PSN review: Braid

Special | 20-01-2010 -

Iedereen droomt er wel eens van om de tijd te kunnen terugspoelen. Je zou de dingen waar je spijt van hebt anders kunnen aanpakken, je eerste kus opnieuw beleven... de mogelijkheden zijn eindeloos! Dat heeft indie-ontwikkelaar Jonathan Blow blijkbaar zeer goed begrepen toen hij zijn laatste project Braid ontwierp. De mogelijkheid om de tijd te manipuleren maakt van deze puzzle-platformer immers een zeer unieke game, die sinds kort eindelijk op PSN verkrijgbaar is.

Braid lijkt op het eerste zicht een pure rip-off van Super Mario Bros. Niets is echter minder waar. Akkoord, er zijn  een aantal elementen uit voorgenoemde game te herkennen, zoals het springen op Goomba's, de verraderlijke valkuilen en de zwarte kanonnen. Toch is er een verschil. Braid is in de eerste plaats een puzzlegame geworden, waarin je elke hersencel in je hoofd nodig zal hebben om alle puzzelstukken in de levels te verzamelen en de legpuzzels te vervolledigen.



Sorry Tim, your princess is in another castle...

Het personage waarmee je speelt heet Tim en is op zoek naar zijn geliefde prinses. Blijkbaar is er in het verleden een en ander misgelopen tussen die twee, waardoor hij vastberaden naar een manier zoekt om het weer goed te maken. Het manipuleren van tijd is daarvoor een ideaal hulpmiddel en tevens een must om veilig de mogelijke verblijfsplaats van de prinses te bereiken. Wordt Tim geraakt door een Goomba of valt hij in een diepe put, dan kan hij gewoonweg de tijd terugdraaien tot het moment dat hij op veilige bodem stond. Lezers die nu denken dat Braid hierdoor wel erg gemakkelijk moet zijn kan ik meteen geruststellen: je zal het terugdraaien van de tijd juist moeten gebruiken om de behoorlijk pittige puzzels op te lossen.

Zo moet je bijvoorbeeld en hoger gelegen gebied bereiken door middel van een bewegend platform, maar je kan niet tegelijkertijd aan de hendel trekken en op het platform gaan staan. Eerst de hendel bedienen, even de tijd terug spoelen en dan op het platform gaan staan biedt dan de oplossing. Dit is mogelijk doordat bepaalde elementen in sommige levels niet of juist wel beïnvloed worden door de tijd. In een andere wereld beweegt elke vijand dan weer mee met elke stap die je zet en kom je vroeg of laat in botsing als je geen doordachte acties onderneemt. Weer in een andere wereld herhaalt een schaduw van jezelf je laatste bewegingen nadat je de tijd hebt teruggedraaid, zodat je terwijl iets anders kan doen. Jonathan Blow verdient een standbeeld voor de creativiteit waarmee hij de verschillende puzzels ontworpen heeft. Ook valt het op dat er zeer weinig recyclage is in het spel, waardoor zowat elk level unieke puzzels heeft.



Breinkrakers

Innovatie is dus troef in deze game, maar door de unieke denkwijze die je moet volgen om de puzzels op te lossen wordt het bij momenten frustrerend moeilijk. Wie de tijdspuzzels van Ratchet & Clank: Crack in Time al een uitdaging vond zal hier zeker een vette kluif aan hebben. Blow heeft er namelijk bewust voor gekozen om geen enkele hint in het spel te verwerken, waardoor je soms geen flauw idee hebt waar je de oplossing moet zoeken. Meestal volstaat het om de omgeving en het gedrag van de Goomba's voldoende te observeren of om uitgebreid het trial-and-error principe toe te passen, maar soms geraak je daar zelfs geen stap mee verder.

Zo geraakte ik op een gegeven moment maar niet aan een puzzelstuk op een alleenstaand hoger gelegen platform. Na wat hendels en platforms te verzetten in een ander deel van het level, was ik er reeds in geslaagd om een Goomba naar dat gebied te krijgen. Maar zelfs door op dat beest te springen geraakte ik na vele pogingen net niet op dat platform. Uiteindelijk heb ik mijn principes aan de kant geschoven en voor één keer een walkthrough opgezocht. Blijkbaar moest je die Goomba een kopstoot geven op het moment dat die van een verhoogje viel, dan de tijd terug draaien en vervolgens op de Goomba springen nadat ie omhoog vloog. Ik denk dat ik zelfs na een halve dag langer zoeken daar nog niet zelf op gekomen was.



Schilderskunst

De hoge moeilijkheidsgraad zorgt er voor dat Braid eerder geschikt is voor de die-hard puzzelaar dan voor de gemiddelde platformgamer. Ook zal je de moeilijkste puzzels voor de rest van je leven niet meer vergeten nadat je er zo lang op hebt gezocht, waardoor de herspeelbaarheid vrij laag is. Gelukkig is er nog een time-run mode voorzien waarbij je het volledige spel op minder dan 45 minuten moet uitspelen. Zelfs als je elk level uit je hoofd kent is dit alles behalve een gemakkelijke opdracht. Verder kan je je nog afvragen waarom je niet begint in de eerste wereld maar in wereld twee. De reden daarvoor zal je wel kunnen raden als je het concept en het verhaal van het spel begrepen hebt.

Tenslotte was ik uitermate onder de indruk van de audiovisuele stijl van Braid. De graphics zien eruit alsof ze met waterverf geschilderd zijn en bestaan uit een sfeervolle combinatie van heldere pastelkleuren. Ga op een willekeurige plek in een level staan, neem een screenshot en je hebt gegarandeerd een afbeelding om af te drukken en in te kaderen. Ook de muziek, die een klassiek tintje heeft is bijzonder geslaagd. Erg leuk is dat de muziek vaak de manipulatie van de tijd volgt, wat in bepaalde levels voor een bijzondere sfeer kan zorgen.

Conclusie