedbezittingen/investeringen boven mijn vriendschappen".

Alles draait uiteindelijk rond keuzes. Er is niemand die hen dwingt om carrière te maken of die hen dwingt om een lening af te sluiten voor een stuk vastgoed die ze eigenlijk niet kunnen permitteren.

Sylverscythe
3 april 2018, 15:48
Niet willen... of niet durven zeggen?

Het zal eerder dat laatste zijn. Niemand maakt zich populair door te zeggen dat je geld boven vriendschap zet, de meesten doen dat sneaky door middel van valse dilemma's:
- "Ik wil wel afspreken maar ik heb het zo druk"
- "ik wil wel mee op reis maar ik heb momenteel geen geld omdat ik pas een huis heb gekocht"
- ...
Dat is allemaal zever en zijn gewoon andere woorden voor respectievelijk: "Ik stel mijn carrière boven mijn vriendschappen" en "ik stel mijn vastgoedbezittingen/investeringen boven mijn vriendschappen".

Alles draait uiteindelijk rond keuzes. Er is niemand die hen dwingt om carrière te maken of die hen dwingt om een lening af te sluiten voor een stuk vastgoed die ze eigenlijk niet kunnen permitteren.

Kijk ik ben akkoord dat sommige mensen zich in een relatie opsluiten, alsof vriendschappen een fase zijn en nu de vaste relatie daar is hebben we dat niet meer nodig. Dan krijg je uitspraken zoals eerder in deze thread "vriendschappen zijn overrated", wat ik de grootste hoop onzin vind die er is. Zo'n mensen zitten dan ook gegarandeerd in zak & as van zodra de relatie stopt voor eender welke reden, en ik heb dit ook al gezien bij kennissen.

Maar langs de andere kant doe jij nu net alsof dit een soort bewuste keuze is van ofwel vriendschap ofwel iets anders. Het is geen zwart/wit verhaal hé. Er zijn maar 24 uur in een dag, en dan worden die ingevuld volgens bepaalde prioriteiten en vormt er zich een nieuw evenwicht. Dan kan je gepikeerd claimen dat mensen de vriendschap met jou minder belangrijk achten dan hun carrière of investeringen, of gewoon aanvaarden dat dit het resultaat is van een beperkte hoeveelheid aan tijd. Een goede vriendschap kan daartegen hoor, naar het buitenland gaan bijvoorbeeld is soms gewoon deel van de persoonlijke ontwikkeling, net zoals een carrière uitbouwen of een huis kopen, en goede vrienden aanvaarden dat. Als jij echter zelf doet alsof vrienden voor het geld kiezen in plaats van voor jou, dan kan je daar misschien een oorzaak zoeken voor het gebrek aan contact.

De meeste mensen hebben zowel een vol leven als vrienden hoor.

mac-bc
3 april 2018, 16:49
Kijk ik ben akkoord dat sommige mensen zich in een relatie opsluiten, alsof vriendschappen een fase zijn en nu de vaste relatie daar is hebben we dat niet meer nodig. Dan krijg je uitspraken zoals eerder in deze thread "vriendschappen zijn overrated", wat ik de grootste hoop onzin vind die er is. Zo'n mensen zitten dan ook gegarandeerd in zak & as van zodra de relatie stopt voor eender welke reden, en ik heb dit ook al gezien bij kennissen.

Maar langs de andere kant doe jij nu net alsof dit een soort bewuste keuze is van ofwel vriendschap ofwel iets anders. Het is geen zwart/wit verhaal hé. Er zijn maar 24 uur in een dag, en dan worden die ingevuld volgens bepaalde prioriteiten en vormt er zich een nieuw evenwicht. Dan kan je gepikeerd claimen dat mensen de vriendschap met jou minder belangrijk achten dan hun carrière of investeringen, of gewoon aanvaarden dat dit het resultaat is van een beperkte hoeveelheid aan tijd. Een goede vriendschap kan daartegen hoor, naar het buitenland gaan bijvoorbeeld is soms gewoon deel van de persoonlijke ontwikkeling, net zoals een carrière uitbouwen of een huis kopen, en goede vrienden aanvaarden dat. Als jij echter zelf doet alsof vrienden voor het geld kiezen in plaats van voor jou, dan kan je daar misschien een oorzaak zoeken voor het gebrek aan contact.

De meeste mensen hebben zowel een vol leven als vrienden hoor.

Welja, ik had het over mensen die hun vriendschappen verwaarlozen en dat zijn per definitie natuurlijk de mensen die er niet in slagen om beiden te combineren. Kan je dit wel combineren, tant mieux natuurlijk. Maar van die mensen merk je dan soms dat die vriendschap voorwaardelijk wordt in de zin van: "Afspreken met mij kan nog, maar alleen volgens mijn agenda." Ze gaan dus vragen aan u om zich te plooien naar hun agenda (en niet omgekeerd), anders ga je ze niet meer zien.

Een smerige strategie die de verantwoordelijkheid over het voortbestaan van de vriendschap doorschuift naar de verkeerde. Deze strategie kan alleen blijven werken mits een proportioneel veel grotere inspanning van de ene zijde.

Mensen die het écht kunnen combineren (dus door dezelfde flexibiliteit te verwachten van beide kanten) zijn eerder zeldzaam maar ze bestaan.

Guazala
3 april 2018, 17:28
Welja, ik had het over mensen die hun vriendschappen verwaarlozen en dat zijn per definitie natuurlijk de mensen die er niet in slagen om beiden te combineren. Kan je dit wel combineren, tant mieux natuurlijk. Maar van die mensen merk je dan soms dat die vriendschap voorwaardelijk wordt in de zin van: "Afspreken met mij kan nog, maar alleen volgens mijn agenda." Ze gaan dus vragen aan u om zich te plooien naar hun agenda (en niet omgekeerd), anders ga je ze niet meer zien.

Een smerige strategie die de verantwoordelijkheid over het voortbestaan van de vriendschap doorschuift naar de verkeerde. Deze strategie kan alleen blijven werken mits een proportioneel veel grotere inspanning van de ene zijde.

Mensen die het écht kunnen combineren (dus door dezelfde flexibiliteit te verwachten van beide kanten) zijn eerder zeldzaam maar ze bestaan.

Ge ziet dat ook allemaal zo zwart-wit. Mensen hebben nu eenmaal al eens drukkere periodes in hun leven, waarin het moeilijk is om dat evenwicht te vinden. Als uw vrienden echt om u geven begrijpen die dat en gaan ze zich aanpassen. Het jaar erna kan het dan weer zijn dat het omgekeerde het geval is en de andere eens een tijdje moet schipperen tussen alles wat in z'n leven aan het gebeuren is om de boel draaiende te houden en dan pas jij je aan aan hun agenda.
Akkoord als het altijd van 1 kant moet komen, maar vriendschap is toch ook dat je begrip hebt voor elkaars problemen/verantwoordelijkheden/moeilijkere periodes.... Eisen dat je vrienden altijd tijd maken voor jou, lijkt me eerder gedrag van een kleuter dan van een volwassen persoon met enige realiteitszin.

mac-bc
3 april 2018, 17:58
Ge ziet dat ook allemaal zo zwart-wit. Mensen hebben nu eenmaal al eens drukkere periodes in hun leven, waarin het moeilijk is om dat evenwicht te vinden. Als uw vrienden echt om u geven begrijpen die dat en gaan ze zich aanpassen. Het jaar erna kan het dan weer zijn dat het omgekeerde het geval is en de andere eens een tijdje moet schipperen tussen alles wat in z'n leven aan het gebeuren is om de boel draaiende te houden en dan pas jij je aan aan hun agenda.
Akkoord als het altijd van 1 kant moet komen, maar vriendschap is toch ook dat je begrip hebt voor elkaars problemen/verantwoordelijkheden/moeilijkere periodes.... Eisen dat je vrienden altijd tijd maken voor jou, lijkt me eerder gedrag van een kleuter dan van een volwassen persoon met enige realiteitszin.

Hetgeen jij hier zegt klopt volledig en is ook compatibel met mijn visie.

zarathustra
3 april 2018, 19:47
Niet willen... of niet durven zeggen?

Het zal eerder dat laatste zijn. Niemand maakt zich populair door te zeggen dat je geld boven vriendschap zet, de meesten doen dat sneaky door middel van valse dilemma's:
- "Ik wil wel afspreken maar ik heb het zo druk"
- "ik wil wel mee op reis maar ik heb momenteel geen geld omdat ik pas een huis heb gekocht"
- ...
Dat is allemaal zever en zijn gewoon andere woorden voor respectievelijk: "Ik stel mijn carrière boven mijn vriendschappen" en "ik stel mijn vastgoedbezittingen/investeringen boven mijn vriendschappen".

Alles draait uiteindelijk rond keuzes. Er is niemand die hen dwingt om carrière te maken of die hen dwingt om een lening af te sluiten voor een stuk vastgoed die ze eigenlijk niet kunnen permitteren.

Ik zie niet waarom dat zever zou moeten zijn.

Om uw voorbeeld te gebruiken: "ik wil wel mee op reis maar ik heb momenteel geen geld omdat ik pas een huis heb gekocht"

Je kan best EN een een huis willen EN mee op reis gaan. Alleen wil je het ene meer dan het andere. Dat wil daarom nog niet zeggen dat je hiet niet spijtig kan vinden dat je niet beiden kan doen.

En natuurlijk gebeurd alles volgens iemands agenda, allez volgens beide partijen hun agenda. Wij zijn bevriend met een koppel dat we soms maanden niet zien omdat we toevallig niet een weekend hebben waar we allemaal niks anders gepland hebben. Dan zien we elkaar weer 3 keer op een maand. Ik zie niet waarom dat slecht zou zijn

Lulukai
3 april 2018, 21:17
Alsof ambitie 1:1 geldlust is. :Ironic:

Philharmoniker
5 april 2018, 10:48
Alsof ambitie 1:1 geldlust is. :Ironic:

Voor vrouwen toch.


:unsure:

pantomed
13 april 2018, 12:08
Ik voel me de laatste jaren meer en meer eenzaam, ook al heb ik een relatie. Ik ben gay, en vroeger had ik veel vrienden (veel heterovrienden ook). De laatste jaren heb ik het gevoel dat ik meer en meer vrienden verlies, maar dat er ook geen nieuwe vrienden nog bij komen. Vriendinnen krijgen kinderen, mensen beginnen relatie, mensen verhuizen, drukke jobs... Allemaal redenen waardoor vriendschappen verdwijnen... Als dertiger in relatie nieuwe vrienden maken is moeilijk. Iedereen heeft zijn vriendengroep, mensen zijn afstandelijker als ze ouder worden... Ik kom goed overeen met collega, goede band met buren, contacten in fitness... Sociale contacten is het probleem niet en ik ben heel vlot persoon, maar is allemaal oppervlakkig. Ik mis de echte vriendschappen, elkaar regelmatig zien en horen, leuke dingen doen... Ik heb nog paar vrienden, maar zo gaat er bevriend koppel naar het buitenland verhuizen... Zal opnieuw voor een leegte zorgen... Ik ben bang om op den duur gewoon geen enkele vriend nog over te hebben. Mijn vriend en ik zijn geen typische gays. Ik heb het gevoel dat ik nergens thuis hoor. Niet in gaywereld, en niet in de heterowereld... Ook al had ik vroeger veel heterovrienden. Ik had ook paar goede gayvrienden. Naar buitenwereld hebben we misschien perfect leven... Mooi nieuw huis, goeie jobs, veel reizen, ... Maar in realiteit is het minder rooskleurig... Veel mensen begrijpen ook niet wat het probleem is omdat ik relatie heb. Blijkbaar hebben veel mensen geen behoefte aan vrienden als ze relatie hebben... Ik weet niet waarom ik dat hier zet maar misschien herkent er zich toch iemand in mijn verhaal... Bericht sturen mag altijd...
Welkom in adulthood!
Je beschrijft hoe ik het ook ervaar.
Ik heb zo'n gevoel dat eens mensen rond de leeftijd komen van kinderen en trouwen alles precies afgestoten wordt. Enkel de partner/kinderen telt nog dan.
Is op zich wel logisch, maar toch ook weer niet.
Ik heb dan nog de pech gehad een groot deel van mijn leven in het buitenland te hebben gezeten voor ik terug in België ben komen wonen. Het is bijna onmogelijk vrienden te maken na je 30ste.

Reverz
13 april 2018, 13:24
Ik heb zo'n gevoel dat eens mensen rond de leeftijd komen van kinderen en trouwen alles precies afgestoten wordt. Enkel de partner/kinderen telt nog dan.
Is op zich wel logisch, maar toch ook weer niet.
Dat hangt toch ook gewoon allemaal heel sterk af van persoon tot persoon.

Ik heb een relatie van ondertussen bijna 2 jaar en ik zie zelfs mijn allerbeste maten nog hooguit ne keer of 5-6 op een jaar waar wij vroeger bijna elke week wel afspraken toen we allemaal nog single waren. Om eerlijk te zijn heb ik absoluut geen behoefde om die mannen nog alle weken te zien... niet omdat ze niet meer belangerijk zijn, integendeel. Het feit is gewoon dat een relatie veel tijd vraagt, en die tijd moet komen van tijd die ik vroeger aan andere zaken spendeerde: downtime, hobby/sport, vrienden (in volgorde van belangerijkheid voor mij). Genoeg tijd hebben op mijn eigen is belangrijk is voor mij kwestie van mentale stabiliteit, als ik té lang en té vaak mensen rond mij heb wordt ik echt snel cranky. In kort: als ik na mijn relatie en werk ergens tijd over heb zal ik snel kiezen voor nen avond in mijn zetel hangen boven afspreken met iemand, niet altijd maar vaak wel. Evengoed heb je mensen aan de meer extraverte kant van het spectrum die in hun "vrije tijd" net de tegenovergestelde beslissing nemen...

pantomed
13 april 2018, 16:21
Dat hangt toch ook gewoon allemaal heel sterk af van persoon tot persoon.

Ik heb een relatie van ondertussen bijna 2 jaar en ik zie zelfs mijn allerbeste maten nog hooguit ne keer of 5-6 op een jaar waar wij vroeger bijna elke week wel afspraken toen we allemaal nog single waren. Om eerlijk te zijn heb ik absoluut geen behoefde om die mannen nog alle weken te zien... niet omdat ze niet meer belangerijk zijn, integendeel. Het feit is gewoon dat een relatie veel tijd vraagt, en die tijd moet komen van tijd die ik vroeger aan andere zaken spendeerde: downtime, hobby/sport, vrienden (in volgorde van belangerijkheid voor mij). Genoeg tijd hebben op mijn eigen is belangrijk is voor mij kwestie van mentale stabiliteit, als ik té lang en té vaak mensen rond mij heb wordt ik echt snel cranky. In kort: als ik na mijn relatie en werk ergens tijd over heb zal ik snel kiezen voor nen avond in mijn zetel hangen boven afspreken met iemand, niet altijd maar vaak wel. Evengoed heb je mensen aan de meer extraverte kant van het spectrum die in hun "vrije tijd" net de tegenovergestelde beslissing nemen...

De meerderheid is toch geneigd om te doen wat jij doet: kiezen om thuis in de zetel te blijven plakken.
Nu begrijp ik dat wel hoor: werken en dan nog je gezin, een mens zou van minder "moe" worden en liever thuis blijven.

FVB9
16 april 2018, 09:25
@FVB9 wij zijn gelijken denk ik. Ik ben ook gay, ook dertiger, ook in een relatie maar daarbuiten heb ik ook bijzonder weinig echte vrienden, en ook steeds minder. Wat hier nu volgt zullen hetero's misschien iets minder begrijpen. Maar eigenlijk weet ik niet of ik het kan wijten aan mijn geaardheid..

Mijn studies deed ik in een andere stad dan waar ik nu woon en in tegenstelling tot mijn lief heb ik hier geen banden. In het begin had ik wel de gay-uitgaansvrienden, die zoals je wel wel weet in het gaywereldje niet altijd gebonden zijn aan stad of locatie, waardoor ik toch mensen kende.. Maar naarmate je 30 wordt doorprik je die bubbel en vind je daar niets meer aan. Vriendschappen draaien er bovendien teveel rond looks en status. Zelfs met de looks zal iemand daar niet gelukkig van worden als het doel vriendschap is. Dat is zowat hetzelfde als een hetero man die met een willekeurige vrouw een vriendschap opbouwt, dat is misschien ook niet zo gezond als vriendschap het doel is.

Er zijn ook wel gays op mijn leeftijd die duurzamere vriendschappen zoeken, meestal koppels. Zo ken ik er een aantal die ik eigenlijk tot mijn vrienden categoriseer maar waarbij ik toch niet altijd graag bij ben, omdat ze altijd de studentikoze neiging hebben om andere onbekenden uit te nodigen op sociale aangelegenheden, wat voor ongemakkelijke situaties zorgt omdat het nu eenmaal niet met iedereen klikt. En de gay culture en het vrienden zijn omwille van dezelfde geaardheid, ik heb het altijd kunstmatig gevonden.

Aan dat laatste heeft mijn lief trouwens een hekel, en dus wil hij er eigenlijk nooit bij zijn, en wil ik niet dat hij erbij is, en zijn deze vriendschappen dus zeer gescheiden, niet gezond! Ik heb al meerdere keren geprobeerd deze vriendschappen op te bouwen maar er lijkt altijd die drang te zijn naar een grote groep of gay friends en het spreekt mij en mijn lief totaal niet aan. Is dat dan zo typisch? Andere van deze vrienden zijn aan hun 30stige dan weer blijven steken in hun eeuwige studentenleventje, dat fenomeen ken je misschien ook, en dat verwaterde dus eveneens.

Ik vermoed dat het ook wel ergens aan mijzelf ligt. Ik ben niet de meest sociale persoon, ik hou meer van een enkele close friend dan van dingen zoals housewarming parties of trouwfeesten. Bovendien is het ook niet verkeerd met hetero's vriendschappen te sluiten, ik zou het zelfs gemakkelijker vinden in de omgang, alleen, waar vind ik een aanknopingspunt? En hoe zorg je ervoor dat het niet kunstmatig is?
Self pity probeer ik te vermijden. Maar mensen die vrienden konden behouden uit de studententijd hebben echt wel veel geluk hierin.. evenals mensen met kinderen natuurlijk, want dan heb je iets om over te praten met andere ouders.. En kinderen adopteren, dat is voor ons zelfs als het wilden, vrijwel een utopie (maar daar zijn andere topics voor).

Etentjes thuis bijvoorbeeld zijn enkel met de vrienden van mijn lief, en daar "probeer" ik gedeeltelijk mij aan op te trekken, maar het blijven vrienden van hem, niet de mijne.
Verder volg ik al even taallessen in avondschool, wat heel leuk en sociaal is. Ik hoor van andere taalgroepen dat er soms echte vriendschappen buiten de lessen ontstaan, maar in mijn klassen heb ik het nog nooit gezien. Als de les is gedaan gaan mensen naar huis, zelfs na soms een (meestal oppervlakkige) babbel op café. Dusja, hobbies.. maybe..

Vrienden, echte soulmates, ik mis het enorm, het is momenteel een zeer grote zorg, ik ben er ongelukkig van.

Last but not least: zeggen dat je vrienden zoekt of er geen hebt is een enorm taboe.


Hey bedankt voor uw reactie, ik was op reis waardoor ik het maar laat zag. Wat je zegt op het laatste is inderdaad waar, zeggen dat je vrienden zoekt is not done. Wat je in jouw ervaringen beschrijft zijn eigenlijk gewoon ook mijn ervaringen. Ik herken me in zoveel dingen die je zegt.

willydrama
17 april 2018, 20:08
heel deze problematiek was toch minder aanwezig 50 jaar geleden, lessen uit het verleden leren en toepassen op het nu
of bvb zelf een vereniging oprichten rond uw interesse en zo volk aantrekken

USMC1032
1 juli 2018, 18:55
Welkom in adulthood!
Je beschrijft hoe ik het ook ervaar.
Ik heb zo'n gevoel dat eens mensen rond de leeftijd komen van kinderen en trouwen alles precies afgestoten wordt. Enkel de partner/kinderen telt nog dan.
Is op zich wel logisch, maar toch ook weer niet.
Ik heb dan nog de pech gehad een groot deel van mijn leven in het buitenland te hebben gezeten voor ik terug in België ben komen wonen. Het is bijna onmogelijk vrienden te maken na je 30ste.

Yep mijn relaties is stuk gelopen na 4,5 jaar nadat ze mij begon te slaan we zijn nu uit elkaar. Ik ben terug gekeerd naar mijn ouderlijk huis (voorlopig) omdat we moeten het huis nog regelen en zij is mij al 4 maanden een stilte behandeling aan het geven. Maar nieuwe vrienden maken rond 30 jaar forget it, mensen willen graag praten maar vriendschap is al moeilijk te vinden en laat staan een relatie op te bouwen. Meeste vrouwen zijn echt raar rond de midden 20 jaar . Vind ik toch

gumball4000
3 juli 2018, 15:02
Ik snap het probleem van TS ook wel. Zit zelf rond de 30, vrienden die ik vroeger had zijn een andere weg ingeslagen.
Iedereen werkt, heeft zijn eigen familie/kinderen ed.
Overlaatst ook "een tegenslag" gehad. Ik dacht dat ik een leuke kameraad had en persoonlijk contact > lege boodschappen/facebook hype . Nu gaat hij trouwen. Van hem had ik verwacht dat hij het eerst persoonlijk aan vrienden zou vertellen.. nowp.. gewoon op Facebook gesmeten. Vond het "een tegenslag", gezien ik toch had verwacht dat hij het tegen goede kameraden eerst zou gezegd hebben en pas achteraf algemeen zou bekendmaken.
Nuja iedereen doet zoals hij wil natuurlijk.
Of kameraden/koppels die je bij u uitnodigt en een goed fun moment mee beleeft. Je verwacht indirect dat zij de volgende keer initiatief nemen en u uitnodigen bij hen/op restaurant. Maar het komt er dan precies nooit van. En dan stel ik mij de vraag "wat moet ik van dergelijke vriendschappen denken? Heb ik de vriendschap verkeerd ingeschat of heb ik hem wel juist ingeschat, maar is hun aanpak gewoon anders en daarom niet minder?"

En dan zijn er de mensen in uw omgeving die qua quality-talk 0.000 waard zijn. Waar ik bijvoorbeeld graag praat over de actualiteit, het financiele, reizen, relatie... Hebben zij precies nog puberpraat.
Nu niet denigrerend bedoelt (en niet dat dit algemeen zo is), maar in mijn omgeving zijn de goede kameraden precies enkel de mensen die dezelfde richting gevolgd hebben (master). Mensen waarmee ik vroeger gestudeerd heb (bachelor) zijn precies pubers die op een roze wolk leven. Zijn ook mensen waar ik niets van kan bijleren.. Vind het soms spijtig dat ik niet veel mensen met dezelfde interesse vind

maccie
4 juli 2018, 10:11
Denk dat de meesten dit wel ervaren, zoals al gezegd is geweest "welcome in adulthood".
Ik kan zonder twijfel zeggen dat ik GEEN vrienden heb, buiten wat sociaal contact met collega's heb ik verder niemand die ik als vriend kan bestempelen.
Er zijn maar 7 dagen in de week die al voor 90% opgevuld word door werk, het huishouden, mijn vrouw en onze 2 kinderen.
ALS ik geluk heb heb ik misschien 1 of 2 uur per week dat ik iets anders kan doen, dan spendeer ik dat liever nog eens aan wat gamen, wat prutsen aan mijn laptops/rpi of om te gaan hardlopen.

Vroeger zat ik elke week bij vrienden, en dan als je begint met werken merk je dat het contact begint af te brokkelen.
Zeker als iedereen begint met trouwen, kinderen enzovoorts ... dan is het gewoon gedaan en moet je vechten om 1 dag per jaar te kunnen plannen om iets met u vrienden te gaan doen.
Want er is altijd wel ene die niet kan vanwege ...

Proto
4 juli 2018, 10:58
Denk dat de meesten dit wel ervaren, zoals al gezegd is geweest "welcome in adulthood".
Ik kan zonder twijfel zeggen dat ik GEEN vrienden heb, buiten wat sociaal contact met collega's heb ik verder niemand die ik als vriend kan bestempelen.
Er zijn maar 7 dagen in de week die al voor 90% opgevuld word door werk, het huishouden, mijn vrouw en onze 2 kinderen.
ALS ik geluk heb heb ik misschien 1 of 2 uur per week dat ik iets anders kan doen, dan spendeer ik dat liever nog eens aan wat gamen, wat prutsen aan mijn laptops/rpi of om te gaan hardlopen.

Vroeger zat ik elke week bij vrienden, en dan als je begint met werken merk je dat het contact begint af te brokkelen.
Zeker als iedereen begint met trouwen, kinderen enzovoorts ... dan is het gewoon gedaan en moet je vechten om 1 dag per jaar te kunnen plannen om iets met u vrienden te gaan doen.
Want er is altijd wel ene die niet kan vanwege ...

Dat klinkt vreselijk.

FlatSix
4 juli 2018, 11:08
Begrijp wel niet goed waarom je altijd met "iedereen" moet afspreken. Heb een vriendengroep van 4 man, en daar doen wij dat ook. Maar met studiegenoten spreken wij regelmatig af, en als er dan een paar niet kunnen is dat maar zo.

Sylverscythe
4 juli 2018, 11:31
Begrijp wel niet goed waarom je altijd met "iedereen" moet afspreken. Heb een vriendengroep van 4 man, en daar doen wij dat ook. Maar met studiegenoten spreken wij regelmatig af, en als er dan een paar niet kunnen is dat maar zo.

Hier min of meer hetzelfde. Enkele goede vrienden voor het leven uit de tijd van het middelbaar, wij spreken toch al 16 jaar ofzo geregeld af, nu natuurlijk minder dan toen we allemaal vrijgezel en 18 jaar waren want dat is het leven. Dan enkele geweldige collega's of ondertussen ex-collega's die ik ook wel als vrienden voor het leven zou bestempelen.

Met die twee "vriendengroepjes" kom ik toe hoor, en ik ben ook vrijgezel geweest eind 20/begin 30, zonder problemen. Mijns inziens is het probleem vaak koppels die vergeten dat ze nog iets hebben zoals vrienden, en dan enkele jaren later uit elkaar gaan, terwijl de bruggen opgeblazen zijn. Dat ook al genoeg gezien hoor, en ik probeer dat te vermijden.

ashuray
7 juli 2018, 19:33
Als hetero meisje heb ik nooit echt vriendinnen gehad in mijn leven en durf daar ook voor uit te komen.
Zelf ben ik 26 jaar, maar vaak gepest geweest. Nu heb ik twee vriendinnen, die ik zelfs nog niet veel zie. Soms wel de behoefte om meer vriendinnen te hebben, maar dat is nu voornamelijk omdat mijn relatie slecht gaat en ik het niet meer zie goedkomen. Dan kan het wel deugd doen om mijn hart te luchten en dat laatste mis ik wel. Bij mijn twee vriendinnen kan ik dat niet want die hebben ook geen ervaring met relaties en dat is dan wat moeilijker :)

Oei gaat het niet goed? Het is dus niet tot samenwonen gekomen na al dat geplan en gestress over tuperware potjes etc?

boomheadshot
7 juli 2018, 19:55
Het probleem is ook dat mensen te weinig tijd hebben voor elkaar,het leven gaat hier snel full time jobs druk verkeer en dan willen de mensen gewoon wat tijd voor hun eigen.

zarathustra
7 juli 2018, 20:09
Wil je de echte waarheid misschien na u sarcastische opmerking ???? Mijn vriend heeft een hersentumor! Nu nog grappig?

Het feit dat uw relatie slecht gaat omdat uw vriend ziek is is ook wel een sprong.

coldplayke
9 juli 2018, 09:48
Ik ben een vrouw van 23 en heb buiten mijn partner ook niet echt vrienden - of toch niemand die ik als echte vriend beschouw. Wel wat kennissen, "maten" of collega's waar ik het goed mee kan vinden, maar niets dat ik langer dan een paar jaar zie duren. Vroeger in het middelbaar en aan de unief had ik wel vriendinnen (maar dan ook niet van die aard dat ik ze echt als hartsvriendinnen zou beschouwen), maar dan ook merk ik dat zodra de paden van elkaar scheiden, die vriendschap heel snel verwatert (voornamelijk omdat ik geen interesse heb om ze te onderhouden).

Ik ben sowieso wel heel introvert en zit veel in mijn eigen cocon, maar ben toch bang dat ik ooit spijt ga hebben dat ik niet meer moeite doe om contacten te leggen met mensen. Onlangs kreeg ik een bericht van iemand waar ik een paar jaar redelijk goed mee bevriend was in het middelbaar, dat ze spijt had dat ze me had laten vallen toen ik werd gepest. En toen dacht ik "misschien is dit het moment om de vriendschap terug een kans te geven", maar dan merk ik dat ik weer heel afhoudend en afstandelijk ben, en dan leidt het tot niets behalve wat oppervlakkig heen en weer geklets tot we elkaar weer wederzijds vergeten.

Op dit moment verdoezelt mijn relatie veel, omdat ik gelukkig ben met mijn partner en aan hem ook heel veel heb. Maar als er hem ooit iets overkomt, weet ik niet op welke "support group" ik ga kunnen rekenen. En dat vind ik een heel egoïstische redenen om vrienden te zoeken, gewoon voor als er ooit iets met mijn relatie gebeurt. Want ik weet dat ik weer weinig moeite ga doen om initiatief te nemen en dat ik gewoon een slechte vriend zou zijn.

Satkan
9 juli 2018, 16:09
Ik ben een vrouw van 23 en heb buiten mijn partner ook niet echt vrienden - of toch niemand die ik als echte vriend beschouw. Wel wat kennissen, "maten" of collega's waar ik het goed mee kan vinden, maar niets dat ik langer dan een paar jaar zie duren. Vroeger in het middelbaar en aan de unief had ik wel vriendinnen (maar dan ook niet van die aard dat ik ze echt als hartsvriendinnen zou beschouwen), maar dan ook merk ik dat zodra de paden van elkaar scheiden, die vriendschap heel snel verwatert (voornamelijk omdat ik geen interesse heb om ze te onderhouden).

Ik ben sowieso wel heel introvert en zit veel in mijn eigen cocon, maar ben toch bang dat ik ooit spijt ga hebben dat ik niet meer moeite doe om contacten te leggen met mensen. Onlangs kreeg ik een bericht van iemand waar ik een paar jaar redelijk goed mee bevriend was in het middelbaar, dat ze spijt had dat ze me had laten vallen toen ik werd gepest. En toen dacht ik "misschien is dit het moment om de vriendschap terug een kans te geven", maar dan merk ik dat ik weer heel afhoudend en afstandelijk ben, en dan leidt het tot niets behalve wat oppervlakkig heen en weer geklets tot we elkaar weer wederzijds vergeten.

Op dit moment verdoezelt mijn relatie veel, omdat ik gelukkig ben met mijn partner en aan hem ook heel veel heb. Maar als er hem ooit iets overkomt, weet ik niet op welke "support group" ik ga kunnen rekenen. En dat vind ik een heel egoïstische redenen om vrienden te zoeken, gewoon voor als er ooit iets met mijn relatie gebeurt. Want ik weet dat ik weer weinig moeite ga doen om initiatief te nemen en dat ik gewoon een slechte vriend zou zijn.

Ik zie issues in volgende zaken. Je ziet vrienden als een gereedschap om zwaktes in jouw leven te verstevigen. Waarschijnlijk heb je daardoor niet echt vrienden, omdat je ook geen vriendschap geeft, mensen voelen dat sneller dan je denkt, en dan ben je maar gewoon Coldplayke, dat meisje waar we perfect zonder kunnen. Ik hoop dat je in gaat zien dat vrienden belangrijker zijn dan een partner, en aan jezelf gaat werken om die mentaliteit om te draaien.

Want als je vriend weg valt, dan zie ik dit in een klassiek geval van eenzaamheid en depressie eindigen, omdat je naar mijn gevoel niet gelukkig bent met enkel jezelf.
Het is nooit te laat om fouten in te zien, en aan jezelf te werken om wél een gelukkig leven te leiden, ZONDER je daarvoor iemand nodig hebt. Pas daarna kan je IMO echte vriendschappen opbouwen.

Tah_b00nz0r
9 juli 2018, 23:03
Het probleem is ook dat mensen te weinig tijd hebben voor elkaar,het leven gaat hier snel full time jobs druk verkeer en dan willen de mensen gewoon wat tijd voor hun eigen.

beetje compenseren eh... de ene week werk ik maar 36-37u, de andere week kunnen er da 50 zijn. Dan heb ik ook wel eens wat tijd met men vriendin nodig of je begint serieus naast elkaar te leven zoals wij ooit al eens hebben.

Ik moet ook men vrienden wel eens teleurstellen met de vermelding dat ik al ne serieus drukke agenda heb en ook wel eens rustig met die van ons wil thuis zitten. Als er dan eens wat meer tijd over schiet ben ik sowieso int weekend op cafe met maten.