Review: The Walking Dead

Special | 04-05-2012 -

Hoe je het draait of keert, zombies zijn populair. Sommigen houden van de maatschappelijke kritiek op de hersenloos consumerende mens, anderen zijn fan omdat de personages in een ethische grijze zone worden geplaatst. De meesten worden gewoon graag gedrenkt in bloed en gore, wat de populariteit van zombieshooters zoals Left 4 Dead verklaart. The Walking Dead slaat echter een andere weg in en is een point-and-click adventure game geworden. De game is gebaseerd op een ijzersterke comic, maar weet het dezelfde hoogte te bereiken?

Wie de Amerikaanse televisie een beetje volgt, zal waarschijnlijk de serie al gezien hebben. Hoewel velen de reeks weten te smaken, zijn er toch ook mensen die zich storen aan de trage opbouw. Die Hitchcockiaanse toestanden vind je echter niet terug in de game, want na een korte introductie om de controls uit te leggen, geraakt het spel in een stroomversnelling.

De Grote Vriendelijke Moordenaar

Het verhaal plaatst je in de huid van Lee Everett, een moordenaar die op weg is naar een gevangenis net buiten de stad. Op dat moment is er nog geen vuiltje aan de lucht, maar daar komt snel verandering in. Talloze ambulances rijden met loeiende sirenes naar de stad en de radio wordt overspoeld met onheilspellende berichten. Al van in het begin krijg je het gevoel dat Lee geen slechte jongen is en ook al kies je ervoor om veel te liegen, als personage zal je hem snel in je hart sluiten. Hij is namelijk zoals een protagonist zou moeten zijn, aimabel maar met de nodige gebreken: menselijk, met andere woorden. Ook de andere personages komen heel natuurlijk over, wat de geloofwaardigheid van het verhaal uiteraard veel goed doet.

Het verhaal is dus maar losjes gebaseerd op de stripreeks, maar je komt toch enkele bekende personen tegen. Zo beland je op een bepaald moment op de boerderij van de Greenes en ook Glenn maakt zijn opwachting.

Meer dan point-and-click

De ontwikkelaar van de game is TellTale Games, een studio die al heel wat ervaring heeft opgedaan in het maken van point-and-click adventure games. Zo hebben ze onder andere Sam & Max en Hector op hun palmares staan. Net zoals die games wordt ook The Walking Dead in verschillende afleveringen gereleaset. Toch weet The Walking Dead zich op enkele punten te onderscheiden.

Allereerst heb je tijdens sommige stukken een beperkte bewegingsvrijheid. Je kan bijna alles vanop een afstandje bekijken, maar om te interageren met iets moet je meestal dichterbij sluipen. Als je bijvoorbeeld een sleutel moet afnemen van een lijk, zorgt dat uiteraard voor de nodige spanning. De goedgeplaatste camera's geven een extra dimensie en je weet vaak niet meteen wat je allemaal in een bepaalde ruimte kan vinden, wat alweer voor intense momenten kan zorgen.

Verder zijn de dialogen van een groter belang. Je krijgt meestal maar een beperkte tijd om te antwoorden en je keuzes hebben een grote invloed op het verdere verhaal. Door andere beslissingen te maken krijg je ook een volledig ander plot, wat de herspeelbaarheid ten goede komt. Qua verhaling en morele dilemma's doet de game denken aan Heavy Rain. Er komt dus heel wat interactieve storytelling bij kijken. 

"God damn it Lee, stop failing"

Hoewel sommigen na een avondje stevig drinken erbij lopen als een zombie en vaak nog op zoek zijn naar een lekker brokje mensenvlees, als je ze in hun bed legt zijn ze meestal snel schadeloos gemaakt. Echte zombies zijn echter niet zo makkelijk buiten strijd te krijgen, maar daar merk je niet zo heel veel van in The Walking Dead. Een echte uitdaging kan je het spel niet noemen, want je zal zelden sterven. Het afmaken van zombies blijft beperkt tot timed events en de juiste timing zoeken is helemaal niet moeilijk. 

Het spel zit ook vol met willekeurige events die je meermaals doen opspringen van nervositeit. We kregen wel af en toe het gevoel dat Lee iets te onhandig was. Natuurlijk zal iemand die geconfronteerd wordt met een leger ondoden niet helder kunnen denken, maar heel soms kwam het toch te geënsceneerd over.

Hoewel we op grafisch vlak ondertussen al veel beter hebben gezien, weten de cell-shaded graphics de sfeer van de comics perfect weer te geven. De cutscenes zijn goed geregisseerd en blijven trouw aan het genre zonder in clichés te vervallen. De sterke stemacteurs en lip-synching dragen bij tot de kracht van het verhaal. De animaties daarentegen laten bij momenten te wensen over, waardoor de personages nogal houterig bewegen. 

Het spel volledig doorlopen, duurt ongeveer anderhalf uur tot twee uur. Dat lijkt misschien weinig, maar het spel kost slechts vijf euro en je zal het waarschijnlijk minstens één keer opnieuw willen spelen. Op pc kan je voorlopig enkel het volledige pakket van vijf afleveringen voor 25 euro kopen.

Conclusie