E3 2012: Op stap met Lara Croft in Tomb Raider

Special | 06-06-2012 -

Een van de (vrouwelijke) sterren van deze E3 is zonder twijfel de koningin der avonturenspellen, Lara Croft. In haar nieuwste avontuur ziet ze er beter uit dan ooit en dat mag je ook zeggen van het veelbelovende spel zelf. Wij mochten al even proeven van Lara Croft en van Tomb Raider.

Tomb Raider, de langverwachte reboot van de reeks, wordt misschien wel harder, vuiler en emotioneler dan we dachten aan te kunnen.

Halverwege de pre-E3-demo van Tomb Raider pende ik de volgende zin in mijn blocnote: ‘Lord of the Flies'. De allereerste echte gameplay die we van de game te zien kregen, en die zich afspeelde op een op het eerste gezicht onbewoond eiland, brengt de piepjonge avonturierster in het midden van een clash tussen een groep schipbreukelingen waarmee ze ook zelf op het eiland was aangespoeld, en een bende compleet verwilderd schorremorrie dat al eerder een nieuwe thuis had gevonden op het atol. Net als in Lord of the Flies dus, een roman van William Golding uit 1954 waarin een groep kinderen op een onbewoond eiland neerstort en, zonder toezicht van volwassenen, uiteensplijt in een groep die het gezonde verstand wil laten primeren en eentje die zich laat gaan in verwildering en godsverering. En kijk eens: niet toevallig vindt het primitieve tuig dat de jonge Lara tegenkomt op het eiland de restanten van een ondertussen uitgestorven primitieve samenleving terug, compleet met kant-en-klare afgodsbeelden. "We nemen veel in ons op", zegt Karl Stewart, Brand Manager van de game bij studio Crystal Dynamics. "Het hele concept dat we bedachten voor deze reboot spruit voort uit een amalgaam van ideeën. Maar Lord of the Flies, met zijn oorlog tussen een geciviliseerde groep mensen en een verwilderde meute, was daar zeker bij."



Verkrachting

Die ontmoeting met het primitieve tuig is niet mals voor de nog piepjonge avonturierster: ergens tegen het einde van de demo wordt ze zelfs bijna verkracht, en houdt ze enkel dankzij een bits quick-time-event de broek nog aan. Met een pistoolschot door de kop van de bendeleider werd een einde gemaakt aan de vijftien minuten durende demo, die gedurende zijn hele speeltijd een gelijkaardige hardheid vertoont. Vanaf het moment dat ze de schipbreuk uit de E3-demo van vorig jaar heeft overleefd, begint namelijk het echte werk pas: overleven in de vijandige omgeving van dit onbekende atol. Dat begint met het aanmaken van een vuur en gaat verder met het jagen op een hert, waarna de spanning wordt opgevoerd met de eerste schanddaden van de ‘oorspronkelijke' eilandbewoners en het neerschieten van wolven met pijl en boog. Als er één element is dat de wedergeboren Tomb Raider gewoon heeft meegenomen uit de oude reeks, dan is het die harde fysieke component: Lara's 3D-model wordt viezer en viezer naarmate ze zich verder een weg baant door de jungle, en de geluidseffecten beuken zich recht door je lijf. Het is misschien wel de bedoeling om de reeks opnieuw op te starten na de commercieel tegenvallende Anniversary/Legend/Underworld-trilogie, maar de opbouw van de game is tegelijkertijd vintage Tomb Raider: eerst de natuurelementen trotseren, daarna een aantal door primitieve mensen geplaatste vallen verschalken en vechten tegen de schoftigheid van menselijke tegenstanders die je pad kruisen, om vervolgens dieper en dieper door te dringen naar de restanten van een vergane oude wereld. Het is een formule die we al kennen sinds de eerste Tomb Raider uit 1996.

"Ik benadruk het nog eens: onze Tomb Raider is een complete reboot", zegt Stewart. "We beginnen de reeks opnieuw, met een schone lei. Maar we hadden vooraf een samenvatting gemaakt met canonieke elementen die er absoluut in moeten blijven. Lara's paardenstaart, bijvoorbeeld: als we daar iets aan zouden veranderen, zouden de bestaande fans ons vermoorden."



Lopen, klauteren, vechten en... wolven

Ook qua gameplay is er weinig veranderd. Opnieuw helpt loop-, klauter- en vechtwerk de boel vooruit, en er dient ook wat geschoten te worden. Tijdens de demo die ik kreeg te zien was dat laatste met pijl en boog: eerst moest je op een hert jagen om voedsel te hebben, later zat je vast in een wolfsklem en moest je vanuit liggende positie een roedel aanstormende wolven neerhalen voordat ze je bereikten. Als dat laatste toch gebeurde, volgde er nog een ultiem quicktime-event waarin je het beest een pijlpunt door zijn bek kunt jagen. Maar ook hier zitten we nog altijd op bekend terrein: wilde beestjes kreeg je ook al in de vroegste Tomb Raider-games.

Maar Crystal Dynamics bracht ook een paar nieuwe elementen binnen in ‘hun' Tomb Raider. Een systeem van ervaringspunten bijvoorbeeld, dat zich vertaalt in je ‘survival skills'. Ook kun je kampen gebruiken om je materiaal te upgraden: op een bepaald moment moest Lara bijvoorbeeld de hakbijl die ze had gevonden tussen de spullen van zo'n eilandwoesteling een beetje verstevigen om hem ook als hefboom te gebruiken - dat kan dus, na het vinden van voldoende grondstoffen, in zo'n kamp. Ook introduceerden de ontwerpers een ‘instinct'-modus, die je op weg helpt naar de volgende plaats waar je moet zijn. De ervaring van Tomb Raider is vrij lineair, maar soms kom je in een grotere minihub terecht: tijdens sequenties waarin je moet jagen, bijvoorbeeld.



Meisje wordt vrouw

En dan is er het belangrijkste extra ingrediënt dat Crystal Dynamics toevoegde aan de mix: emotie. Dat is belangrijk, omdat er hier tegelijkertijd een ‘origin story' wordt verteld: het jonge meisje dat je aan het begin van de game bestuurt wordt de Lara Croft die we kennen dankzij de beproevingen die Tomb Raider haar doet doorstaan, en we maken ze allemaal vanop het eerste bankje mee. Fysiek is Lara redelijk olympisch, maar het blijft een bang, jong meisje, dat zich verontschuldigt tegenover het hert dat ze net heeft aangeschoten om te overleven, en bij momenten siddert van koude en schrik. Nog nooit zag ik emotionele lichaamstaal, dat meestal gereserveerd blijft voor de niet-speelbare cutscenes, zo goed vertaald naar het effectief speelbare 3D-model van het hoofdpersonage in een game.

Een andere component die de emotionele toon van Lara's avonturen onderstreept is het camerawerk. "De cadrage van de dingen die er gebeuren tijdens het spel zagen we nog in geen enkele game echt goed gedaan", zegt Stewart. "Dus bouwden we een eigen camerasysteem in de game in. Ook als je aan het spelen bent positioneert de camera je actief als een toeschouwer, en brengt hij je in de scène."



Tastbare viezigheid

De lanceringsdatum voor Tomb Raider is ondertussen vastgelegd op 5 maart volgend jaar, dus er is nog wel wat tijd voor Crystal Dynamics. Maar deze tweede demo lost in ieder geval al een niet gering stuk van de torenhoge verwachtingen in. De visuele afwerking ziet er, met nog een klein jaar vijl- en polijstwerk voor de boeg, nu al bangelijk uit. De duistere toon uit de vorige afleveringen werd vervangen door een iets lichter en kleurrijker patina, maar dat wordt goedgemaakt door een paar andere elementen. Het feit dat de viezigheid en vochtigheid van de eilandjungle bijna tastbaar wordt dankzij de partikeleffecten, bijvoorbeeld. Op een bepaald moment gebeurde er een erg vreemde kronkel in het verhaal, wanneer Lara na haar allereerste zware beproevingen op het eiland een hele equipe van andere schipbreukelingen tegenkomt, die blijkbaar hetzelfde traject al fluitend hadden afgelegd. Maar aangezien ik alleen maar een verticale doorsnede van de game heb gezien, is het te vroeg om over dat soort dingen te vallen. Qua menselijk drama zijn de schrijvers van de game alvast een goeie job aan het doen met het script. En de artiesten met de visuele omgeving. En de ontwerpers met de gameplay. Met andere woorden: ze mogen zo voortdoen. Ook al omdat er veel op het spel staat: een icoon als Lara Croft opnieuw uitvinden doe je niet lichtzinnig. "Dit is de game die onze carrières maakt", weet Stewart.

Conclusie