Resistance: Burning Skies

16 May 2012 9:21 -

Niettegenstaande de moedige en soms onbezonnen strijd die mannen, vrouwen en zelfs jongeren leverden voor iedere aardekorrel, is het pleit in de Resistance-sage uiteindelijk in het voordeel van de talrijk aanwezige aggressor beslecht. Tijd om deze nieuwe situatie op te nemen, wordt ons niet gegund: Nihilistic sleutelt in Resistance: Burning Skies met de radars van vadertje Tijd. Welkom terug in het vrije Amerika van begin jaren vijftig, waar de hemelsblauwe lucht de nakende Chimera-dreiging volledig maskeert.

Wie de chronologische geschiedschrijving van deze ex-Insomniac franchise erop naslaat, weet dat we ons hiermee tussen de gebeurtenissen van delen één en twee nestelen. Buiten enkele verzetshaarden, nauwelijks het vermelden waard, is de volledige overname van het Europese continent een feit. Het standpunt van de Amerikaanse overheid ligt in lijn met een paard dat snel opschrikt van onverwachte bewegingen: ze zetten alle oogkleppen op en hopen hiermee het grote publiek te sussen. Met wisselend success, want het gros van de bevolking heeft inderdaad geen weet van de op til zijnde invasie.



Synergie van het verleden

Gelukkig zijn er hier en daar enkelingen die geen tevreden nemen met deze verdraaiing van de werkelijkheid. Ze werken de gevestigde orde tegen op zoveel mogelijk niveau's, stelen gevoelige informatie waar mogelijk en bewapenen zich voor wat komen zal. Hoofdfiguur annex brandweerman Tom Riley behoort tot eerstgenoemde categorie en wordt midden in een shift verrast door de voorhoede van de invasiemacht. De afzichtelijke wezens doen in hem een soort slapende supersoldaat ontwaken. De eerste Chimera op zijn pad krijgt een flinke tik in de rug van diens pikhouweel - het mêleewapen bij uitstek in Burning Skies. Wat volgt in deze preview zijn drie van de in totaal zes à zeven af te leggen campagnelevels, afhankelijk van de manier waarop men de trofeeënlijst indeelt.

Vrij bescheiden qua spellengte ook, aangezien we na een goede twee uur op de klok al terug naar het hoofdmenu mochten staren. Burning Skies speelt als een synergie van de drie genummerde voorgangers. Zo herken je quasi meteen de radiostemmen uit Resistance 2, vertoont het wapenwiel alle gelijkenissen met 1 en 3 en ligt er overal intel verspreid waar reeds we sinds 2007 achter zoeken. De grote sterkte blijft nog steeds de wapenwisselingen om iedere situatie de baas te kunnen. Wel is het jammer dat Nihilistic zich in een hoekje laat drummen door iets teveel in te zetten op dit spelletje leentjebuur. Er zijn weinig vlakken waar ze iets origineels op het strijdperk tovert, wat de campagne soms herleidt tot één lange sequentie van oninteressante schermutselingen.



Please do touch

Al bij het eerste bedrijf zit de mot er dik in, hoewel het tweede deel uit gevoelig beter materiaal is opgebouwd. Balancerend op een kapotgeschoten brug is het jouw taak naar overlevenden van een crash te zoeken, terwijl de Chimera alle mogelijke land-, vlieg- en andere machten inzetten. Kwatongen zullen beweren dat de serie een identiteit mist, en het heeft geduurd tot de ontwikkelaarswissel achter de schermen vooraleer we die kritiek ook echt als een gemis ervoeren. Voor de meest hectische momenten moeten we doorspoelen naar het einde van ieder level, waar je steevast een met steroïden opgepompte tegenstander op je bord krijgt. Of ze nu groot of klein uitvallen, de regel blijft gelden dat ze met voldoende lood in het lijf ooit wel neergaan.

Vreemd genoeg is het verhaal de stuwende factor in het geheel. Riley mag dan een familieman zijn in hart en nieren, het lot van de knappe verzetstrijder Elly brengt duidelijk iets teweeg. Bovendien durft hij, in tegenstelling tot pakweg een Hale, zijn mond niet alleen tijdens tussenfilmpjes open te trekken. Touchscreenfanaten en -tegenstanders zien we nu al virtuele robbertjes uitvechten om hun gelijk te halen, want Burning Skies zet zwaar in op vingerbewegingen alom. De nouvelle wordt onder meer aangewend voor de bediening van alternatieve vuurfuncties, waarbij de actie op het scherm tijdelijk in slow motion gaat. Ook voor het trekken van een sprintje kan je desgewenst even de knoppen lossen.



Kubussen rapen

Een laatste paragraaf is bestemd voor het knap uitgekiende upgradesysteem, dat werkt via vreemdsoortige voorwerpen die her en der wachten op een nieuwe eigenaar. Dergelijke aanpassingen variëren van meer kogels tot een kleine raketlanceerder of helpende drone en zijn tactisch inzetbaar, want nooit talrijk aanwezig. Binnen enkele weken volgt het definitieve verdict over deze traditionele combinatie van single- en multiplayer. Als platformhouder schept Sony zelf duidelijkheid: voor coöp-partijtjes zit je goed bij 'concurrent' Unit 13.

Een eerste kennismaking met Resistance: Burning Skies zadelt deze verzetstrijder met gemengde gevoelens op. Het campagneverhaal schommelt continu van hoog naar laag en terug, en de ontwikkelaar speelt hier gewoon teveel op veilig. Niettemin geven elementen zoals het upgradesysteem of de variëteit bij ieder vijandelijk contact ons goede hoop. Hoop op een degelijke twin stick shooter, hoop op een knallende multiplayer en - waarom ook niet - een sprankeltje hoop op een overwinning voor de mensheid.