Spelen met soldaatjes in Tiny Troopers

Special | 05-07-2012 -

Het zijn de kleine geneugten des levens die ons mensen werkelijk verblijden. Natuurlijk, een grote automobiel met glanzende velgen is meer dan aardig en we kennen maar weinigen die een minuscule televisie incluis loep prefereren boven een kek 3D-scherm van een fors formaat. Maar toch. Klein is fijn, aldus schrijvers. Zo staat het geschreven en als het op schrift staat, dan is het waar. Is de pc-versie van Tiny Troopers een kleine geneugte of gewoon een verdomd vermakelijk spelletje?

Voor meer info over onze schrijver Stefan POPA, kan je terecht op zijn eigen website.

Eerst even de kleine geneugten. Men neme bijvoorbeeld een bejaarde tomaat en plet deze onder de blote voet in de buitenlucht. De tomaat spat, zoals verwacht, uiteen in bloederig pulp. Het sap sijpelt tussen de tenen. Het zand kleurt rood.  De pletter in kwestie bekruipt een orgastisch gevoel en hij of zij wordt bevangen door een oerinstinct om nog meer tomaten te vermorzelen. Voilà. Een kleine geneugte. Om rode vlekken te zien, hoeft men niet per se naar games te grijpen.

Maar makkelijker is het wel. Bovendien geeft het minder troep. Ook in Tiny Troopers is het zaak om de zanderige levels zo rood mogelijk te kleuren. Jij bestuurt minimaal twee soldaatjes die schieten op alles wat beweegt. En ja, verkleinwoorden zijn op zijn plaats. De soldaatjes zijn namelijk zo koddig vormgegeven, dat ze hun gelijken niet kennen. Denk aan de personages van Animal Crossing in oorlogsoutfit met de stembanden van de wormen uit de gouden ouwe Worms-games. De mannetjes zijn echter niet zo schattig als ze ogen... Het zijn moordenaars. Moordenaartjes. Genadeloze lui die luid juichend het leven van de tegenstander ontnemen en daar nog voor betaald krijgen ook.



Hoe zijn ze ooit zo verdorven geworden? We moeten de schuld leggen bij de Finse ontwikkelaars van Kukouri die de soldaatjes hebben ingezet om de harten van iPad- en iPhone-bezitters te veroveren. Daar zijn ze met vlag en wimpel in geslaagd. De game is naar hartenlust gedownload en daarom hebben de makers nu de pc-gamers in het vizier. Met zo'n verslavend spel ligt het geld voor het oprapen. Wij mochten in het Hollandse Haarlem een ochtendje aan de slag met Tiny Troopers - ‘als een van de eersten', aldus de vriendelijke dames van speluitgever Iceberg Interactive. En zoals bij elke oorlog, komen ook wij daar niet ongeschonden uit.

Want wat een knotsgek geweld. In de basis blijft het een iPad-game, wat vooral te merken is aan de menu's met gigantische knoppen. Grafisch is het spel ietwat bijgeschaafd tot een acceptabel niveau, maar dergelijke games koop je niet voor de pracht en praal. Voor een kleine tien euro (nog minder als je de game downloadt) mag je dat ook niet verwachten. Tiny Troopers behoort tot het LOL-genre en lijkt het geld welzeker waard. Zelfs ondergetekende moest een aantal maal hardop lachen, iets wat hem niet vaak overkomt. De drie koddige helden bekogelden de tegenstander, terwijl het pakketje granaten dat we terplekke hadden gekocht aan een parachute naar beneden kwam en een kip het vuurgevecht probeerde te ontvluchten. Onder het schieten door gilden ze kreten uit bekende oorlogsfilms. Daarna hobbelden ze verder voor het volgende vuurgevecht. Denk aan dood en verderf en jonge harige labradors. Zo voelt Tiny Troopers aan.



De vuurgevechten vormen de basis van elk van de dertig missies, nadat je wapens of een extra soldaatje hebt gekocht voor aanvang van de opdracht. Klik op de linkermuisknop en de mannetjes waggelen naar waar je aanwijst, klik op de rechter en ze bekogelen dat punt. Druk op shift en je gooit een granaat of vuurt een raket af. Veel ingewikkelder wordt het niet. Soms moet je simpelweg alle vijanden in bloed hullen, maar er zijn ook missies waarin je hordes aan tegenstanders moet overleven, gebouwen tegen de vlakte moet werken of twee blauwgehelmde journalisten moet beschermen tegen de kogels van de opponent. In deze simpliciteit blinkt Tiny Troopers uit.

Dit simpele concept betekent echter niet dat de game makkelijk is. Je kunt de missies vermoeilijken door een hogere moeilijkheidsgraad te selecteren en daarnaast kun je het jezelf moeilijker maken door alle objecten als medailles en dog tags te verzamelen om je score te verbeteren. Die score wordt - helaas wel heel erg i-erig - uitgedrukt in sterren. Eén ster voor ‘je hebt het in ieder geval gehaald', twee voor ‘oké' en drie voor ‘saluutschoten'. Het bekende concept, dat ondanks de vormgeving toch een enorme motivatie is.

Conclusie