WiiWare: LostWinds: Winter of the Melodias

Special | 03-11-2009 -

LostWinds verraste vriend en vijand met zijn simpele besturing en prachtig vormgegeven omgevingen. Het grote minpunt was dat het gewoon veel te kort was, zelfs voor een WiiWare spel. Het smaakte en we wilden meer. Meer dan een jaar later bezorgt Frontier Development ons Winter of the Melodias, het tweede deel en hopelijk niet het laatste. Want LostWinds blaast weer als een frisse wind over je scherm.

LostWinds: Winter of the Melodias is een spel dat je sinds kort kan downloaden op je Wii voor 1000 Wii punten. Het lange wachten op dit vervolg is dan eindelijk voorbij en kunnen we samen met het jongetje Toku en de Wind Spirit Enril op een nieuw avontuur vertrekken. De moeder van Toku is na een lange archeologische expeditie verdwenen en enkel een paar fragmenten van haar dagboek vormen een aanwijzing naar waar ze zich zou kunnen schuilhouden. Omdat we de Guardian Magmok hebben gered, helpt hij ons al een heel eind op weg. Zo bereiken we al snel Summerfalls Village dat al zeer lang geteisterd wordt door een strenge winter. In het begin moeten we dus niet alleen de vele hindernissen en puzzels overwinnen, maar ook rekening houden met de bittere kou.

De wind is je vriend

Omdat de Wind Spirit Enril ons bijstaat, zullen we vooral gebruik maken van de wind om ons te verplaatsen en om puzzels op te lossen. Door met de Wii Remote op het scherm te mikken en met je vizier en de A-knop ingedrukt een zwaaibeweging te maken, kun je zo voorwerpen en sommige vijanden de lucht in sturen. Dit is eveneens zeer handig om Toku een hoger gelegen gebied te helpen bereiken of om zijn val af te remmen. Dezelfde zwaaibeweging kun je combineren met de B-knop, maar dat doet je dan vooral om vlammen van een vuur te verplaatsen naar een andere toorts of om diezelfde vlammen op je vijanden los te laten. Dit zijn nog maar een paar van de mogelijkheden die je hebt in Winter of the Melodias. Deze worden je al vrij snel in het begin aangeleerd, maar gaande weg komen daar nog wel een aantal handige extra's bij.

Toku verplaats je niet alleen met de wind, maar ook met de analoge stick van de Nunchuck. Je bent dus gelukkig niet volledig afhankelijk van je elegante zwaaibewegingen, want dan zou het soms wel een beetje kunnen gaan frustreren. Hoewel de besturing heel simpel is, wilt deze soms een beetje tegenwerken. Vooral als Toku in het water belandt, moet je er rekening mee houden dat je de windkracht gebruikt net boven het water om Toku eruit te halen. Nu is dat eigenlijk maar een kleinigheidje, want als je de bewegingen juist toepast is er geen vuiltje aan de lucht te bespeuren.

Winter of zomer

Een andere sterke troef, die deze keer ook weer terugkomt, van LostWinds zijn de prachtige en gedetailleerde omgevingen. We beginnen in een winterlandschap, maar na een bezoek aan de Spirits of Seasons, Sonté, kun je daar af en toe wat verandering in brengen. Zo kun je gaan wisselen tussen zomer en winter om sommige gebieden, die we eerst niet konden bereiken, te gaan onderzoeken. Zo word je wel geconfronteerd met backtracking en bezoek je sommige gebieden een paar keer opnieuw. Slecht is het niet, want als je de eerste keer passeert vraag je je soms af wat er daar in die hoek verborgen zou kunnen zitten en dan zijn deze momenten ideaal om daar achter te komen.

Het verhaal Winter of the Melodias wordt voornamelijk gedragen door het geliefde dagboek van Tokus moeder dat je onderweg zo volledig mogelijk probeert te verzamelen. Verwacht wel geen Engelse dialogen, want het spel is volledig en degelijk vertaald naar het Nederlands. Het is niet zo dat het verhaal het hele spel draagt, maar het heeft wel een iets grotere invloed dan in het eerste deel. Je kunt de verschillende pagina's van het dagboek lezen of doodgewoon proberen het spel uit te spelen. Je kiest het dus zelf of je je laat meeslepen of niet. Doe je het niet, dan vind ik toch persoonlijk dat je de wereld van LostWinds een beetje links laat liggen.

Met kaart en kompas

Om ervoor te zorgen dat je niet verloren loopt, krijg je deze keer een kaart voorgeschoteld. Dit is een handig hulpmiddel om te weten welke richting je nu juist uit moet. Het was een gemis in het eerste deel en Frontier heeft dus toch opgelet bij de opmerkingen van de fans. Deze kaart maakt het je iets gemakkelijker, gewoon omdat je weet waar je naartoe moet, maar je moet nog steeds verschillende hindernissen overwinnen. Die puzzels zijn deze keer iets pittiger. Het begint allemaal wel heel simpel, maar onderweg wordt het langzaam aan een beetje moeilijker. Niet dat het bijna onmogelijk wordt, want de puzzels zijn nog doenbaar. Ze vereisen alleen een beetje meer denkwerk en soms ook wat meer moeite.

Frontier Development bouwt prachtig verder op de eerste LostWinds. Ze verbeteren hier en daar een paar kleine zaken en schotelen je gewoon een heerlijk tussendoortje voor. De speelduur is niet heel erg lang. Iets wat bij de meeste WiiWare titels het geval is, maar LostWinds: Winter of the Melodias is zeker eens de moeite waard.

Plus
Simpele gameplay
Veranderlijke omgevingen
Rustgevende muziek

Min
Af en toe een frustratiemoment met de besturing

Score 88

- Gameplay 9/10
- Geluid 9/10
- Graphics 9/10
- Fun 8/10


Conclusie:

Geniet jij ook van een spel dat er knap uit ziet, zeer simpel speelt en je toch voldoende uitdaging biedt? Dan moet je zeker eens Winter of the Melodias proberen, zeker als het eerste deel je wist te veroveren. Frontier bouwt verder op hun succesformule en slagen er opnieuw in om een prachtig resultaat te leveren. Ik kan in ieder geval niet wachten op een derde deel en misschien hopelijk ooit een uitgebreid avontuur op een disk.

Conclusie