[Column] Toiletlectuur of vergane glorie?

Special | 17-06-2012 -

Als ik op de wc zit, moet ik lezen. Zo simpel is het nu eenmaal. Uit sporadische conversaties weet ik dat veel mensen hun iPhone of dergelijke gebruiken als ze naar het kleinste kamertje gaan, maar ik verkies het nog altijd om mijzelf te verdiepen in het geschreven woord. En ligt de Humo van die week nog niet op zijn plek, kan ik voor mijn pauzes tijdens het gamen altijd iets meenemen: de handleiding van een videogame.

Hoewel je niemand zal horen zeggen dat deze boekjes hoogstaande werken binnen de literatuur zijn, kunnen ze toch interessant zijn om eens door te bladeren. Een duidelijk geschreven handleiding bevat een schat aan informatie en tips die je kunnen helpen bij het spelen. Helaas zien tegenwoordig veel ontwikkelaars geen heil meer in de boekdrukkunst, want echte papieren handleidingen zijn zeldzaam geworden bij videogames. En als er een boekje bij zit, is het vaak maar vier pagina's lang waarvan minstens één de controls bevat... Ik ben van mening dat dit nutteloos is, aangezien deze informatie verkrijgbaar is in het hoofdmenu van het spel. Bij het lezen van dit soort handleidingen, voelt het alsof de ontwikkelaars ons voor idioten aanziet.

Games die het meeste schuldig zijn hier aan zijn games voor op de consoles. Hoewel er uitzonderingen zijn, hebben in mijn ervaring pc-games doorgaans uitgebreidere gebruiksaanwijzingen. Shooters, en dan vooral die met enkel een multiplayerluik, durven zich er ook wel eens makkelijk van af te maken. Aan de andere kant van het spectrum bevindt zich een genre dat games heeft voorgebracht die werkelijk magnifieke handleidingen hebben. Ik heb het uiteraard over strategygames. In het allerbeste geval wordt er hier uitleg en statistieken gegeven bij alle eenheden, gebouwen en upgrades in het spel, zoals bijvoorbeeld bij The Lord of the Rings: The Battle for Middle Earth 2. Heel vaak staat er in het begin van het boekje ook wat achtergrondinformatie over de wereld waarin het zich afspeelt. Handig voor nieuwkomers in een reeks, zoals ikzelf bij Starcraft 2, waar ik anders van toeten noch blazen had geweten tijdens de campagne.

Wat ook niet mag ontbreken bij deze games is een aparte tech tree. Deze laat beginnende spelers toe om op voorhand al gedeeltelijk hun strategie te bepalen. Een prachtig voorbeeld is Rome: Total War, dat in mijn eerste column al de nodige lof kreeg. Dit spel komt niet alleen met een relatief uitgebreide handleiding, het bevat ook een extra blad op A3-formaat. Aan één zijde staat de volledige tech tree van de Romeinse facties, aan de andere kant de kaart van de campagne compleet met rivieren, bruggen en hoofdsteden. Terwijl het spel was aan het opstarten heb ik vaak naar deze kaart gekeken en mijn toekomstige veroveringen uitgestippeld.

Maar wat zonder twijfel de beste handleiding is deze van Hearts of Iron 2. Deze RTS uit 2005 is bijzonder diepgaand, complex en vraagt zeer veel toewijding van zij die het onder de knie willen krijgen. Gelukkig voor hen is er een geweldige gebruiksaanwijzing, waarin voor één keer niet de makers maar een doorgewinterde liefhebber het spel aan ons uitlegt. Deze gamer weet duidelijk waar hij het over heeft en beschrijft elk aspect van dit epische spel met bijzonder veel diepgang, en soms zelfs humor, in een bijzonder luchtige stijl. Met meer dan negentig pagina's is dit ook één van de meest uitgebreide handleidingen die ik ooit heb gelezen en een schoolvoorbeeld voor ontwikkelaars van strategy games.

Waarom worden er bijna nooit meer zulke pareltjes bij onze videogames gestopt? Uiteraard ligt het winstbejag van de industrie mee aan de basis maar ik vermoed ook dat het internet er voor een deel mee te maken heeft. Uitgevers en ontwikkelaars zien de nood van een handleiding niet meer in, als gamers vrijwel alles wat ze nodig hebben online kunnen vinden in guides en walkthroughs. Hoewel deze zeker hun nut hebben voor spelers die ergens vast zitten, is het geen excuus voor het uitsterven van de papieren handleiding. Ik vrees echter dat deze trend al te ver is gevorderd om ze nu nog om te keren en ik zie de toekomst dus pessimistisch tegemoet.

Conclusie