[Bordspel] Vrijdag

Special | 16-02-2012 -

Het enige nadeel van spelletjes spelen is uiteraard de kans dat je verliest. Nu valt dat verliezen nog mee (ondertussen zijn we dat al wel gewoon), maar het steeds moeten kijken naar die overwinningsdans en de euforische oerkreten van de overwinnaar is een foltering die we ondertussen beu zijn. Je kan eventueel minder expressieve vrienden zoeken, maar er is nu ook een andere optie: het solobordspel. We hoeven voor één keer niet te wachten op voldoende vrienden om het spel te testen, dat is al een voordeel. Benieuwd wie dit soloavontuur gaat winnen! 

Er bestaan al langer spelen die je alleen kan spelen (Agricola, Le Havre en de meeste coöperatieve spelen zoals Pandemie). Dikwijls zijn dat eerder flauwe afkooksels van het echte spel en zijn ze gewoon veel leuker als je ze met meer speelt. De laatste tijd duiken er echter steeds meer spelen op die echt bedoeld zijn om alleen te spelen. We hebben het vandaag over Vrijdag, een game van de illustere ontwerper Friedemann Friese.

Voor zover je dit mocht denken, het spel gaat niet over die ene dag in de week waar menig werknemer en student reikhalzend naar uitkijkt. Het spel gaat over de metgezel van Robinson Crusoë, uit het boek van Daniel Defoe. Die werd in een vlaag van opperste inspiratie door Robinson genoemd naar de dag dat hij hem ontmoette. 

Stel je eens voor dat je op het strand van je eigen privé-eilandje ligt, cocktail in de ene hand, iets licht verteerbaar in de andere. De lucht is blauw, de temperatuur perfect en de zee kabbelt je zachtjes in slaap. Tot daar plots op een zee-onwaardig vlot een lallende Engelsman opduikt, je eiland inpikt, je in één ruk zijn persoonlijke knecht benoemt, ook maar ineens tot het christendom bekeert en je - godbetert - Vrijdag noemt. Hoe zou jij dan reageren? Juist ja: hoe krijg ik dat sujet zo snel mogelijk weer terug naar Engeland! En daar begint jouw avontuur.

Je zal dus proberen Robinson op het eerste het beste passerende piratenschip te krijgen. Als je dat lukt, keert de rust weer op je eilandje en heb je het spel gewonnen. Eerst zal je er wel moeten voor zorgen dat Robinson lang genoeg overleeft op het eiland.

Vrijdag gebruikt een interessant deck-building systeem. Je probeert met je strijdkaarten de gevarenkaarten te verslaan. Deze gevarenkaarten worden dan 180° gedraaid en worden nieuwe, betere strijdkaarten voor in je deck. Je doet dat als volgt: elke beurt mag je twee gevarenkaarten trekken. Je kiest er één uit, en legt die voor je neer. Deze kaart zal je vertellen hoeveel gratis strijdkaarten je mag trekken en wat hun gecombineerde kracht moet zijn om dit gevaar te verslaan.

Het probleem is nu dat Robinson erg zwak begint. Zijn startkaarten hebben voornamelijk waarde 0 of -1. Zo geraak je natuurlijk niet ver. Je zal moeten proberen ze uit je deck te krijgen. Dat kan je doen door opzettelijk van een gevarenkaart te verliezen. In ruil voor enkele levenspunten kan je zo de slechte strijdkaarten uit je deck wieden. De filosofie hierachter: Robinson heeft uit zijn nederlaag iets geleerd. Je voorraad levenspunten is natuurlijk niet onuitputtelijk, dus je zal goed moeten kiezen wanneer je dit toepast. Je wilt je deck ook niet te dun maken, want elke keer je door je strijdkaarten heen bent, moet je een verouderingskaart aan je deck toevoegen. Je wordt er op dat eiland tenslotte ook niet jonger op. Deze verouderingskaarten zijn pas echt vervelend, en veel moeilijker om kwijt te spelen. Elke keer je door de volledige stapel gevarenkaarten bent, begint een nieuwe ronde. De overgebleven gevarenkaarten (die je niet gekozen of verslagen hebt) worden opnieuw geschud en je begint weer van voor af aan. Alleen zijn die gevaren nu, in ronde twee, een pak lastiger geworden. En ze worden nog een pak moeilijker in ronde drie.

Slaag je er in om de drie rondes te overleven (kannibalen, wilde dieren, hongersnood, dorst, eenzaamheid, dopingcontroles en andere lastigheden), dan mag je het opnemen tegen twee piratenschepen. Waarom het er twee zijn, is niet duidelijk. Misschien heeft Robinson wel een omvangrijke collectie kokosnoten aangelegd die hij niet wil achterlaten? In ieder geval, eens je met je strijdkaarten ook de twee schepen hebt overmeesterd, kan je eindelijk wegzeilen richting een veilige haven...

Dit spel heeft alles om, binnen zijn genre, een klassieker te worden. Vanaf de eerste kaart word je helemaal meegezogen in het spel en druipt de spanning eraf. Elke beslissing die je neemt is immers belangrijk! Kies ik voor deze of die andere gevarenkaart? Win ik of verlies ik dit gevecht? Speel ik nog een spelletje of ga ik eindelijk maar eens slapen? Dat op zich maakt het spel natuurlijk al heel bijzonder, en ook helemaal niet makkelijk. We hebben het spel nu al een aantal keer gespeeld en... nog nooit gewonnen. Dat ligt waarschijnlijk aan onze erbarmlijke speelkwaliteiten, maar ooit gaat het lukken! Ondertussen blijft het een leuk spel, zelfs om te verliezen. Al kan dat ook een masochistisch trekje zijn.

Conclusie