[Bordspel] Pandemie

Special | 06-01-2012 -

Pandemie wordt in het Nederlands uitgegeven door Quined White Goblin Games en was een enorme hype toen het pas uit was. Het is een coöperatief spel, wat dus betekent dat je met z’n allen samenspeelt en probeert het spel te verslaan. Zulke coöperatieve spellen zijn erg populair de laatste paar jaar en het grote voordeel van Pandemie is dat het vrij licht is en dus goed speelbaar zou moeten zijn met niet-gamers. Is het spel dan ziekelijk goed of is het echter kankerslecht?

In Pandemie probeert iedereen samen vier verschillende ziektes te genezen. Die ziektes zijn de wereld aan het overrompelen en als de spelers niet snel genoeg zijn, zal iedereen sterven! Oh nee! Er staat dus best veel op het spel. De spelers zijn vier specialisten, elk met een eigen talent. Een bepaalde speler kan bijvoorbeeld beter mensen genezen, terwijl een andere het team efficiënt over de map kan verplaatsen. Je kan het spel spelen met 2-4 spelers, hoewel je het ook wel solo kan doen, en het duurt een klein uurtje.

De componenten van Pandemie zijn van goeie kwaliteit. Elk personage heeft een grote gekleurde pion en de ziektes worden voorgesteld door grote houten blokjes. De kaarten zijn ook groter dan in andere spellen en hebben knappe tekeningen, waardoor het spel ook thematisch sterk overkomt. Het is sowieso al een origineel thema; wij kennen alleszins geen ander spel dat hierover gaat. Een minpunt over hoe het thema is ingevuld, is wel dat de vier ziektes geen naam hebben gekregen. Je hebt bijvoorbeeld niet Cholera of Aids dat zich verspreidt, maar wel "de gele ziekte" en "de blauwe ziekte". Oh nee, de blauwe ziekte! Je maakt je meer zorgen over of er geen rood blokje bij gaat komen, dan over of de builenpest nog meer slachtoffers gaat maken. Het maakt het spel bij momenten misschien iets te abstract, want de kaarten leggen op een droge manier uit wat je moet doen. Pandemie zou net dat ietsje meer schwung hebben als er hier wat meer aandacht aan was besteed. Er zat meer in.

De regels zijn erg goed uitgewerkt. Ze zijn eenvoudig en intuïtief en het duurt maar tien minuutjes om ze uit te leggen. In het kort: elke speler krijgt vier acties per beurt. De mogelijke acties zijn: jezelf verplaatsen, een infectie genezen, kaarten ruilen of een station bouwen. Bewegen kan van stad naar aangrenzende stad, van station naar station of van eender waar naar de stad waar jij de kaart van in je hand hebt. Na je vier acties trek je twee kaarten bij. Zo simpel is het.

Op het einde van een beurt worden er een aantal infectiekaarten omgedraaid. Dit zijn kaarten met daarop de naam van een bepaalde stad. Als Tokyo wordt omgedraaid, moet je een houten blokje bijleggen op die stad. Als er een vierde blokje op een bepaalde stad moet worden bijgelegd, worden er in de plaats daarvan blokjes gelegd op alle steden die eraan grenzen. Als dat gebeurt, hebben we te maken met een 'outbreak'. De spelers kunnen verliezen op drie manieren. Ofwel zijn er te veel outbreaks, ofwel zijn alle kaarten op, ofwel zijn alle blokjes voor een bepaalde ziekte op. De spelers kunnen een medicijn voor een bepaalde ziekte ontwikkelen door een set van vijf kaarten van dezelfde kleur/ziekte af te leggen. De spelers winnen als de vier medicijnen gevonden zijn.

Die infectiekaarten werken wel op een coole manier eigenlijk. Na ieders beurt worden er dus een aantal van die kaarten van de bovenkant van het deck gehaald. De steden op die kaarten krijgen allemaal een blokje bij en de kaarten gaan op een aflegstapel. In een tweede deck, dat waar de spelers kaarten voor zichzelf van trekken, zitten een aantal epidemiekaarten geschud. Elke keer er een epidemiekaart wordt omgedraaid, krijgt een bepaalde nieuwe stad (die wordt bepaald door er een van de onderkant van het stapel te nemen) drie ziekteblokjes in plaats van maar één. Op dat moment wordt ook de aflegstapel geschud en terug bovenop het infectiedeck gelegd. De steden die allemaal al blokjes op zich hebben gekregen, zullen dus nog eens tevoorschijn komen! Het is een nogal simpele mechaniek eigenlijk, maar het is elegant en het zorgt ervoor dat een bepaalde ziekte toch een beetje bij elkaar blijft en niet zomaar lukraak overal tevoorschijn komt. Het maakt het spel ook moeilijker, omdat blokjes vooral op steden zullen komen waar al andere blokjes liggen. Langs de andere kant zorgt het er ook voor dat het allemaal nogal voorspelbaar wordt, natuurlijk.

Zoals we al hadden gezegd, is het spel coöperatief. Dat zorgt ervoor dat iedereen betrokken is bij wat er gebeurt en dat niemand zich achtergelaten of gepest voelt. Er worden geen messen in elkaars rug geplant en er wordt niemand beschoten of belogen. Het feit dat het coöperatief is, is wel een mes dat aan twee kanten snijdt. Langs de ene kant is het leuk om met z'n allen samen na te denken over hoe je het best zou verdergaan, maar langs de andere kant is het ook makkelijk om het vijfde wiel aan de wagen te zijn bij spelers die het spel beter begrijpen dan jij. Als je de hele tijd aangepord wordt om naar die bepaalde stad te gaan om daar die bepaalde actie te gaan uitvoeren, voelt het niet echt aan alsof je een verschil aan het maken bent. Dit hangt voor een groot stuk af van in wat voor soort groep je speelt, natuurlijk, en dit kan een minpunt zijn dat voor jou helemaal niet geldt.

Een groot minpunt is dat het spel eigenlijk nogal zichzelf speelt. "Oei, er zijn veel zwarte blokjes, laten we daar iets aan gaan doen". "Ik heb al veel rode kaarten. Ik moet er nog maar eentje hebben en we kunnen de rode ziekte genezen". Tja. Logisch. Het lijkt dat er maar één juiste manier is om te spelen en daardoor voelt het spel nogal mechanisch aan.

Conclusie