Steam Review: Sol Survivor

Special | 02-04-2010 -

Tower Defense games zijn er al jaren in alle maten en gewichten. Op het internet kan je tientallen verschillende versies gratis spelen, het ene al beter dan het andere. Om een betalende versie van dit spel rendabel te maken op het pc-platform, zal je als ontwikkelaar dan ook serieus uit je pijp moeten komen. De indie developer Cadenza Interactive denkt hier klaar voor te zijn en leveren ons hun eerste spel: Sol Survivor.

Het spel, dat op het Xbox-georiënteerde XNA platform ontwikkeld werd, bereikte een finaleplaats in Microsoft's Dream Build Play competitie, wat zeker geen slechte prestatie voor het eerste spel van een groepje vrienden die zich als beginners omschrijven.  Reden genoeg om het spel dus ook op de competitievere pc-markt uit te brengen. Tower Defense games kennen de laatste jaren een groot succes en de competitie is dan ook niet van de minste. We trokken dus de ruimte in om te testen of Sol Survivor onze kritiek-turret overleefde.

Keuzes, keuzes, keuzes

In de meeste Tower Defense games heb je keuze uit een tiental verschillende turrets om in te zetten. Sol Survivor biedt zomaar eventjes zesentwintig verschillende types aan. Je zal er zowat alle types tegenkomen die je maar kan bedenken. Klassieke kannonnen, raketten, luchtafweer, vlammenwerpers, mortieren, lasers en vele anderen zijn van de partij. Omdat het bijzonder moeilijk zou zijn om met al deze mogelijkheden een gebalanceerd spel te maken, hebben de makers nog een nieuwigheidje toegevoegd. Voor de start van iedere missie moet je één van de tien beschikbare uitvoerende commandanten of XO's kiezen. Iedere XO heeft de beschikking over zeven turrets, al naargelang het karakter van de persoon in kwestie. Dit zijn allemaal interessante figuren met hun eigen kijk op oorlogsvoering. Zo is er bijvoorbeeld een oude ijzervreter die het vooral van pure vuurkracht moet hebben, maar ook een gekke professor die allerlei hitech snufjes op de vijanden loslaat. Verder zal je onder andere ook nog een cyborg, een alien en zelfs een econoom als XO kunnen kiezen. De leukste keuze is natuurlijk een figuur te kiezen dat aansluit bij je eigen speelstijl, maar omdat ze allemaal heel verschillende tactieken nodig hebben, verhoogt dit de herspeelbaarheid van het spel drastisch.

Bij je XO krijg je niet enkel een setje turrets, maar ze hebben ook allemaal de beschikking over zeven support mogelijkheden. Hiermee kan je zelf direct ingrijpen moest je tactische plan de toevloed van vijanden niet aankunnen. Met zware ondersteuning als artillerie, kernbommen of gifgas kan je een grote groep vijanden flink uitdunnen. Glippen er toch enkele vijanden door je verdediging, dan kan je gebruik maken van mijnen, lasers of zelfs een zwerm drones om de geniepigaard alsnog te vernietigen. In totaal zijn er negentien verschillende support mogelijkheden die allemaal grondig verschillen. Het werken met XO's maakt het spel dus een pak afwisselender en is zeker een goede toevoeging aan dit genre.

 

Creeps

Er zijn zesentwintig verschillende vijanden, in Tower Defense games altijd als creeps bestempeld, die je in verschillende golven over je heen krijgt. Verwacht hier de typische mix van vijanden die vrijwel allemaal een speciale eigenschap hebben. Sommigen hebben schilden, anderen zijn snel, zwaarbepantsterd, vliegend of onzichtbaar. Bij iedere golf krijg je gelukkig een icoontje te zien om aan te geven welk type vijanden er vooral zit aan te komen. Door hier goed op te letten kan je bijvoorbeeld besparen op luchtafweer totdat er vliegende vijanden aankomen.

De creeps komen uit één tot drie verschillende landingszones en volgen een vast pad naar hun doel. Je kan dit dus niet beïnvloeden door het bouwen van turrets, zoals in sommige andere Tower Defense games. Naargelang je gekozen XO, de vijanden en de paden zul je dus een tactiek moeten bedenken om je basis te beschermen. Sommige kaarten hebben duidelijke knelpunten waar je turrets optimaal zullen renderen, wat dan ook vaak voor spectaculaire beelden van vlammen, gigantische laserstralen en raketten zal zorgen. Een alternatief is bijvoorbeeld om centraal een groep lange-afstandsturrets te plaatsen die de creeps gedurende hun hele weg zullen bestoken. Vergeet dan wel niet om net voor je basis een aantal vlammenwerpers of shotguns te plaatsen om de overlevers op te ruimen. Een klein minpuntje is wel dat het plaatsen van turrets op een soort grid moet gebeuren. Vooral omdat er boost-turrets bestaan is het soms vrij vervelend om juist in te schatten waar je al dan niet een turret zal kunnen bouwen.

Naarmate de golven blijven komen verdien je ook meer en meer massa, die nodig is om turrets te bouwen. Dan sta je voor de keuze om ofwel meer turrets te bouwen, of je bestaande turrets te verbeteren. Het eerste is een slimme zet wanneer creeps een lang pad moeten afleggen zonder duidelijke chokepoints. Wanneer je wel je vuurkracht kan concentreren zullen verbeterde turrets zwaar kunnen huishouden. Al deze verschillende tactieken kunnen naargelang je eigen speelstijl vrij goed gecombineerd worden op de eenvoudigere moeilijkheidsniveaus. Ga je echter over naar de moeilijkere modes, dan zal je keuze beperkt worden en zal je echt op zoek moeten gaan naar de ideale combinatie van XO en turretplaatsing.

 

Al dit leuks kan je beleven in de zesentwintig missies tellende campaign. Hierin begin je als lage officier in de Sol Defense Forces. Je krijgt de opdracht een basis te beschermen tegen de buitenaardse Ascendancy troepen. Bij elke geslaagde opdracht word je gepromoveerd en gedragen je oversten zich iets minder neerbuigend.  De missies spelen zich op vier verschillende werelden af en bieden telkens andere moeilijkheden om op te lossen.

There's more

Grafisch zien deze werelden er behoorlijk knap uit. Je moet natuurlijk niet verwachten dat de beeldkwaliteit zich kan meten met een echte RTS toptitel, maar ze zijn goed afgewerkt en zijn meer dan voldoende om het spel geloofwaardig te maken.  Zeker aangezien je weinig ingezoomd zal spelen, is het detail ruim voldoende. Vooral de verschillende turrets en de bijbehorende effecten zien er knap uit. Ook de bijbehorende geluiden mogen er zijn. De vele vurende turrets geven een kakafonisch concert dat de adrenaline de hoogte in jaagt. Een klein minpunt is wel dat de stervende vijanden nauwelijks een merkbaar geluid lijken te maken.

Ben je klaar met je skills aan te scherpen in de campagne, dan is het spelplezier nog niet gedaan. Er is ook nog een vrij klassieke Survival mode, waarin je het telkens zo lang mogelijk moet zien uit te houden tegen een niet aflatende stroom creeps. Na al dit singleplayer plezier is het nog niet uit met de pret, want er is nog een stevig multiplayer onderdeel. Allereerst kan je de campagne met twee spelers doorlopen. De ene speler zal zich dan bezig houden met het plaatsen van de turrets, terwijl de andere zich kan concentreren op de support abilities. Omdat dit laatste op zichzelf nu niet bepaald veel werk is, is deze co-op campaign wellicht de minst interessante mode.

Vervolgens is er ook een vrij klassieke versus mode waarin twee teams van één of twee spelers het in dezelfde situatie zolang mogelijk moeten uithouden. De laatste twee modes zijn echter de blinkvangers. Zo zijn er vier verschillende locaties waarop je met maximaal vier spelers tegelijkertijd aan de slag kan. Iedere speler krijgt een deel van de kaart om te verdedigen, en het stuk net voor de basis kan door iedereen verdedigd worden. Omdat iedere speler zijn eigen XO kan kiezen, kunnen tijdens deze sessies heel interessante turretcombinaties opgezet worden. Deze missies zijn dan ook bijzonder pittig en elkaar aanvullen is dus de boodschap.

De meest spectaculaire mode is echter Wars. Hierin kunnen tot zes spelers het tegen elkaar opnemen door de basis van anderen te bestoken met creeps.  Je zal dus je kostbare resources moeten verdelen tussen het bouwen van turrets en het kopen van creeps. Het leuke hierbij is dat je de basis van je tegenstander kan scouten en zo zijn zwakke plekken in kan schatten.

Conclusie