Het Laatste Woord: Voor het zingen de kerk uit

Special | 14-05-2012 -

Ronald Meeus (38) is zwervend redactielid van ons zusterblad GUNKmagazine en schrijft al veertien jaar over videogames, nieuwe media en technologie voor bladen als De Morgen, Knack en Clickx. Om de twee weken heeft hij op 9lives het laatste woord over een actueel onderwerp uit de wereld der videogames.

‘Join the Stormcloak rebellion', leest een van je nog openstaande queestes.  En je denkt: ach, goed dan, het is niet dat je zoveel beters te doen hebt. Dus trek je door de barre sneeuwheuvels naar Windhelm, waar de grote revolutionair op je staat te wachten in zijn situation room. Om je meteen door te delegeren naar zijn luitenantje, Galmar Stone-Fist. Die je eerst aan een test onderwerpt voordat je goed en wel mag meedoen: een dooie Ice Wraith meebrengen van één of ander onherbergzaam eiland. Je krijgt een paar mogelijke antwoorden aangereikt, waaronder de mededeling dat je er meteen aan begint en een vraag om meer uitleg, maar het antwoord dat bij deze jongen op de lippen lag zat er helaas niet bij: ‘Blaas mijn zak op'.

Waarom? Omdat ik zonet een miljoenen jaar oude drakengod heb verslagen, en me bezighouden met dit soort calamiteiten nu ver onder mijn stand is. Dààrom. Dat is altijd de merde wanneer je je tijdens het spelen van een RPG concentreert op de centrale verhaallijn: als je de zijmissies erbij neemt duurt het een uur of honderd voordat je de hoofdintrige hebt doorworsteld, en als je je beperkt tot die laatste (bij mij duurde dat nog een forse 27 uur in The Elder Scrolls V: Skyrim) zijn de zijmissies na de epische climax ineens zo onbeduidend geworden dat je er niet eens meer aan begint. Daar sta je dan, met een game die 200 uur aan content bevat, maar na krap 30 uur al zijn relevantie verloren is.

Het is een gevoel dat me ook bekroop nadat ik de drie Mass Effects had uitgespeeld, of Deus Ex: Human Revolution, of Fallout 3 en Fallout: New Vegas: na het afwerken van de grote verhaallijn blijf ik nog wel een dag of twee hangen om af te kicken van de game (en keer ik daarvoor soms zelfs terug naar een savegame die ik vlak voor het eindspel maakte, indien dat nodig is), maar een memorabele game-ervaring heb ik op dat moment niet meer. Soms brengt een brok DLC nog wel eens een episch moment binnen, maar de piek is allang bereikt.

Andere RPG-spelers zeggen me dan dat ze eerst geduldig hun personage uplevelen door alle zijmissies te spelen, en daarna pas aan de hoofdverhaallijn beginnen. Veel Skyrim-spelers, zo hoorde ik ondertussen, vatten die centrale queeste zelfs pas aan toen hun personage level 20 of hoger had bereikt. Terwijl ikzelf nauwelijks aan level 16 was gekomen toen ik de finale streep vuurmagie in het puitenbakkes van Alduin plantte. Het is nooit 17 geworden. Na twee dagen rondwandelen in de prachtige gamewereld, en hier en daar een creatuur dat zich in de bossen schuilhield fileren, verdween Skyrim voorgoed in de kast.

Misschien heb ik gewoon niet de pedigree van een RPG-speler. Kan me geen hol schelen, ook. Het is een heel andere discussie, die in deze kolommen al een paar keer gevoerd is, maar ik heb te weinig tijd om te verprutsen aan een game-ervaring die geen substantie meer heeft. Stilstaan is achteruitgaan. En misschien duiken de zogeheten ‘echte' RPG-spelers wel een beetje te graag in de behaaglijke repetitie van het spelsysteem, die hen misschien wel langer in het spel houdt maar tegelijkertijd hun nieuwsgierigheid erodeert. Dat is dan weer een voordeel van RPG's spelen op mijn manier: het blijft vooruit gaan, al moet je misschien iets sneller naar de winkel hollen voor een nieuwe game. Je verpapt niet.

Want dat is nog een bijkomend pluspunt: de extra uitdaging. Games als Skyrim, Mass Effect 3 en Human Revolution zijn zodanig ontworpen dat je iedere gebeurtenis in de hoofdqueeste met een minimum aan inventaris en XP-punten toch nog afgerond krijgt, als je tenminste een beetje moeite doet. Op die manier levert de game een veel grotere uitdaging en een veel heftigere shot adrenaline op als je strikt de verhaallijn volgt dan wanneer je eerst rustig je personage overpowert. Wie is er dan hardcore?

Conclusie