[Bordspel] Asara

Special | 07-12-2011 -

We hebben het allemaal gedaan vroeger: torens bouwen. Om ter hoogste! Om ter mooiste! In Ravensburgers nieuwste spel doe je net dat. Wie de meeste torens bouwt, wint. Wie de hoogste torens bouwt, wint. Wie de mooiste torens bouwt, wint! Dit nieuwe spel is ontworpen door Wolfgang Kramer en Michael Kiesling, bekend van Tikal en El Grande. Is Asara een torenhoge topper of staat het op instorten?

Asara ziet er mooi en kleurrijk uit. De componenten zijn van goeie kwaliteit en zijn aantrekkelijk genoeg. Het spel heeft niet echt een thema, behalve dan het bouwen van torens en het feit dat het zich in een generische fantasysetting afspeelt: Asara, het land van de duizend torens. Dat is niet erg, natuurlijk. Er zijn de laatste tijd al genoeg spellen met een historische setting.  Het thema is er wat opgeplakt, maar kom.

Het spelbord is niet rechthoekig, zoals je kan zien. Het is een achthoek, gemaakt uit grote puzzelstukken. Het spel is niet voor niets uitgegeven door Ravensburger, natuurlijk. Dat het bord een grote puzzel is, vind ik wel een goed idee. Het bord ligt altijd plat en het kan veel moeilijker slijten. Op tafel ligt dus een achthoek met een centrale zone en acht zones eromheen. Die negen zones stellen de mogelijke acties voor die je kan uitvoeren en elke zone kan een beperkt aantal keren gekozen worden.

In elke ronde van het spel, krijgt elke speler een aantal werkerkaarten in zijn hand. Hij kan die werkers uitspelen om een bepaalde actie uit te voeren. Die kaarten hebben echter verschillende kleuren, die in deze fase van het spel belangrijk zijn. Als een speler een rode werker heeft gespeeld op een bepaalde zone van het spelbord, is elke speler vanaf dan verplicht om ook rode werkers op die zone te spelen wanneer hij die bepaalde actie wil uitvoeren. Je hebt ook de mogelijkheid om twee willekeurige kaarten te spelen als een joker voor wanneer je die ene actie echt absoluut moet hebben. 

Dat klinkt goed, natuurlijk. Je kan misschien snel een groene werker spelen om een andere speler, waarvan je denkt dat hij geen groene kaarten heeft, een hak te zetten. Allemaal goed en wel, maar eigenlijk heb je nooit informatie over welke kleuren kaarten andere spelers vast hebben. Dit aspect van het spel vind ik dus wat minder geslaagd. Het komt er eigenlijk maar op neer je eigen hand met werkerkaarten te beheren. Je hebt nooit echt veel invloed op andere spelers.

Je bouwt dus torens. Om die torens te bouwen, moet je onderdelen kopen. Er zijn basissen en spitsen in verschillende kleuren. Je kan ook tussenstukken kopen. De prijs hangt af van de kleur van de torens. Witte stukken kosten meer dan bruine, bijvoorbeeld. Als je die gekocht hebt, moet je later de actie “bouwen” kiezen. Elke toren heeft een basis en een spits; daartussen mag je zoveel tussenstukken stoppen als je wil. Elke toren is natuurlijk gebouwd met stukken van maar een kleur. 

Op het einde van elk van de vier rondes kijk je wie de hoogste toren heeft, wie de meeste torens heeft en wie de hoogste toren van een bepaalde kleur heeft. Daar krijg je dan allemaal punten voor. Voor duurdere torens, van duurdere kleuren dus, krijg je meer punten. Wie de meeste punten heeft, wint.

Het spel heeft geen erg moeilijke regels. Er is een familievariant waarbij je twee van de mogelijke acties onbeschikbaar maakt. De experts, de echten, spelen natuurlijk wel met die acties. Dat spreekt. Ik vind het jammer dat de spelerinteractie in dit spel beperkt wordt tot het blokkeren van een paar acties. Je kan nog een beetje kijken in welke kleuren bepaalde spelers sterk staan en beslissen om dan voor andere kleuren te gaan, maar daar blijft het toch wel bij. Dat hoeft geen groot minpunt te zijn, natuurlijk. Asara kan je spelen met twee tot vier spelers, maar is het beste met vier. Met twee of drie spelers zijn de acties een beetje te beschikbaar. Met vier spelers is alles wat strakker en scherper en wordt het spel spannender. Het duurt ongeveer een uurtje.

Conclusie