[Bordspel] Koehandel

Special | 28-08-2011 -

Twintig? Hoor ik dertig? Ja, vijftig voor meneer in de hoek. Zeventig! We hebben een bod van zeventig. Eenmaal andermaal? Verkocht! De gans voor de meneer rechts voor zeventig! Proficiat meneer! En we gaan meteen door naar het volgende lot, nummer...

Koehandel is een kaartspel van Ravensburger dat met al die boerderijdieren iets voor kinderen lijkt. Onder de oppervlakte zit echter een lastig veilingspel. Het ligt al relatief lang in de gewone speelgoedwinkels, maar omdat het er zo kinderlijk uitziet, heb je er misschien nog geen aandacht aan besteed.

In Koehandel krijgt iedereen enkele geldkaarten met een waarde van nul tot vijftig. Elke beurt draait een speler de bovenste kaart van de dierenstapel om en verkoopt die. De andere spelers bieden op dat dier en betalen de verkopende speler ervoor. Het is de bedoeling om setjes van vier dezelfde dieren te bemachtigen en zo de meeste punten te scoren.

Elk dier in Koehandel heeft een verschillende puntenwaarde. Kippen zijn maar tien punten waard, terwijl paarden je maar liefst duizend punten kunnen opleveren. Op het einde van het spel scoor je punten voor elk kwartet dat je bezit. Als je dus een kwartet kippen en een set paarden hebt, krijg je 1100 punten. Die score vermenigvuldig je met het aantal kwartetten dat je hebt. Dat worden dus 2200 punten, want we hebben twee collecties. Er zijn tien verschillende soorten dieren te verzamelen, maar je krijgt alleen punten als je het volledige kwartet hebt.

Dat geeft natuurlijk een probleem. Stel dat jij en een andere speler een gans hebben, dan kan je er voor kiezen om een bod uit te brengen op de gans van de andere. Dit doe je door een aantal van je geldkaarten aan te bieden. De andere speler kan dan, zonder te weten hoeveel geld je precies biedt, het bod aanvaarden en je de gans geven, of hij kan een tegenbod doen door ook een aantal van zijn geldkaarten gedekt aan jou aan te bieden. In dat geval wisselen de geldkaarten van eigenaar en krijgt de speler die het hoogst geboden heeft de twee ganzen. Omdat er kaarten bestaan met een waarde van nul en je niet altijd weet hoeveel geld iedereen precies heeft, is Koehandel hier een spannend spelletje blufpoker.

Er zijn een aantal speciale dieren in het spel, zoals de rat. De speler die de ratten bezit, mag zijn laagste kwartet van de andere dieren niet meetellen bij zijn punten. Die bezitten betekent dus een groot nadeel. Wanneer er een rat van de stapel dieren wordt omgedraaid, bieden de spelers er natuurlijk niet zomaar geld op, niemand wil ze immers krijgen. Als er een rat wordt omgedraaid, moet iedere speler om beurt een van zijn geldkaarten gedekt op tafel leggen. Dat gaat zo verder tot iemand beslist dat hij die grote stapel kaarten wel wil nemen, samen met de rat. Dat mag je natuurlijk niet te vaak doen, want je wil echt niet met dat kwartet opgescheept zitten op het einde van het spel.

Er zijn ook prijsdieren. Van elke diersoort is er een. Prijsdieren geven je nog wat extra punten op het einde en nog een hoop meer als je ook het bijpassende kwartet hebt. Als er een prijsdier wordt omgedraaid, komt er een stuk in het spel waar ik niet zo'n fan van ben: de veilingmeester, de speler die de kaart heeft omgedraaid, telt langzaam af van tien tot nul. Wanneer een andere speler beslist om dat aantal kaarten uit zijn hand te betalen, moet hij zo snel mogelijk op de kaart in het midden van de tafel slaan. Stel dat er twee spelers zijn die zes kaarten willen betalen, krijgt de speler die als eerste afklopte de kaart, een beetje zoals in Jungle Speed. Dit breekt met de rest van het spel. Koehandel is een spel waarbij je alles precies zou kunnen uitrekenen, maar je er eigenlijk geen tijd voor hebt. Dat zorgt voor een spannende beleving, want elke keer je iets fout doet, is dat omdat je niet snel genoeg hebt nagedacht. Als je een prijsdier niet te pakken krijgt, is dat niet omdat je niet snel genoeg nadacht, maar wel omdat je niet snel genoeg op tafel hebt geklopt. Misschien ligt het aan mij, maar ik vind het totaal niet bij de rest van het spel passen.

De componenten van het spel zijn goed verzorgd. Het blijft natuurlijk een kaartspel, dus erg speciaal is het niet. De tekeningen zijn echter allemaal grappig, hoewel de dieren er wel allemaal uitzien alsof ze te veel aan de drugs hebben gezeten. Er zitten geen andere dingen in de doos naast de kaarten.

Van Koehandel bestaan twee versies. Er is de gewone doos en de Master Editie. Koehandel Master kost een paar euro meer, maar in de originele versie zitten geen ratten of prijsbeesten. De originele editie mist dus een paar interessante regels, waardoor ik  geen reden zie om niet voor Koehandel Master te kiezen. Het spel zit in een kleine doos die je makkelijk overal mee heen neemt en heeft een bescheiden kostprijs. Koehandel is te vinden in gewone speelgoedwinkels en is uitgegeven door Ravensburger.

Conclusie