Review: The Ball

Special | 01-11-2010 -

Indie games hebben de laatste jaren een enorme opmars gekend. Ben je op zoek naar een origineel spel dan kan je best eens verder kijken en rondsnuffelen in dat marktsegment. Hebben indie games je nog niet warm gekregen, wat dacht je dan van The Ball. Een van de leukste puzzelgames sinds Portal en bovendien afkomstig van onze eigenste Hourences!

Het spel begint met een sfeershot van een vulkanisch gebergte ergens in Mexico, waar een archeologische expeditie aan de gang is. Jij bent een van de ontdekkingsreizigers en valt per ongeluk in een diepe grot zonder de mogelijkheid terug naar boven te klimmen. Je besluit dan maar de grot te verkennen en al snel zie je een vreemd wapen op de grond liggen. Je innerlijke psychopaat zal zijn bloedlust moeten temmen want het geweer schiet geen kogels af. Het wapen kan het best omschreven worden als een combinatie van een mechanische hamer met een elektromagneet. Plots kom je een gigantische metalen bal tegen, die reageert op het geweer.  Blijkbaar ben je niet de enige die in de kronkels van de onderwereld ronddwaalt. Naarmate je verder afdaalt in de grot, kom je restanten tegen van een oude civilisatie. Sommige van die oude bewoners zijn niet bepaald blij met je bezoek.

Intrigerend door zijn eenvoud

The Ball omvat geen episch verhaal. Het ontplooit zich aan de hand van hiërogliefen en verborgen informatie van bewoners. Toch is men erin geslaagd om met een beperkte verhaallijn een zeer interessante setting te creëren. De karige informatie laat immers voldoende ruimte om zelf de gaten op te vullen. Doorheen het spel kom je regelmatig een mysterieuze figuur met een staf tegen, die je telkens net een stap voor is. Dat is een bijzonder efficiënte manier om de aandacht van de speler vast te houden aangezien je uitkijkt naar de onvermijdelijke confrontatie met dit luguber personage.





Een hechte vriendschap

Met de linkermuisknop kan je de bal vooruit katapulteren terwijl de rechtermuisknop hem naar je toe brengt. De elektromagneet is bovendien krachtig genoeg om vanop elke afstand de bal aan te trekken, zodat je niet constant terug moet lopen. Die mate van controle lijkt het voorwerp tot leven te wekken. Na verloop van tijd begin je een emotionele band te voelen met de bal omdat hij als een trouwe puppy naar ieder commando luistert.

Het spel is een first-person puzzelgame in hart en nieren en een vergelijking met Portal is dan ook onvermijdelijk. Net als bij Valve's pareltje hanteer je een vreemd wapen en is je trouwe metgezel een zielloos voorwerp. Het zou The Ball echter oneer aandoen om het te beschrijven als een kloon van Portal. Waar heel wat gelijkaardige games falen om interessante puzzels voor te leggen aan de speler, biedt The Ball een diversiteit aan uitdagingen, zonder te vervallen in goedkope recyclage van oudere puzzels. Hoewel de puzzels steeds te herleiden vallen tot het activeren van schakelaar, biedt de omkadering voldoende afwisseling. Op een gegeven moment bijvoorbeeld moet je de bal drenken in olie en het achtergelaten spoor in brand steken om een houten obstakel tot as te herleiden. Soms gebeurt het dat de bal zich boven of onder jou bevindt en je hem met de elektromagneet moet begeleiden doorheen een doolhof. Dieper ingaan op de puzzels zou echter het verrassingseffect wegnemen van het spel, dus je moet de rest maar zelf ontdekken.





Machteloosheid

Nu en dan daagt het spel je uit met een horde agressieve zombies. Daar valt pas echt op hoe belangrijk de bal is. Aangezien je met het geweer zelf niet kan aanvallen, zal je de bal moeten gebruiken om de vijanden tot moes te pletten. Wanneer je gescheiden bent van de bal en een groep huiveringwekkende beesten tegenover jou staan, krijg je een bijzonder ongemakkelijk gevoel. Terwijl het spel triomfeert met zijn originele puzzels, slaat het de bal mis met de gevechten. De vijanden zijn niet bepaald intelligent en stormen meestal recht op je af. Aangezien je meestal de bal nodig hebt om ze te verslaan, voelen de gevechten bij momenten nogal houterig aan, zeker wanneer je tot een confrontatie komt in een nauwe gang. Gelukkig bestookt de game je niet constant met zombies en vreemde wezens, zodat het nooit echt frustrerend wordt. De keuze om vijanden toe te voegen aan het spel valt trouwens zeker te verdedigen doordat het een akelige sfeer schept en je een vijandig gebied aan het verkennen bent.

Unreal engine laat zich van zijn beste kant zien

Voor een indiespel weet The Ball visueel behoorlijk te overtuigen. De Unreal 3-engine laat nogmaals zijn sterkte zien en lijkt gemaakt te zijn om donkere grotten tot leven te wekken. Hier en daar bevat het spel wel matige texturen, maar dat zijn details die weinig afbreuk doen aan het overtuigende geheel. Hoewel de ondergrondse setting vrij eentonig is, slaagt men er toch in voldoende afwisseling te brengen door middel verschillende ondergrondse nederzettingen. Hoe verder in het spel, hoe interessanter en grotesker het leveldesign. Het paradepaardje is zonder twijfel de bal zelf. Versierd met goud, vreemde geschriften en ingemetselde schedels is het werkelijk een streling voor het oog. Jammer genoeg neemt de bal het grootste deel van je scherm in wanneer je hem bestuurt. De makers hebben dat probleem proberen op te lossen door de bal doorschijnend te maken en enkel het ijzeren skelet te laten zien. Maar het belemmert nog steeds het zicht van de stijlvolle omgevingen. De soundtrack voelt erg koud aan en wekt zo dreigende sfeer op. Onverwachtse geluiden zullen verschillende gamers onder ons ongetwijfeld doen verschieten.




Heb je de omvangrijke singleplayer tot een goed einde gebracht, dan wacht je nog een survivalmode, waar je het opneemt tegen een zondvloed aan vijanden. Ook daar blijven de gebreken van het vechtsysteem merkbaar. Toch is het een leuk extraatje waarmee het spel je een aantal extra uren spelplzier aanbiedt. De grote kracht van The Ball ligt echter bij de originele puzzels.

Conclusie