Review: Babel Rising [XBLA]

Special | 27-06-2012 -

Babel Rising is een game die de term tower defense wel erg letterlijk neemt. In plaats van het bouwen van torens om de tegenstanders tegen te houden, is het nu de taak om de tegenstanders te verslaan voordat ze de toren helemaal hebben gebouwd. 

Het Bijbelse verhaal over de Toren van Babel ligt aan de game ten grondslag, al moet je die invloed ook weer niet overdrijven. Het is niet meer dan de naam Babel en het feit dat er een toren wordt gebouwd. Een verenigde mensheid was blijkbaar niet God´s wil, dus besloot hij de mensen maar te verdelen door iedereen andere talen te laten spreken. Zover komt het niet in Babel Rising. In plaats daarvan mag je met de vier elementen spelen om de onschuldige arbeiders vooral niet te laten slagen in het bouwen van de toren. 

Toch maar met de controller spelen

De game is te besturen met Kinect, maar is ook te spelen met de controller. Ik heb zelf geen Kinect, maar de verhalen die ik heb gelezen op internet doen sterk vermoeden dat de controller verreweg de beste manier is om de game te spelen. In het begin van een level zie je de funderingen van de toren liggen. Vervolgens zie je arbeiders naar die funderingen toe lopen om te beginnen met de constructie. Aan jou de taak om met de krachten aan de slag te gaan. Er zijn vier elementen en elk element heeft twee verschillende aanvallen. Een daarvan is een lokale aanval, die slechts een klein gebied aanvalt. Dan is er nog de sterkere aanval die je over een groter gebied kunt gebruiken zodat je meer vijanden in één keer kunt verslaan. 

Hoe meer vijanden je verslaat binnen een beperkte tijd, hoe meer punten dat oplevert. Het is bijzonder jammer dat hogere scores eigenlijk niets opleveren. Of je een level nu met 10.000 punten of met 500.000 punten uitspeelt, het maakt niets uit. Je komt alleen hoger op de leaderboards te staan, maar je kunt verder niets upgraden of iets dergelijks. Terwijl dat de game nu juist interessanter had weten te maken.

De game is namelijk nogal repetitief. Levels worden weliswaar elke keer uitdagender, maar de gameplay verandert niet. De game introduceert priesters, die immuun zijn voor een bepaald element. Dan wordt de opbouw van torens anders. In eerste instantie is er één pad naar boven, maar dat worden er later meer. Dan komen er de zogenaamde cursed jars. Als je die breekt door ze aan te vallen ben je tijdelijk niet in staat om die aanval te gebruiken. En dan komen er daarna nog torens en schepen bij kijken. De win-condities zijn vaak ook gekoppeld aan die speciale vijanden. In plaats dat je een aantal golven moet weerstaan, moet je nu 25 priesters verslaan. Of erger nog 25 cursed jars uit laten doven. Breek er eentje en je wordt dubbel gestraft. De vaardigheid die de urn brak zal tijdelijk niet bruikbaar zijn, maar bovendien geef je de tegenstander weer extra tijd om de toren te completeren. 

Elementair plezier

Het spelen met de elementen biedt zeker in het begin een primitieve manier van plezier. Je volgt een aantal lokale aanvallen op met een goedgetimede sterke aanval. Mocht je wat onder druk komen te staan, dan zijn er altijd nog de superaanvallen die je kunt gebruiken als ze eenmaal zijn opgeladen. Op dit niveau werkt het ook prima. Het hele leveldesign is echter een misser. In plaats van groeiende vaardigheden te koppelen aan sterkere tegenstand, heb je alleen maar sterkere tegenstand zodat je jezelf regelmatig niet krachtig genoeg zult vinden. Het helpt ook niet dat je eigenlijk niet zelf kunt kiezen welke krachten je wilt gebruiken. De game stelt er twee ter beschikking per level. Als je zelf liever andere elementen had gekozen, dan heb je pech gehad. Bovendien is de balans in de krachten nogal scheef. De lokale aanval van het aarde-element schakelt slechts één werker uit, terwijl de lokale aanvallen van wind en vuur hele groepjes kunnen wegvagen. Niet dat het uitmaakt, want je kunt toch bijna nooit kiezen welke elementen je kunt gebruiken. 

Grafisch ziet Babel Rising er niet bijster indrukwekkend uit. Dit had ook prima op de eerste Xbox gekund. De stijl is mijns inziens wel behoorlijk geslaagd. Het cartoony uiterlijk past prima bij de speelse toon die de game aanslaat. De muziek sluit daar ook goed bij aan. De game biedt verder een lokale multiplayer optie, de online optie ontbreekt.

Conclusie