[Bordspel] Snow Tails

Special | 25-12-2011 -

Snow Tails is uitgegeven door Asmodée en speelt zich af in het hoge noorden. Elke speler heeft een slee en een paar honden. Wat kan je dan beter doen dan racen? Niks!

Wat meteen opvalt is het modulaire spelbord. Je puzzelt stukken racebaan aan elkaar tot je een route hebt die je bevalt. Iedereen neemt plaats aan de start en je kan beginnen. Het opstellen van het spel is door dat puzzelen al leuk op zich en alles gaat redelijk snel.Elke speler heeft voor zich een deck kaarten en een kartonnen representatie van zijn slee liggen. Op die kartonnen slee zijn drie plekken waar je kaarten kan spelen, op elk van de twee honden en op de rem. Uit je hand van 5 kaarten kan je er één tot drie spelen, hoewel ze, als je er meer dan een speelt, wel allemaal dezelfde waarde moeten hebben. Je kan zo de trekkracht van de honden verhogen of verlagen en je kan harder of zachter op de rem gaan staan.

Je rekent uit hoever je beweegt door de waardes van de honden op te tellen en daar de remwaarde van af te trekken. Stel, je linkerhond trekt met waarde 2, je rechterhond met waarde 4 en je remwaarde is 2. Je beweegt dan 4 vakjes vooruit (want 4+2-2). Omdat je rechterhond 2 harder aan het trekken is dan de linkse, schuif je ook nog eens 2 vakjes naar rechts. Zo neem je bochten.

Het is best een cool systeem eigenlijk; het is erg moeilijk om je slee onder controle te houden. Zo realistisch! Stel dat je naar rechts aan het draaien bent zoals in dat vorige voorbeeld en plotseling naar links moet uitwijken. Je zit dan echt wel met een probleem. Je honden zijn aan het rennen en ze van richting doen veranderen is niet eenvoudig. Je kan een 5 spelen op de linkse hond, waardoor je 1 vakje naar links opschuift, maar dan ga je ook meteen véel sneller, waardoor je misschien uit de bocht vliegt. Je moet alles serieus goed plannen, anders loopt het vlug mis. Als je ergens tegen botst, al is het een andere speler, de zijkant van de baan of een of andere boom, moet je schade nemen aan je slee. Dit doe je door een botsingskaart op handen te nemen. Het probleem daarbij is dat je hand steeds maar 5 kaarten groot is en je nooit van die botsingskaarten af kan geraken. Je slee neemt dus schade en wordt moeilijker te besturen.

Dit vind ik een van de sterkste punten van het spel. De manier waarop je hondenslee moeilijk te controleren is, lijkt "net echt", voor zover dat mogelijk is natuurlijk. Het lijkt daarom dan ook aan te raden om je racetrack niet al te lang te maken. Zonder kleerscheuren aan de finish geraken is niet makkelijk in dit spel.

Een nadeel van die moeilijkheid is dat je soms erg lang moet nadenken over je beurt. Hoewel het allemaal getallen zijn tussen 1 en 5, zit je soms best lang te rekenen en kom je niet meteen aan een goeie zet. Je hebt anderzijds wel lang tijd om je beurt te plannen terwijl de rest bezig is, dus zo'n groot probleem is dit niet. Persoonlijk vind ik dat rekenen interessant, maar mijn vriendin, bijvoorbeeld, vindt dit maar niks. Dit spel is zwaarder dan het op het eerste gezicht lijkt en het is niet voor iedereen.

De stukken track zelf zijn knap gemaakt. Vooral de bochten zijn cool ontworpen. Het lijkt echt of je uitschuift en erdoorheen moet driften. Er zijn speciale stukken baan met bomen, versmallingen of lawines, wat het allemaal nog wat spannender kan maken. De houten sleeën en bomen die bij het spel zitten zijn van goeie kwaliteit. Het was alleen een stomme beslissing om er een groene slee tussen te steken die dezelfde kleur heeft als de bomen. Het is redelijk onmogelijk om die makkelijk te zien staan als ze net in het bos zit.

Ik zou dit spel zeker nog een keer spelen, maar ben bang dat het snel zijn nieuwigheid zal verliezen en dat het daarna niet meer zo hard zal kunnen boeien. Als ik moet vergelijken, denk ik toch dat Formula D het betere spel is, omdat het eenvoudiger en sneller is. Dit is een racespel dat, omdat het redelijk ingewikkeld is, weinig tempo heeft. Dat werkt een beetje tegen. Een race moet vooruit gaan.

Conclusie