XBLA review: Matt Hazard Blood Bath & Beyond

Special | 20-01-2010 -

Toen ik als nederige redacteur te horen kreeg dat ik een reviewcopy van Matt Hazard cadeau kreeg, was ik meteen verkocht. Ondanks het drukke examenschema moest dit spel gewoon ergens passen, een game van dit formaat, daar maak je gewoonweg tijd voor. Je hoort het al, ik had erg grote verwachtingen over deze titel en ik kan de fans meteen gerust stellen, de game is niet als een baksteen op mijn maag komen te liggen. We gebruiken de termen ‘verstand op nul’ of ‘hersenloze actie’ vaak, maar voor deze titel zijn deze nog een maatje te klein. Je mag gerust stellen dat je je realiteitsgevoel even op -10 mag zetten vooraleer je in je luie zetel neerploft en een portie bodemloze actie tegemoet gaat!

Matt Hazard is een gespierde kleerkast die ongeveer 25 jaar geleden zijn eerste babystapjes in de inudstrie zette. Ondertussen zijn we enkele succesvolle en iets minder succesvolle games verder en maakt de held zijn opwachting op de arcadehallen van de PlayStation 3 en Xbox 360. Als speler kom je te weten dat het kwaadaardige MegaCorp je liever onder dan boven de grond ziet en het bedrijf heeft daarom de oude 8 bit-Matt ontvoerd. Jouw doel is om terug in het verleden te duiken en jezelf te gaan redden.

Terug in de geschiedenis

Het spel is een klassieke sidescroller waarbij je telkens scherm per scherm opschuift. Vaak kan je pas naar het volgende scherm wanneer je alle vijanden gedood hebt, maar andere keren moet je een bepaald objectief bereiken voor een nieuwe deur opengaat. Bedenk daarbij ook meteen de nodige schakelaars, liften en obstakels en je waant je meteen terug in de goeie oude sidescrollertijd. De levels lopen erg uiteen, gaande van een cruiseschip tot een tropisch eiland. In elk level verdien je een soort van speelmunten en met die munten kan je na een succesvol level een kermisachtig arcadespel spelen om zo meer punten te verdienen. Je laat een coin vallen en hoopt dat hij in het vak met de meeste punten terecht komt. Niet echt nuttig, maar wel eens plezant na een intens level.

Je vijanden lijken geplukt uit een grote catalogus robotica, want naast mensen moet je het ook opnemen tegen kwaadaardige robots, tennisbalschieters en zelfs vijandige duikboten en boorplatformachtige schepsels. Ook vanuit de lucht word je aardig onder vuur genomen door kleine helikopters die wel een paar containers aan bommen lijken te droppen. Aan het eind van elk level krijg je een eindbaas voorgeschoteld en damn, die zijn moeilijk… Ik vond mezelf meerdere keren gefrustreerd raken omdat die eindbaas maar niet neer wou. In de wussy-stand heb je gelukkig oneindig veel levens, maar zodra je de hogere sferen opzoekt, moet je het met een beperkt aantal continues doen wat het spel soms een echte hel op aarde maakt. Hou er namelijk rekening mee dat je niet zomaar even kan respawnen. Zodra je definitief het loodje legt, moet je het ganse level opnieuw door.

Omhoog, omlaag, dieper, sneller, harder en meer...

De besturing is to the point en daarom ook meteen simpel, maar tegelijk ook enorm effectief. Je kan lopen, springen, richten en schieten en meer heb je ook niet meteen nodig om jezelf door een level te spartelen. Naast schieten kan onze Matt ook een dodelijke messteek uitdelen en dat gebeurt volledig semi-automatisch. De knop om te schieten dient namelijk ook om een steek uit te delen en het spel begrijpt automatisch dat het een steek moet uitvoeren wanneer je de knop ramt en er een vijand net iets te dicht komt. Je zit dus niet constant te klungelen met twee knoppen voor melee en schietijzers. Gezien je vijanden niet van gisteren zijn, zullen ze ook aanvallen vanop platformen of vanuit de diepte, gelukkig is er nog de optie om te kunnen free-aimen en kan je met een andere knop meteen in de diepte richten.

Standaard vijanden laten zich makkelijk vloeren door een simpele kogel, maar robots en ander elektronisch gespuis hebben vaak meerdere hits nodig vooraleer hun elektronisch circuit zwicht onder de druk. Gelukkig is er nog zoiets al de boostmeter, een meter die zich vult met een soort van XP. Zodra je metertje vol is, kan je Matt een korte tijd ontzettend sterk maken. Zelfs de zwaarste vijanden kunnen dan maar moeilijk weerstand bieden, het komt er enkel op aan om het goede moment te kiezen om je superkrachten in te schakelen.

Natuurlijk is het ene wapen ook effectiever dan het andere. Matt beschikt standaard over een pistool dat oneindig ammo bevat, maar ook de meer interessante wapens komen aan bod, denken we maar aan shotguns, machinegeweren, rocketlaunchers en zelfs een vlammenwerper. Dit geavanceerd aanbod komt handig van pas, want je scherm krioelt werkelijk van de vijanden. Ze lijken wel uit alle mogelijke gaten en kieren te springen en je bent dan ook zelden rustig alleen. Dat maakt het spel net dat beetje intenser en het is stiekem gewoon leuk om een ware hollywoodscene te kunnen nabootsen door als enkeling een half leger vijanden met je duim neer te leggen, heerlijk.

Just kill me already!

De Matt Hazard-franchise staat al lang bekend om zijn humor en ook in deze game zijn de grappige one-liners weer van de partij. Wanneer hij het even moeilijk krijgt, roept hij ‘Just kill me already’ en wanneer een vijand een idiote beslissing maakt, schatert hij ‘Great AI….’. Het zijn leuke extraatjes, maar er mochten er nog wel iets meer zijn want na het eerste level heb je alle zinnetjes al gehoord en dan beginnen ze snel te vervelen. Matt beseft het gelukkig ook, want volgens hem zijn de reviews van vandaag ‘very brutal’. Ook de absurditeit van bepaalde zaken bracht meermaals een brede glimlach op mijn mond. Zo zijn er de stoere robots die dan een klein verdovingspijltje afschieten en de mini-helikopters die onmogelijk grote bommen droppen.

De graphics zijn niet erg bijzonder, de franchise blijft bij zijn typische sfeer en dat moet niet meteen een nadeel zijn. De setting past perfect bij het grappig karakter van het spel en te realistische graphics zouden de sfeer eerder kapot maken. De guns schieten bijvoorbeeld een soort van bolletjes af en de ene gun schiet al sneller dan de ander. Vooral de vijandige guns lijken wel een soort slow-motioneffect te hebben waardoor je ruim de tijd hebt om een kogel te ontwijken. Helaas gebeurt het maar zelden dat je de tijd en luxe hebt om kogels te ontwijken, meestal is het een hectische veldslag tussen jijzelf en een tiental vijanden.

Conclusie