[Bordspel] Cyclades

Special | 26-07-2011 -

Sorry, hier gaan we het niet hebben over de laatste nieuwe Monopoly of Risk. Die spellen hebben hun verdienste, maar er bestaan interessantere games. We hebben het hier over het betere gezelschapsspel. Spellen die niet per se recent op de markt zijn gekomen, maar wel spellen die wat extra aandacht verdienen. We proberen een wijde selectie aan spellen te maken in verschillende genres. Hardcore spellen die úren duren om uit te spelen, maar ook korte spellen die je vriendin ook leuk vindt. Amerikaanse spellen met veel dobbelstenen en plastic figuren, maar ook Europese games met houten blokjes en een geluksfactor van 0%. We tonen spellen die je met z'n tweeën speelt, maar ook spellen waarvoor je best met een hele groep bent. Elke week verschijnt er een artikel.

Cyclades is een soort van Age of Mythology in bordspelvorm. Het spel is vernoemd naar de eilandengroep en speelt zich af in het antieke Griekenland van Homeros. Elke speler bestuurt het leger van een Griekse stad en probeert dominantie te verwerven over de Egeïsche Zee en metropolen te bouwen: een moeilijke opdracht die niet te vervullen is zonder hulp van de goden. Het is een bordspel van Bruno Cathala, die bekend is van spellen als Mr. Jack, Shadows over Camelot en Dice Town. Is Cyclades iets voor jou en je vrienden? Dat zoeken we uit.

Het spelbord is een kaart van de zee met enkele eilanden. Iedereen verovert die eilanden en plant er tempels neer voor de goden. Hoe meer eilanden je bezit, hoe meer goud je krijgt. Met goud kan je troepen kopen, de goden tevreden stellen en gebouwen oprichten. Bon. Je wil dus je vrienden een lesje leren. Hoe doen we dat?

Om het spel te winnen, moet je 2 metropolen bouwen. Dat kan op verschillende manieren. Als je voor elk van de vier goden een tempel hebt gebouwd, kan je die samenvoegen tot een metropool. Je kan ook een aantal filosofen verzamelen tot je een metropool krijgt. De laatste manier is om de andere spelers hun gebouwen af te pakken. Nice town, I'll take it.

Een spelbeurt bestaat uit een aantal fases. In deze eerste fase verschijnen er nieuwe mythologische wezens die je later in de beurt voor jou kan laten werken. Er is een deck kaarten met allerlei verschrikkelijke monsters die je zogezegd kan inhuren om iets voor jou te doen. Een reus vernietigt een gebouw van iemand anders of een pegasus kan al je troepen van het ene eiland naar het andere verplaatsen. Het grappigste monster is de Kraken. De Kraken heeft een grote plastic miniatuur die je ergens op zee mag laten opduiken en kan laten rondzwemmen terwijl hij alle vijandige schepen opvreet. Altijd grappig om een hele reeks vloten te vernietigen.

In de tweede fase krijg je je inkomen. Voor elk eiland met een welvaartsmarker krijg je 1 goud. Simpel.

De volgende fase is voor de goden. De goden worden geschud en in willekeurige volgorde open gelegd. Hierna biedt elke speler geld op welke god hij deze ronde wil aanbidden. Hoe hoger je god ligt op het spelbord, hoe vroeger je aan de beurt komt, iets wat ook belangrijk kan zijn.

Er zijn vijf goden waaraan je een offer kan brengen. De eerste is natuurlijk Zeus, die je priesters laat recruteren en sterk is in het inhuren van de mythologische wezens. Elke priester verlaagt de hoeveelheid goud die je moet offeren aan een god. Elke tempel van Zeus verlaagt de kostprijs van de mythologische wezens. Een eenvoudige kracht, maar wel heel nuttig. Zeus laat je ook voor elk goudstuk een kaart van de mythologische wezensstapel vervangen door een andere kaart. Zo kan je op zoek gaan naar die ene specifieke kaart die je op dat moment het spel laat winnen.  Als je genoeg geld hebt, natuurlijk.

De volgende is Ares, de god van de oorlog. Ares laat je nieuwe troepen inhuren en verplaatsen over het spelbord. En vechten! Poseidon is de god van de zee en doet hetzelfde als Ares, maar dan met schepen. Nog vechten! Ares' forten geven een verdedigingsbonus en Poseidons havens doen hetzelfde voor schepen.

Athena is de vierde god en laat je toe om filosofen in te huren. Filosofen doen niks. En zeker niet vechten. Het voordeel van filosofen is dat als je er vier hebt, je gratis en voor niks een metropool mag neerplanten. Athena laat je ook universteiten bouwen. Universiteiten doen ook niks. De academie is wel een van de vier gebouwen die je nodig hebt om een metropool te krijgen. Athena is dus niet direct nuttig, maar je hebt haar wel nodig om het spel te winnen.

De vijfde god is Apollo. Apollo doet niet meer dan wat geld geven en je een welvaartsmarker op een eiland naar keuze laten leggen. Wat ik wil opmerken bij Apollo is dat je normaal gezien 1 goudstuk krijgt, maar als je nog maar 1 eiland bezit op het spelbord, en dus achterloopt op de rest van de spelers, krijg je 4 goudstukken. Dit is een manier waarop het spel zorgt dat een speler nooit té veel achterop hinkt. Het voelt helemaal niet geforceerd aan. Dit is iets dat ik nog niet in veel andere spellen heb gezien.

Het leukste aan die goden is dat je op voorhand kan zien hoe een andere speler het spel zou kunnen winnen. Je moet dus met alle spelers samenspannen tegen die ene speler die bijna wint. Je krijgt dus vaak een een-tegen-allensituatie. Die ene persoon die op het punt staat te winnen verandert gelukkig vaak genoeg in Cyclades.

In de laatste fase zal iedereen de acties uitvoeren die zijn of haar god toelaat. Soldaten inhuren, schepen bouwen, gebouwen oprichten, de Kraken oproepen enzovoort tot iemand wint en de rest mag uitlachen.



Over de componenten van Cyclades kan ik niet lovend genoeg zijn. Elke speler krijgt enkele plastic infantrie-eenheden en enkele schepen. Deze plastic miniaturen zien er knap uit en zijn niet alleen in verschillende kleuren per speler; elke spelers eenheden zien er ook anders uit. Het is een subtiele touch die ik wel weet te appreciëren. Verder zitten er nog vijf miniaturen van mythische monsters: de Kraken, de Medusa, de Minotaurus, een Centaur en Polyphemus de cycloop. De mini's zijn groot en van een buitengewone kwaliteit. De drang om ze te schilderen is groot.

Dit spel lijkt niet zo eenvoudig te zijn, maar de regels zijn eigenlijk helemaal niet zo moeilijk. Ik zou niet bang zijn om dit spel te spelen met mensen die nog niet veel gespeeld hebben. Andere spellen hebben soms moeilijk geschreven regels of zijn snel onoverzichtelijk, maar dat is hier niet het geval. De regels zijn op een kwartiertje uitgelegd en iedereen is van in het begin mee. Toch geeft het spel genoeg opties en ruimte voor inzicht en geeft het niet de indruk erg willekeurig te zijn. De dobbelsteenrollen waarmee gevechten worden geregeld, zijn misschien wel random, maar die dobbelstenen hebben geen hoge variantie en de uitkomst van gevechten is vrij goed onder controle te houden.

Cyclades is veeleer tactisch dan strategisch. Hiermee bedoel ik dat de beslissingen die je maakt vaak op korte termijn werken en niet zozeer op lange termijn. Je kan moeilijk van in het begin beslissen dat je heel erg zal focussen op een bepaald aspect van het spel. Je krijgt een situatie en je moet daar op een flexibele manier op reageren. Je weet bijvoorbeeld nooit welke van de mythologische wezens beschikbaar zullen zijn of welke van de goden vooraan ligt en eerst aan de beurt komt.

Dit is een spel met eenvoudige regels dat er cool uitziet op tafel. Het is kleurrijk, heeft vette miniaturen en speelt snel. Het is niet zo hardcore dat nieuwe gamers niet mee kunnen, maar niet zo flauw dat de echte gamers het saai zullen vinden. Het speelt aangenaam met  2, 3, 4 en 5 spelers, maar is het beste met  4 of 5 spelers.  Hoe meer zielen hoe meer vreugd! Maar pas op: dit spel is brutaal. Niet voor watjes.

Conclusie