Exclusieve perstrip: Spec Ops: The Line

Special | 22-11-2011 -

Vorige week werd ik uitgenodigd in hartje Londen om er voor 9lives, als eerste Belgische gaming site, hands-on aan de slag te gaan met een gloednieuwe versie van ‘Spec Ops: The Line', een ambitieus schietspel van 2K Games. Na mijn speelsessie en het bijhorend interview was ik danig onder de indruk...

Vond je de openingsscène in ‘Homefront' waar de ouders van een kleine Amerikaanse jongen koelbloedig door het hoofd werd geschoten reeds hard? Wacht dan tot je ‘Spec Ops: The Line' gezien én gespeeld hebt.

Wat hebben legendarische films als ‘Platoon', ‘Full Metal Jacket', ‘The Thin Red Line' en in het bijzonder ‘Apocalypse Now', buiten het feit dat ze zich allemaal tijdens de Vietnamoorlog afspelen, met elkaar gemeen? Wat mij betreft zeker het feit dat ze het rauwe, het brutale en soms zelfs het beestachtige in de mens naar boven halen en op ons scherm durven toveren.

Bovendien waren al deze films, zeker ‘Apocalypse Now', die zelf gebaseerd is op het boek ‘Heart of Darkness' van Joseph Conrad, een bron van inspiratie voor het ontwikkelteam van ‘Spec Ops: The Line'.



Zandkasteel

In ‘Spec Ops: The Line' neemt de in Berlijn gevestigde ontwikkelaar Yager ons gelukkig niet mee naar de broeierige jungle van Vietnam waar insecten, Vietcong, tunnels en dodelijke valkuilen deel uitmaken van de omgeving. Nope, deze keer reizen we naar Dubai, een voor velen tot de verbeelding sprekende locatie waar het allemaal glitter en glamour is en waar de rijken der aarde zich graag laten zien en graag gezien worden. Jammer genoeg blijft er van dit droomscenario niet veel over...

Het moge immers al snel duidelijk zijn dat dit geen plezierreis is en dat ook nooit zal worden. Dubai heeft immers op korte tijd te maken gekregen met een aantal fenomenale zandstormen die traag maar zeker de exotische stad verstikten en op de duur helemaal verzwolgen. Wat overblijft is een desolate woestenij waar je zeker nooit op vakantie wil gaan. Verroeste, door het zand opgevreten en half uitgebrande autowrakken, ingestorte buildings, metalen constructies, gigantische bouwkranen, omvergewaaide reclame- en verkeersborden, kortom de plek waar je zeker niet komt voor plezierreis, laat staan pleziervaart op de Perzische Golf. De enige golven die je hier zal tegenkomen zijn dan ook de zandgolven van de woestijn.

Oh ja, voor ik het vergeet, er is één element dat ik jullie zeker en vast niet wil onthouden en dat is de onverdraagbare stank van verbrande, verminkte en rottende lijken van de vele slachtoffers.



Welkom in Dubai!

‘Spec Ops: The Line' is een door een stevige bij de strot grijpende verhaallijn gedreven, derde persoonsschietspel met een belangrijke focus op het unieke coversysteem. Maar daarover later meer.

Jij bent captain Walker, lid van de befaamde Amerikaanse special units eenheid ‘Delta Force'. Samen met Lugo (specialisatie: trefzekere sluipschutter) en Adams (specialisatie: zware machinegeweren) mag jij op zoek naar Kolonel John Konrad, bevelhebber van het ‘33rd'. Konrad en zijn eenheid kregen als taak te helpen bij de evacuatie van Dubai maar het ziet er naar uit dat dit niet helemaal volgens plan verliep. Zowel Konrad als zijn eenheid verdwenen van de radar en dus mag jij, al dan niet voor de CIA de kastanjes uit het vuur halen. Waarom jij? Wel in een niet zo ver verleden maakten jij en Konrad deel uit van dezelfde Delta Force-eenheid in Kaboel. Nog straffer, jij raakte zwaar gewond en Konrad redde jouw leven. Er is dus daadwerkelijk meer aan de hand... Mensen die de film ‘Apocalypse Now' gezien hebben, zullen heel wat raakpunten herkennen in deze game. Heb je die film trouwens nog niet gezien, dan moet je dat absoluut doen! Het ziet er immers in ‘Spec Ops: The Line' naar uit dat Konrad en zijn eenheid het spel net iets anders spelen. Je kan jezelf een beetje vergelijken met Martin Sheen (kapitein Benjamin L. Willard) en Konrad met Marlon Brando (kolonel Walter E. Kurtz). Waar Konrad dan weer komt van de schrijver Joseph Conrad van het boek Heart of Darkness waar Kurtz dan weer de ‘verdwenen' ivoorhandelaar is die zijn eigen rijkje opzette in de Afrikaanse jungle.



Apocalypse Now

Deze film handelt, net als het boek ‘Heart of Darkness' over de strijd tussen Goed en Kwaad in het diepste binnenste van elk individu en speelt zich af tegen de achtergrond van de Vietnamoorlog. De regisseur behandelt klassieke thema's als menselijke overmoed en loutering, zin en onzin van oorlog en drugsgebruik. ‘Apocalypse Now' mag dan wel beginnen als een nuchtere en heel realistische oorlogsfilm, maar gaat geleidelijk aan over in een surrealistisch verhaal van zelfontdekking. Het verhaal in ‘Spec Ops: The Line' wordt verteld door een beklijvende voiceover-stem, namelijk de stem van John Konrad die voortdurend op Walker blijft inpraten... Heel indrukwekkend. Voeg aan dit alles nog eens een werkelijk s-c-h-i-t-t-e-r-e-n-d-e soundtrack toe en je snapt meteen dat je deze game in één ruk wil uitspelen. Het spel greep me vanaf de eerste seconde bij de keel en eens ik de ‘diepere verhaallijn' doorhad wilde ik niet meer stoppen met spelen... Zeker als je net als ik een fan bent van de film ‘Apocalypse Now'. Het spel lijkt trouwens wel een eerbetoon aan deze legendarische Vietnamfilm.

Kapitein Willard, een gelouterd officier die in het recente verleden in Vietnam geheime opdrachten voor de CIA uitvoerde, waaronder liquidaties, gaat in opdracht van de Amerikaanse legerleiding op zoek naar de gedeserteerde hoogbegaafde en hooggedecoreerde kolonel Kurtz, die met een inboorlingenlegertje een eigen oorlog voert. Dit met als enig doel Kurtz te doden. De officiële versie luidt dat de kolonel van (ongeoorloofde) moord en krankzinnigheid wordt beschuldigd. Tijdens zijn tocht, door de jungle van Vietnam en Cambodja over de (fictieve) Nung-rivier, geraakt kapitein Willard echter meer en meer gefascineerd door zijn 'doel' en plaatst hij vraagtekens bij zijn opdracht.

De tocht, met een kleine patrouilleboot met een kleurrijke bemanning, net zoals in het boek ‘Heart of Darkness' dan weer, is een afspiegeling van de Vietnamoorlog. Herinner u zeker de show met de toen reeds befaamde Playboy-bunny's en een allesvernietigende helikopteraanval door een luchtcavalerie-eenheid onder leiding van de excentrieke Lt. Kol Bill Kilgore. In ‘Spec Ops: The Line' kom je echter niet aan in Dubai met een patrouilleboot maar wel met een helikopter terwijl andere helikopters je onder vuur nemen en jij moet proberen hen uit de lucht te knallen. Opdracht mislukt en jij mag je voorbereiden voor een alles behalve zachte landing en kennismaking met het alles verzwelgende woestijnzand dat Dubai in een dodelijke wurggreep houdt...



Knallen maar

‘Spec Ops: The Line' is een shooter pur sang. Je speelt vanuit het derde persoonsstandpunt en de focus ligt op knallen en dekking zoeken. Geen stop-and-pop zoals we dat kennen uit bijvoorbeeld ‘Gears of Wars', al moge duidelijk wezen dat dit spel wel degelijk een invloed had op de gamemakers. Je kan tegenstanders namelijk met een dodelijke ‘execute' afmaken als ze gewond op de grond liggen of je kan je makkers healen als deze gewond zouden zijn. Ook handig is dat je Lugo en Adams eenvoudige doch heel nuttige liquidatie-opdrachten kan meegeven. Is de overmacht iets te groot of wil jij je focussen op de aanvalsmacht tegenover jou zodat iemand zich bijvoorbeeld met de vijandige sluipschutters kan bezighouden dan kan je de gewenste targets markeren zodat Lugo ze liquideert. Best handig in penibele situaties of wanneer het iets te hectisch kan worden. Aan wapentuig alvast geen gebrek in deze militaire shooter. Zware en lichte machinegeweren, revolvers en pistolen, sluipschuttersgeweren en shotguns, stun en frag grenades,... als je ermee kan knallen en kan doden, dan heeft ‘Spec Ops: The Line' het in huis. Weet trouwens dat heel wat vuurwapens van het hedendaagse Amerikaanse leger nog stammen uit de Vietnamoorlog. Uiteraard aangepast aan de hedendaagse noden en normen natuurlijk.

Dekking zoeken maar

Net als in heel wat schietspellen speelt ook het coversysteem een grote rol in dit knalspel. Ik haalde reeds aan dat de makers zonder twijfel wat van hun mosterd haalden bij ‘Gears of War' maar ze voegden daar gelukkig een aantal eigen huisgemaakte ingrediënten aan toe. De omgeving waarin je aan de slag gaat leent zich uitstekend voor een kat-en-muis-spelletje voor Walker en zijn kleine sectie maar de makers willen vooral, en daar zijn ze in geslaagd, een gedreven fast paced shooter afleveren. Snelle en intense actie, bikkelharde shoot outs en tonnen actie, spanning en sensatie moeten je aan je zetel of stoel gekluisterd houden. Uiteraard kan je niet eeuwig in dekking blijven want alles is vernietigbaar. Je kan dus door middel van de A-toets in dekking rennen, glijden of duiken en mits een snelle druk op de B-toets over het muurtje heen springen en naar een andere dekkingslocatie heen rennen. Je kan ook van links naar rechts sliden met de A-toets zodat de vijand zijn vuur eerst concentreert op de ene positie waarna jij ze even weglokt en zij hun focus veranderen zodat jij weer naar links kan en hen van daar kan afmaken. Als je wat handig bent, dan kan je met de A- en B-toets aardig voor wat verwarring zorgen, de vijand uit zijn eigen dekking lokken en hem met een welgemikte sluipschutterskogel in het hoofd laten afmaken door Lugo. Het moet vooruit gaan en de adrenaline moet en zal door je aderen stromen.



AI

In het begin krijg je te maken met eenvoudige gewapende burgers, later met CIA-troepen en Konrads eigen 33rd Brigade en wie weet wie nog allemaal. Je zal ook merken dat deze verschillende tegenstanders qua AI en uitrusting anders reageren op jouw aanwezigheid of manier van aanpakken. Zo zullen de militairen meer tactisch te werk gaan, beschikken ze over betere wapens en uitrusting en weten ze hoe ze jou moeten aanpakken. De gewapende bewoners zijn eerder wanhopig, werden uit hun dagdagelijkse omgeving gerukt en beschikken over allerlei wapens die ze links en rechts gevonden hebben. Zij gaan iets meer chaotisch te werk en ook hun uitrusting is niet om over naar huis te schrijven. Elke factie, als ik het zo mag noemen, heeft dus zijn eigen AI, tactische mogelijkheden, wapens en uitrusting. Je kan de eenheden van het ‘33rd' dus niet aanpakken zoals je de burgers zou aanpakken want dan kom je voor een verrassing te staan.

Tegenstanders zullen trachten je onder druk te zetten, zodat hun makkers jou kunnen flanken of zodat jij, omdat je betonnen muurtje stilaan aan stukken geknald wordt, verplicht bent je dekking te verlaten en jezelf bloot te geven. Schuil je achter een wagen, dan kan het zijn dat je van links onder vuur genomen wordt, terwijl jij je focust op je linkerflank en een tegenstander je van rechts zal aanvallen. Sommige tegenstanders komen dan weer zigzaggend op je afgerend met als enige bedoeling hun gigantische dolk in je bast te planten. Snel neerknallen is hier zeker de boodschap.

In tegenstelling tot laat ons zeggen ‘Warhammer 40K: Space Marine' weten je twee makkers, Lugo en Adams, wel degelijk waar de spreekwoordelijke klepel hangt. Ze zullen nooit in de weg lopen, voeren de opdrachten die je hen geeft naar behoren uit en zullen jou ook op mogelijke gevaren wijzen.    

Ook een dikke pluim trouwens voor het fantastische laadscherm. Dit is namelijk een 3D-weergave van Dubai waar jij telkens te zien krijgt in welk gedeelte van Dubai jij aan aan het strijden bent. Is eens iets anders dan de duizenden ‘platte' laadschermen die we te zien krijgen tegenwoordig.



Audiovisueel

Audiovisueel ziet ‘Spec Ops: The Line' er fantastisch uit. Het spel draait op een fel verbeterde en speciaal voor deze game aangepaste Unreal 3-engine met de nodige dynamische lichteffecten waarbij het spel van zon en schaduw uitstekend zijn werk doet. De details in het uiterlijk van je personage en de tegenstanders is indrukwekkend te noemen. Opvallend is ook dat je doorheen het spel aan je personages gaat merken dat ze getekend zijn door de zon, de omgeving en door het zand. Uitgedroogde lippen, schrammen en krassen, nieuwe littekens,... Ook de omgeving ziet er indrukwekkend uit, de effecten van de wapens op tegenstanders en omgeving, de vele tussenfilmpjes, het detail van wapens en uitrusting,... en natuurlijk de wijze waarop de ontwikkelaars omgaan met een van de voornaamste spelelementen ‘het zand'.

De soundtrack waarover ik jammer genoeg niets mag zeggen wegens hangende licenties is werkelijk indrukwekkend en zorgt ervoor dat het plaatje helemaal klopt. Sterke voiceacting, een indrukwekkende bij-je-ballen-grijpende voiceover-stem die je mee door het verhaal neemt, de stemmen van de acteurs, de audio-engineers die ervoor gezorgd hebben dat elk wapen en granaat hun eigen perfecte geluid hebben, de gierende wind, de zandstormen, ramen, daken en plafonds die barsten en kraken onder het gewicht van het zand, het geluid dat je tegenstander maakt wanneer je hem uit zijn lijden verlost, instortende vloeren en gebouwen,... Kortom ‘Spec Ops: The Line' is een lust voor het oog én het oor.



Het Zand...

Als je in een stad als Dubai aan de slag gaat, dan kan het niet anders dan dat je te maken krijgt met het woestijnzand. In tegenstelling tot bijvoorbeeld ‘Uncharted 3: Drake's Deception' heeft ‘het zand' wel degelijk een invloed op de gameplay in ‘Spec Ops: The Line'. Zand kan je grootste vriend, grootste vijand of beiden tegelijk zijn in deze militaire shooter. Zo is de omgeving gevuld met dodelijke zandvalkuilen. Terwijl je nietsvermoedend door wat eens de straten, of wie weet zelfs daken, van Dubai wandelt, kan plots de bodem onder je wegzakken zodat je een aantal meters lager terechtkomt. Als dit gebeurt boven een verzamelplaats van lokale strijders, dan ben je er meteen aan voor de moeite en mag je alles uit de kast halen om je vege lijf te redden. Word je onder druk gezet door de vijand en merk je links, rechts of boven hem dat er zandkorrels naar beneden dwarrelen (bijvoorbeeld een glazen dak of de ramen van een lijnbus) dan vuur je hier een aantal kogels op zodat de ramen barsten en de tegenstander(s) bedolven worden onder tonnen zand. Granaten doen niet alleen hun ding bij het ontploffen maar veroorzaken ook een stofwolk wat handig is om een aantal meters te winnen wanneer je in de aanval bent. Last but not least zijn er ook nog de gevreesde zandstormen. De gierende wind, miljarden zandkorrels die je lichaam teisteren en het zicht dat haast nihil is kunnen zowel een zegen als een vloek zijn. Een zegen wanneer je tracht ongezien een locatie te bereiken of de vijand wil verrassen, een vloek wanneer het net het omgekeerde is en je geen hand voor ogen ziet in de alles verblindende storm. Jij kan ‘het zand' dus tegen de vijand gebruiken maar denk eraan dat de vijand ‘het zand' ook tegen jou kan gebruiken.

The Line

Wat ook een belangrijke rol speelt in ‘Spec Ops: The Line' is je eigen morele ingesteldheid. Je zal op diverse momenten moeten keuzes maken, keuzes die al dan niet een invloed hebben op het verdere spelverloop maar wiens invloed je pas zal merken nadat je de keuze gemaakt hebt en er geen weg terug is. Neem nu de situatie waarbij een meisje, in het bijzijn van een Amerikaanse soldaat die ondervraagd wordt, gemarteld wordt opdat de soldaat zijn geheimen zou prijsgeven. Ga jij het meisje redden of ga je haar laten afzien in de hoop dat de Amerikaanse soldaat zo zijn geheimen prijsgeeft aan zijn ondervragers en jij de vrijgegeven info kan gebruiken in je missie.

Of wat doe je met de twee mannen, een burger en een militair die met een koord rond hun nek hangen te bengelen aan een groot verkeersbord terwijl ze onder vuur gehouden worden door vier sluipschutters. De burger stal water, de militair moest hem aanhouden maar vermoordde vijf andere burgers in het gevecht. Wie is de schuldige in jouw ogen? De militair, de burger of de sluipschutters? Terwijl de stem van Konrad op je moraal inspeelt kan jij ervoor kiezen de snipers te doden, de militair of burger te doden en de snipers ongemoeid laten, de touwen waaraan de militair en de burger hangen te bengelen trachten door te schieten,...

Durf jij je eigen morele lijn over te steken om dat extra tikkeltje info te vergaren dat je kan helpen om je missie tot een goed einde te brengen? Zoja, hoever ben je dan bereid te gaan bij het maken van die keuzes en vooral, ben je dan bereid de gevolgen van die keuzes te dragen...

Wie ben ik

Waarom derde persoon en geen first person in deze tijden waarin het FPS-genre hoogtij voert? Daar zijn volgens de makers diverse redenen toe. Denk bijvoorbeeld aan het cover based spelsysteem, je personage wordt zo kwetsbaar opgesteld en door de drijvende verhaallijn die constant op zijn moraal en morele keuzes inhamert en het feit dat je personage altijd in beeld is, raak je meer betrokken bij het doen en laten van Walker. Meteen ook de reden waarom het spel geen co-op mogelijkheden voor drie in huis heeft. Het verhaal werd geschreven vanuit en voor het standpunt van Walker en is zo intens dat alleen jij, Walker dus, die ene belangrijke keuze moet maken. Net zoals Martin Sheen in ‘Apocalypse Now'. Ook bevat het spel heel wat scripted filmachtige sequenties en dus is het ook hier een must om je personage steeds in beeld te hebben. Het moet je niet alleen het gevoel geven dat je naar een actiefilm aan het kijken bent maar ook het gevoel geven dat je er effectief deel van uitmaakt. Voor de goede orde ook de zandstormen zijn scripted maar de combat en de actie niet.

Conclusie