Special: Een kwarteeuw 'The Legend of Zelda'

Special | 10-10-2011 -

Ondanks de tegenvallende cijfers van de 3DS is het dit jaar bij Nintendo feest. The Legend of Zelda, één van de meest populaire franchises in de industrie, blaast namelijk vijfentwintig kaarsjes uit. Tijd om dat dus te vieren, aldus Miyamoto en co. Wij zetten alvast alles omtrent deze opmerkelijke serie op een rijtje.

The Legend of Zelda ontstond zoals veel andere concepten bij Nintendo uit een hobby van Shigeru Miyamoto, de man achter games zoals Zelda, Mario en Donkey Kong. Toen Miyamoto klein was, hield hij ervan om  de bossen in zijn buurt te verkennen, op zoek naar mysterieuze grotten. Het was deze ervaring die hij wou overbrengen op de gamers toen hij startte met de ontwikkeling van The Hyrule Fantasy: Legend of Zelda, de eerste game uit de serie. En met succes, zo bleek want de rest is onderhand essentiële gamesgeschiedenis. De formule is door de jaren heen nochtans vrij simpel en ongewijzigd gebleven. Telkens kruipen we in het groene pakje van Link die niet alleen Hyrule maar ook princes Zelda moet redden van Ganon en co. Hierbij kan hij vaak rekenen op z'n trouwe ros Epona om de uitgestrekte en tot de verbeelding sprekende vlaktes van Hyrule te overbruggen.



Wat maakt deze serie dan zo succesvol? Een vraag waarop veel verschillende antwoorden mogelijk zijn, maar toch is er één dat regelmatig terugkomt. Het gevoel van voldoening bij het oplossen van één van de vele puzzels in de geliefde Zelda-dungeons. Hiervoor dien je namelijk steeds creatief gebruik te maken van zopas verworven items en het vergt toch telkens een flexibel denkvermogen om het raadsel tot een goed eind te brengen. Het klassieke geluidje dat hiermee gepaard gaat, doet ongetwijfeld menig gamerhart sneller slaan. Zoals het een goede RPG betaamt, biedt de Legend of Zelda-reeks uiteraard ook een hele waslijst aan sidequests en gebieden die je vrijblijvend verkennen kunt. De serie onderscheidt zich dan weer van kanonnen als Final Fantasy door zijn rechtoe, rechtaan hack and slash gevechten, die sinds de Wii wat intensiever werden.

In den beginne

Stil staan bij elk deel uit de serie zou ons wat te ver brengen, maar we schotelen jullie graag enkele hoogtepunten voor. Beginnen doen we uiteraard bij het begin en dus met The Hyrule Fantasty: Legend of Zelda. De titel verscheen in 1986 voor het Famicom Disk System in Japan en werd al gauw een bestseller. Een jaar later verscheen de titel ook in de rest van de wereld maar dan voor het Nintendo Entertainment System. In dit debuut wordt Hyrule overspoeld door het leger van Ganon, een vijand die regelmatig terugkeert doorheen de gehele reeks. Ganon steelt de machtige Triforce of Power en is hetzelfde van plan met de Triforce of Wisdom. Voor princes Zelda ontvoerd wordt door deze slechterik slaagt ze er echter nog in om deze Triforce of Wisdom te splitsen in acht delen en deze te verspreiden over Hyrule. Het is natuurlijk aan onze dappere Link om deze acht stukjes te bemachtigen en tenslotte ook Zelda te bevrijden. De delen van de Triforce waren elk verstopt in een andere dungeon, waarbij de speler zelf kon kiezen in welke volgorde hij de dungeons deed. Door deze vrijheid was het mogelijk om de eindbaas te bereiken zonder een zwaard. Dit gevoel van vrijheid konden de gamers ten tijde van vooral lineaire spelconcepten zeker smaken en dus kwam er gauw meer van dat lekkers.



We springen twaalf jaar vooruit en komen terecht bij de lancering van The Legend of Zelda: Ocarina of Time, een titel die door velen als de beste game aller tijden gezien wordt. Nintendo sloeg met Ocarina of Time want dit was zowel het eerste deel dat voor de Nintendo 64 verscheen, als de eerste dat we Hyrule in drie dimensies mochten verkennen. Een promintente rol is deze keer weggelegd voor -hoe raad je het- Links Ocarina waarop hij naarmate het verhaal vordert melodietjes op leert spelen. Deze deuntjes helpen je telkens bij een puzzel of geven je de mogelijkheid op je te teleporteren naar een eerder bezochte locatie. De impact van deze game samen met die van Super Mario 64 valt niet meer weg te denken en was een ware mijlpaal. Vrij recent konden we met The Legend of Zelda: Ocarina of Time aan de slag op Nintendo's 3DS.

Draagbaar ten strijde

Maar eerst nog even naar de voorganger van die laatste, want in oktober 2007 verscheen bij ons The Legend of Zelda: Phantom Hourglass. Hoewel dit niet het eerste Zelda-luik voor een handheld was, wordt dit wel beschouwd als het eerste avontuur dat zich kan meten aan dat van de consoleversies. De game maakt gebruik van cel-shaded graphics en net zoals bij de Wind Waker maakt Link gebruik van een schip om zich naar andere eilanden en dungeons te begeven. Waar dit varen gebeurt in 3D, bestuur je Link van bovenaf (zij het met enig diepte perspectief) door middel van de stylus. De microfoon zorgde tevens voor enkele originele puzzels en was niet zomaar een gimmick. De puzzel die me zelf het meest zal bijblijven, vanwege de opgeleverde frustraties, is die waarbij je de DS gewoonweg even dicht moet klappen zodat twee stenen tabletten op elkaar gedrukt worden. Zo voor de hand liggend, maar het vergt wel wat out of the box thinking zoals we het graag zien. Ook een multiplayer-modus is van de partij en heeft voor ondergetekende veel saaie uren gedood. Het succesverhaal op de Nintendo DS werd vervolgd door Spirit Tracks, waarin Link zich voor het eerst in de serie op de sporen begaf. Hoewel dit deel iets minder goed onthaald werd, was het toch een verbetering tegenover Phantom Hourglass en een te smaken game.

Conclusie