Spelen met de Dood!

27 July 2012 13:11 -

De totale vernietiging van hemel en aarde tegenhouden? Dat is niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig is er de ruiter Death die lichtjes tegen zijn zin aan een reis begint om de naam van zijn broeder War te zuiveren. Dood, vernieling en een epische reis, dat is het recept voor Darksiders II.

Death - of Pietje de Dood voor de vrienden - is de meest gevreesde ruiter van het kwartet dat normaal gezien instaat voor de Apocalyps. Hij hield zich tot voor kort uitsluitend bezig met het aanvullen van zijn zielencollectie maar wanneer Death merkt dat zijn broer War in de val gelokt werd, laat hij alles vallen om het tegen een eeuwenoude vijand op te nemen. Gamers die de eerste Darksiders gespeeld hebben, weten intussen wel wat er met War gebeurde. De ruiter van de Apocalyps werd in deel één naar de aarde gestuurd om er de Apocalyps in te leiden en de ruiter deed wat van hem gevraagd werd maar wist niet dat de Aarde nog niet aan de beurt was. War werd verraden en de Charrid Council die hem zijn ongelooflijke krachten had gegeven, vond dat War uit de weg geruimd moest worden.



Vooraleer we dieper ingaan op de avonturen van Death, loont het misschien wel om eens stil te staan bij de geschiedenis van de Council. Deze zorgde er lang geleden voor dat er een wapenstilstand kwam tussen de legers van de hemel en de hel. Zij moesten beloven om hun finale veldslag pas uit te vechten op het moment dat er toch geen hoop meer voor de aarde was; het einde der tijden. Pas dan zou ook de mens meevechten en kon er nadien besloten worden hoe de toekomst eruit ziet. Deze wapenstilstand werd nauwlettend opgevolgd door de vier ruiters van de Apocalyps, die op het allerlaatste moment van de Armageddon moesten uitrijden om het begin van iets nieuws aan te kondigen. Deze wapenstilstand werd gedurende eeuwen goed opgevolgd, tot op het moment dat ruiter War de Apocalyps in gang zet nog voordat de aarde eigenlijk aan de beurt is.

De Council beweert dat War op eigen houtje handelde, maar Death weet wel beter. Hij is er zeker van dat zijn broeder het slachtoffer is geworden van een groot complot omdat War nu eenmaal de eerlijkste ruiter van allemaal is. Death negeert de bevelen van de Council en trekt erop uit om de onschuld van zijn broer te bewijzen. Dit doet hij niet op de aarde, maar Death reist naar het gebied het gebied tussen hemel en aarde: de Nether Realms. Daar stelt Death orde op zaken en slaat hij iedereen die zijn pad durft te kruisen in elkaar. Al van het begin van de game wordt duidelijk dat Death en War gigantisch veel van elkaar verschillen, zowel qua gameplay als persoonlijkheid. We haalden eerder al aan dat War een erg eerlijke en rechtvaardige ruiter is. Death is eerder het tegenovergestelde en wil gerust hier en daar een regeltje breken als het in zijn voordeel kan werken. Death maakt bovendien optimaal gebruik van de omgeving dankzij het feit dat hij een lichtgewicht is in vergelijking met War. Dit betekent dat je voortaan als een aap zal kunnen klimmen, klauteren en springen terwijl War door zijn gewicht met beide voeten op de grond moest blijven.



Als we dit nu vertalen naar de gameplay, dan merken we dat Death meer tegen muren plakt dan dat hij op de grond loopt. Tijdens de zes uren dat we met het spel aan de slag mochten gaan, kom je redelijk vaak stukken tegen die je niet kan overbruggen zonder dat je tegen een muur aan moet lopen of langs een pilaar omhoog moet klimmen. De besturing werd bewust erg eenvoudig gehouden: door een simpele druk op de A-toets (we speelden de game op Xbox 360) spring je tegen een muur op en loopt Death automatisch verder. Kom je uit bij een hoek dan volstaat het om nog eens op A te duwen om Death een klein sprongetje te laten maken zodat hij verder kan lopen. De vlotheid waarmee Death dit doet is vergelijkbaar met het geklauter in de Prince of Persia-games en je zal niet enkel langs muren heen kunnen lopen, maar ook smalle balken overbruggen of aan pilaren gaan hangen. Het enige nadeel hierbij is dat Death niet altijd goed bevelen opvolgt. Meermaals stortten we de dieperik in omdat de game tijdens het klimmen niet altijd even goed de bevelen van de controller opvolgde. Hier werkt de ontwikkelaar tegen release hopelijk nog aan zodat ook het klimmen een stuk leuker wordt.

De Dood loopt in onze verbeelding rond met een zeis, en in deze game is dat niet anders. Hoewel, ondanks zijn magere gedaante draagt hij niet één, maar twee zeisen met zich mee waarmee je verschillende combo's kan uitvoeren.  Dit is op zich al leuk speelgoed maar je kan het wapenarsenaal verder aanvullen door bijvoorbeeld schatkisten te openen die her en der verspreid liggen in de spelwereld. Zo kan je de zeis inruilen voor een gigantische hamer waarmee je een planeet uit haar baan kan slaan. Deze hamer is onderdeel van de secundaire wapens van Death, en daartoe behoort onder andere ook het pistool. Bij grote bossfights heb je aan dit laatste niet veel, maar tijdens onze speelsessie leek het vooral van pas te komen toen Death werd omsingeld door een tiental vliegende monstertjes. Door gewoon snel te schieten en te rekenen op de auto-aim kan je deze snel neerhalen, en je focussen op de grotere vijanden die je omsingelen.



Al deze wapens zijn tof om te gebruiken en je voelt ook daadwerkelijk dat de ene krachtiger is dan de andere. Toch zal je jezelf pas echt oppermachtig voelen wanneer je de speciale aanvallen van Death gebruikt. Door een combinatie van knoppen in te duwen, kan je zo bijvoorbeeld de ‘Reaper' oproepen die dan het vuile werk opknapt. Dit is wel slechts mogelijk als je voldoende punten hebt geïnvesteerd in de Skill Trees maar het loont wel want op die manier kan je erg coole finishing moves uit je mouw schudden. Het investeren in de skill trees levert nog andere voordelen op en deze kwamen in eerdere previews ook al aan bod: zo is het mogelijk om een legertje ondoden op te roepen die de vijanden vast kunnen houden tot jij met je zeis uithaalt. Daarnaast kan je jezelf ook in twee splitsen om de vijand te verwarren, of hoger gelegen gebieden bereiken dankzij de Death Grip.

In de game zal je niet enkel op attributen als de Death Grip kunnen rekenen om ergens te geraken, je kan bijna altijd rekenen op je paard Despair. Wanneer je buiten bent en tussen de verschillende gebieden reist, dan is het gemakkelijker om snel de hulp van je paard in te roepen en dit bespaart je ook meteen een hoop gevechten tegen de monsters die zich in de spelwereld schuilhouden. Het paard is zoals gezegd bijna altijd beschikbaar, enkel in dungeons zal je alles te voet moeten doen. Wanneer je tussen twee dungeons reist en beslist om de kleinere monsters gewoon voorbij te lopen, dan bestaat wel de kans dat je extra loot mist. Dit is belangrijk omdat het je geld kan opleveren waarmee je dan nadien skill points kan vrijspelen. Tijdens de speelsessie durfden we dat wel eens te vergeten waardoor onze skill trees er bijzonder zielig uitzagen en we bijgevolg geen extra aanvallen konden produceren op het slagveld. De RPG-elementen blijven dus, net als in de eerste Darksiders, erg belangrijk.

Heb je schrik van de Dood? Wij niet meer. Meer nog, we kijken zelfs naar zijn komst uit volgende maand. We hopen wel dat Vigil Games de besturing tijdens het klimmen nog op punt stelt want dit zorgde toch nog net iets te vaak voor ergernissen. Toch ziet het ernaar uit dat Darksiders II een sterke titel wordt die ons tijdens deze kalme zomermaanden gegarandeerd plezier zal bezorgen.