Onvergetelijke momenten van Matthew

Special | 06-05-2012 -

Gamen is een passie en bij een passie horen onvergetelijke momenten. Daarom gingen enkele redacteurs terug in de tijd om na te gaan welke spellen een indruk op hen hebben nagelaten. Elke zondag zal je de top 3 van een redactielid te lezen krijgen, met redenen waarom er voor die ene pareltjes gekozen werd. Deze week is dat Matthew die onder andere Kingdom Hearts, Black & White en Toonstruck voor eeuwig in het hart gegrift heeft staan.

Kingdom Hearts

Ik ben een laatbloeier. Ook al ben ik geboren in de jaren '80 - 1989 is nog steeds de eighties - heb ik heel wat van de beginjaren van onder andere Nintendo en SEGA gemist. Een van mijn eerste échte game-ervaringen had ik op de PlayStation 2 in 2001 toen Kingdom Hearts verscheen. Uiteraard had ik al games als Super Mario Bros. en Crash Bandicoot uitgespeeld, maar de echte emotie van een videogame voelde ik pas bij de geboorte van de epische mix tussen Final Fantasy en Disney. Het verhaal greep me meteen aan. Een jongen van mijn leeftijd die meer wilde dan enkel aan het strand liggen omdat hij daar woonde; ik voelde me meteen verwant als Oostendenaar! Al leek hoofdpersonage Sora minder last te hebben van het Belgische weer. De manier hoe Square Enix kleurrijke Disney-figuurtjes als Donald Duck, Winnie de Pooh en Pinokkio in een duister, eng en vooral Japans verhaal wist te verwerken, was bijzonder geslaagd. Met een flink emotioneel sausje volgens Aziatisch recept werd je van de ene plottwist in de andere geslingerd, en daarmee herkende je onmiddellijk Square Enix die stevig zijn stempel op de nieuwe franchise had gedrukt. Het vervolg uit 2005 was mogelijk nog beter, maar tot op heden werd dat avontuur niet meer geëvenaard. Director Tetsuya Nomura begint pas aan Kingdom Hearts 3 eens hij zijn andere projecten heeft afgewerkt.



Black & White

Ook al is Peter Molyneux een rotzak als het op beloftes waarmaken aankomt, hij weet wel hoe hij een game moet bouwen. In 2001 bracht hij samen met EA de godgame Black & White op de markt. Als er iets is wat ik uit deze religieuze game geleerd heb, is het dat goden vooral beesten moeten zindelijk maken. Je krijgt namelijk een wezen aangeduid dat je moet opvoeden. Deze zal vervolgens jouw rechterhand worden en een fysiek aanspreekpunt vormen voor alle goddelijke wensen. Als je hem echter niet in de hand houdt, kan je beestje slechte zaken doen zoals mannetjes tegen rotsen gooien, waardoor je achterban denkt dat je als god zelf schade wilt aanbrengen aan je volgelingen. Er is heel wat tactiek nodig om de verschillende opdrachten tot een goed einde te brengen en na enkele levels krijg je zelfs concurrentie van andere goden die op hetzelfde land proberen fans te sprokkelen. Ik heb dagen versleten in Black & White. Je kan je dan ook voorstellen hoe teleurgesteld ik was toen bleek dat de sequel lang niet de hoge lat wist te bereiken. Het voelde zelfs minder aan als een godgame en eerder als een stedensimulator met een Godzilla-achtige koe die je mannetjes opat. Gelukkig blijven de goede herinneringen aan het origineel me altijd bij.



Toonstruck

Oke, de kans dat iemand Toonstruck kent, is bijzonder klein. In geen enkel gesprek rond nostalgische gedachten kwam deze titel bij iemand naar boven, waardoor ik vrees dat ik de enige op deze aardkloot ben die deze titel gespeeld heeft, maar misschien een reden te meer om hem nog eens naar voor te duwen. Toonstruck is een klassieke adventure game uit 1996. Hoewel Kingdom Hearts mijn eerste emotionele ervaring was, was deze DOS-game mijn eerste point-and-click-titel die ik helemaal uitgespeeld had. Wat was ik trots! De hoofdrol in Toonstruck is weggelegd voor Christopher Lloyd, de geniale Doc Brown uit de Back to the Future-films. In plaats van een getekende versie werd de beste man gefilmd en zijn beeltenis werd vervolgens omgevormd tot een reeks simpele 2D-sprites. Je kan eigenlijk stellen dat deze titel een van de eerste mocap-games in de geschiedenis is. Hoofdpersonage Drew Blanc is de maker van de Fluffy Fluffy Bun Bun Show, een tekenfilm die hij eigenlijk al tien jaar haat. Vlak voor een deadline valt de man in slaap en springt hij in de wereld van zijn eigen cartoon. De absurde humor van de rotkonijnen, het lichte Alice in Wonderland-gevoel met een volwassen man en de geweldige tekenstijl zullen altijd in mijn gedachten ronddolen. Een sequel stond op de planning, maar werd geschrapt. Gelukkig wordt er nu achter de schermen gewerkt aan een geremasterde versie voor iOS. Mijn hartje kan niet meer op.    

Conclusie