Huidig onderwijs voor kinderen met leerachterstand: mening?

[Dennoman]

Afternoon all.

Graag had ik even de mening van de forumleden (en dan vooral studenten of mensen die zelf in het onderwijs zitten) gehoord over het huidige aangepaste onderwijs voor kinderen met een leerachterstand.

Mijn achternichtje is 13 jaar oud en lijdt aan een behoorlijk ernstige vorm van dyslexie in combinatie met een lichte vorm van ADHD. Dat leverde natuurlijk de nodige problemen op op school, maar sinds een jaar of twee werden enkele leerkrachten op haar school speciaal opgeleid om te leren omgaan met dyslexie en andere vormen van leerachterstand. Zo wordt het haar bijvoorbeeld vergeven wanneer ze niet al haar zinnetjes schrijft bij het maken van huiswerk omdat dit meer van haar vergt dan van de gemiddelde leerling en "ze toch zoveel problemen heeft om haar hoofd erbij te houden" (sic mijn nicht, haar moeder).

Sinds kort helpt mijn moeder haar af en toe met Frans, Nederlands en Engels (ze komt wanneer ze kan op woensdagmiddag om haar leerstof van de afgelopen week te overlopen) en dat werpt duidelijk zijn vruchten af. Mijn moeder probeert haar zo goed en zo kwaad als het kan te helpen (zelf heeft ze natuurlijk geen speciale opleiding in het omgaan met dyslexie genoten) en haar schoolresultaten gaan de laatste tijd alleen maar in stijgende lijn.

Welke conclusies moeten we daaruit trekken? Is het huidige onderwijs voor dyslectische kinderen te beschermend? Zo moet ze bijvoorbeeld op school enkel het woord fonetisch juist schrijven, op taalfouten trekt men niets meer af indien je dyslectisch bent. Mijn moeder probeert haar met allerlei ezelsbruggetjes echter de correcte schrijfwijze bij te brengen en zo slaagt ze er dus ook in om het woord effectief juist te schrijven.

Met andere woorden: wie heeft er ervaring mee of kent nog zulke verhalen en wat is je mening erover? Is het goed dat de sterke punten van elk kind beter ontwikkeld worden en men de zwakheden gaat minimaliseren, of wordt de algemene kwaliteit van het onderwijs geschaad door deze verhoogde aandacht voor de "zwakkere" leerlingen? (Nota: mijn nichtje heeft een IQ van 116, dus dom is ze niet)

[blockkiller]

bij ons worden bij dyslectische leerlingen geen punten afgetrokken voor schrijffouten, de vraag die ik mij daar dan bij stel is, wat moeten die leerlingen dan in het hoger als ze een thesis moeten schrijven?

[Dennoman]

Oorspronkelijk geplaatst door blockkiller

bij ons worden bij dyslectische leerlingen geen punten afgetrokken voor schrijffouten, de vraag die ik mij daar dan bij stel is, wat moeten die leerlingen dan in het hoger als ze een thesis moeten schrijven?

Daar wringt inderdaad het schoentje. Als men het primair en secundair onderwijs aanpast aan kinderen met dyslexie, zoals wat nu gebeurt, moet men dat in het hoger onderwijs ook doen.

Mensen met dyslexie zijn in het hoger onderwijs uiteraard kansloos wanneer ze uit zo'n beschermende omgeving komen. Een paper of thesis moet natuurlijk zo goed en zo kwaad als het kan gevrijwaard zijn van schrijffouten en daar sta je dan met je foneties korrekte woortjes.

Men zou kunnen zeggen dat iemand die ongelooflijk dyslectisch is daarom niet minder kans heeft om een geweldige dokter, architect of laborant te zijn. Het probleem is echter: moeten we kinderen met leerachterstand in het algemeen en kinderen met dyslexie in het bijzonder wel zodanig in bescherming nemen? Is dat goed voor de werkethiek?

Ik weet van mijn achternichtje in ieder geval goed genoeg dat ze haar dyslexie veel te vaak als excuus gebruikt, haar ADHD eigenlijk nog erger. Als ze geen zin heeft om huiswerk te maken, gebruikt ze haar ADHD als excuus, zit de rest van de avond lekker voor de tv of de computer en wanneer ze op school aankomt slikt de juf het allemaal voor zoete koek. Dat is gevaarlijk voor het latere leven denk ik zo...

[Jecht]

Dyslexie is wel een moeilijk probleem. Niet fatsoenlijk kunnen schrijven en moeilijk kunnen lezen is in zoveel beroepen een grote beperking. Ook voor een dokter, architect,...

In het lager moet er natuurlijk nog wel bescherming zijn, maar hoeveel verder dan nog... het is moeilijk.

[Raukaris]

Ons onderwijs is zeer slecht voorzien om kinderen met een achterstand te helpen en tegelijk de andere leerlingen vooruit te laten werken.

Teveel aandacht voor de "slechtere" leerlingen -> slecht voor de klas.
Teveel aandacht voor de betere leerlingen -> maakt de achterstand erger.

Iemand met dyslexie gaat beter buiten de schooluren naar de logopedist waar er echt aan gewerkt aan kan worden en dan kan de leerkracht zich concentreren op de klas als geheel.

Dyslexie is zeker geen uitvlucht voor niet te kunnen schrijven. Moet iemand met dyscalculie geen wiskunde meer kunnen dan? Het gaat meer moeite vereisen maar uiteindelijk is het wel het beste voor haar toekomst. In het hoger onderwijs kan het een prof weinig schelen of je dyslectsich bent of niet denk ik.

Trouwens, ik denk echt dat als ze zo'n "bescherming" doorvoeren dat, dat gewoon nog meer aanmoediging is om geen moeite te doen. Het maakt toch geen verschil voor haar.

[NotoriousP]

Het probleem met mensen met aandoeningen het gemakkelijker maken in lager/middelbaar is dat ze het later moeilijker gaan hebben omdat ze het nooit goed aangeleerd hebben.

Leerkrachten zelf hebben een volledige klas om zich mee bezig te houden dus kunnen niet alle aandacht aan 1 geval geven.

Zulke aandoeningen vereisen nu eenmaal hulp van de omgeving zoals familie en vrienden. Grote verantwoordelijkheid voor de ouders hier...

[maxdevis]

Oorspronkelijk geplaatst door Dennoman

en haar schoolresultaten gaan de laatste tijd alleen maar in stijgende lijn.

Welke conclusies moeten we daaruit trekken?

voor quasi elk kind dat extra individuele bijscholing krijgt zullen de resultaten in een stijgende lijn gaan.

neemt niet weg dat er inderdaad een goede balans gevonden moet worden tussen wie zich juist moet aanpassen (het kind of de omgeving)

[Tha_nOn]

Oorspronkelijk geplaatst door Dennoman

Welke conclusies moeten we daaruit trekken? Is het huidige onderwijs voor dyslectische kinderen te beschermend? Zo moet ze bijvoorbeeld op school enkel het woord fonetisch juist schrijven, op taalfouten trekt men niets meer af indien je dyslectisch bent. Mijn moeder probeert haar met allerlei ezelsbruggetjes echter de correcte schrijfwijze bij te brengen en zo slaagt ze er dus ook in om het woord effectief juist te schrijven.

dan ligt dan toch aan die specifieke school ze

voor zover ik weet houden ze in mijn (oude) school er tegenwoordig wel rekening mee, maar dat betekent niet dat ze niet juist moeten schrijven (en in taalvakken worden taalfouten nog steeds meegerekent, al zullen ze misschien milder zijn, anders geraken die ver nooit door da vak)

daarnaast kan een leerkracht vrij moeilijk die extra taak erbij nemen om een dyslectisch kind juist te leren schrijven/spellen (met ezelsbruggetjes en dergelijke) das intensieve 1-1 begeleiding, en dat hebben ze gedurende de dag dan ook geen tijd voor (+ daar hebben ze evengoed geen opleiding voor gehad)
als uw nichtje enorme taalachterstand heeft zouden ze haar naar een logopediste moeten sturen

mijn broer is ook vrij zwaar dyslectisch en die heeft een aantal jaar logopedie moeten volgen (+ jaren aan een stuk dat mijn mama elke avond na school naast hem zat om zijn huiswerk en lessen te doen)
ik ga zeker niet beweren dat hij nu zonder fouten schrijft, hij heeft er zeker nog altijd last mee, maar hij kan het goed genoeg om izjn plan te trekken (en vrij deftig te schrijven overt algemeen)
tis anderzijds wel vrij onrealistisch om te verwachten dat zo'n mensen helemaal op hun eentje een opstel/thesis/paper gaan schrijven
sowieso hebben ze daar hulp nodig (niet alle woorden kunt ge met een ezelsbruggetje correct schrijven + ze missen vaak ook taalgevoel)
trouwens welke student laat die dingen niet nalezen door andere mensen bij dyslectici gaat ge gewoon meer 'stomme' taalfouten opmerken, en das dan nog het minste van zijn problemen eh

maar kzie niet direct in wat daar zo rampzalig aan is, kunt niet eisen dat ze zoveel begeleiding gaan krijgen dat ze het toch gaan kunnen (want ze zullen altijd op hunne limiet botsen, heeft niets met hun IQ te maken)



edit: ivm uw nichtje en de beschermende omgeving: ik denk echt dat dat vooral enkel opgaat voor uw nicht
mijn broer heeft geluk gehad om hier en daar een begrijpende leerkracht te hebben (oa voor frans) zodat hij nooit een jaar heeft moeten dubbelen
maar hij zit ook ni in een belachelijk beschermde omgeving, hij heeft alles zo goe mogelijk moeten doen
oké hij kreeg in het lager extra begeleiding van mijn mama (en ik niet *snif*) en ging naar een logopediste, maar hij is er zelf voor gegaan
kvind dat er nogal een raar beeld wordt opgehangen van dyslexie: tis niet alsof die amper kunnen lezen of schrijven, ze zijn gewoon trager en slechter (in het schrijven), dus zolang ge niet per se een talenrichting wilt doen, is da mits een goei ingesteldheid (en steun van de omgeving^^) allemaal geen probleem

[Benjamin]

Oorspronkelijk geplaatst door Dennoman

Afternoon all.

Graag had ik even de mening van de forumleden (en dan vooral studenten of mensen die zelf in het onderwijs zitten) gehoord over het huidige aangepaste onderwijs voor kinderen met een leerachterstand.

Mijn achternichtje is 13 jaar oud en lijdt aan een behoorlijk ernstige vorm van dyslexie in combinatie met een lichte vorm van ADHD. Dat leverde natuurlijk de nodige problemen op op school, maar sinds een jaar of twee werden enkele leerkrachten op haar school speciaal opgeleid om te leren omgaan met dyslexie en andere vormen van leerachterstand. Zo wordt het haar bijvoorbeeld vergeven wanneer ze niet al haar zinnetjes schrijft bij het maken van huiswerk omdat dit meer van haar vergt dan van de gemiddelde leerling en "ze toch zoveel problemen heeft om haar hoofd erbij te houden" (sic mijn nicht, haar moeder).

Sinds kort helpt mijn moeder haar af en toe met Frans, Nederlands en Engels (ze komt wanneer ze kan op woensdagmiddag om haar leerstof van de afgelopen week te overlopen) en dat werpt duidelijk zijn vruchten af. Mijn moeder probeert haar zo goed en zo kwaad als het kan te helpen (zelf heeft ze natuurlijk geen speciale opleiding in het omgaan met dyslexie genoten) en haar schoolresultaten gaan de laatste tijd alleen maar in stijgende lijn.

Welke conclusies moeten we daaruit trekken? Is het huidige onderwijs voor dyslectische kinderen te beschermend? Zo moet ze bijvoorbeeld op school enkel het woord fonetisch juist schrijven, op taalfouten trekt men niets meer af indien je dyslectisch bent. Mijn moeder probeert haar met allerlei ezelsbruggetjes echter de correcte schrijfwijze bij te brengen en zo slaagt ze er dus ook in om het woord effectief juist te schrijven.

Met andere woorden: wie heeft er ervaring mee of kent nog zulke verhalen en wat is je mening erover? Is het goed dat de sterke punten van elk kind beter ontwikkeld worden en men de zwakheden gaat minimaliseren, of wordt de algemene kwaliteit van het onderwijs geschaad door deze verhoogde aandacht voor de "zwakkere" leerlingen? (Nota: mijn nichtje heeft een IQ van 116, dus dom is ze niet)

1. Ik vind dat alle taalfouten bij alle vakken met een rode pen moeten worden aangegeven. Vroger gebruikten ze ook de rode pen wanneer je bij andere vakken (geschiedenis, aardrijkskunde enz.) d/t-fouten maakte en dit werkte uitstekend.

2. Wanneer iemand veel fouten blijft maken en er is een vermoeden dat dit samenhangt met dyslexie dan moet er RT worden gegeven (Remedial Teaching, individuele bijsturing buiten de lessen).

3. Wanneer RT onvoldoende werkt om onvoldoende voor taalvakken weg te werken terwijl de leerling duidelijk zijn/haar best doet en die leerling presteert wel voldoende op andere vakken dan kan overwogen worden om hetzelfde principe toe te passen als wat vaak bij LO wordt toegepast: bij onvoldoende prestaties maar voldoende inzet toch net voldoende geven zodat ze voor het vak niet buist. UIteraard moet het standaard een onderdeel van zo'n deal zijn dat die persoon veel oefeningen maakt om zijn taalvaardigheid alsnog te verbeteren.

4. ADHD kan een excuus zijn voor bepaald gedrag in de klas, het kan geen excuus zijn om huiswerk niet in orde te hebben, buiten het feit dat het huiswerk misschien iets slordiger is opgeschreven.

Aangezien de titel het over alle handicaps heeft wil ik hierbij nog een handicap opmerken die veel over het hoofd wordt gezien: asperger/hoog functionerend autisme. Het valt niet zo op als ADD/ADHD, het is minder tastbaar dan ADD/ADHD of dyslexie maar de handicap is minstens zo groot en waarschijnlijk nog groter.

[Nerath]

Hoewel ik persoonlijk denk dat spelling belangrijk is, denk ik ook dat we de realiteit onder ogen moeten zien.

Quasi alle teksten worden tegenwoordig met een tekstverwerkend programma geschreven, ook in het hoger onderwijs kan mits een aanvraag een dispensatie verkregen worden. Met de nodige bewijzen, natuurlijk.

In theorie moet elke leerkracht in het onderwijs de sticordi-maatregelen nemen voor leerlingen;
STICORDI: Stimuleren, corrigeren en dispenseren.

Het probleem zit hem vaak bij het feit dat:

a) Vele leerkrachten, vooral de oudere generatie, zijn van mening dat de helft van dergelijke dingen kletskoek is en problemen worden vaak véél te laat gesignaleerd. Deze leerkrachten hebben jarenlang in een onderwijssysteem dat gelijkheid als leuze had. Tegenwoordig ligt dit anders, apartheid is de nieuwe leuze.

b) Leerlingen vaak heel gedemotiveerd zijn. Wanneer een leerling zodanig gedemotiveerd is dat hij denkt dat moeite doen toch niet meer helpt, valt elk plan in het water.

Het enige wat an sich telt is dat je deze mensen veilig door het onderwijs kunt loodsen. Op welke manier maakt, in mijn ogen, weinig uit. Mensen die slecht zijn in spelling en taal die zullen later niet studeren voor vertaler-tolk. Indien ze gestimuleerd worden is de kans echter groot dat ze zich zullen concentreren op de vlakken waar ze wel sterk in zijn.
Zoals Benjamin al zei, indien de inzet er is zonder resultaat, doorlaten die handel. Of mensen al dan niet op hun pootjes terecht komen mag zeker nog niet zo vroeg beslist worden, de bijl is al voor velen veel te vroeg gevallen.

[Benjamin]

Oorspronkelijk geplaatst door Nerath

Hoewel ik persoonlijk denk dat spelling belangrijk is, denk ik ook dat we de realiteit onder ogen moeten zien.

Quasi alle teksten worden tegenwoordig met een tekstverwerkend programma geschreven, ook in het hoger onderwijs kan mits een aanvraag een dispensatie verkregen worden. Met de nodige bewijzen, natuurlijk.

Je kan lang niet altijd je teksten met een tekstverwerker schrijven hoor. Wanneer je exacte wetenschappen studeert dan heb je vaak weinig aan een teksverwerker aangezien dat weinig gebruiksvriendelijk is voor formules, grafieken, wiskundige bewerkingen enz.
Los hier van: een spellingschecker werkt niet altijd goed en taal is zo veel meer dan enkel spelling. Spelling is al moeilijk voor een tekstverwerken, het is maar de vraag ofdat een tekstverwerker ooit de grammatica gaat kunnen verbeteren, laat staan de stijl.

Kortom: een adequate taalvaardigheid moet er in geramd worden. Het enige waar je eventueel zwakke leerlingen in tegenmoet kan komen is de consequenties van de beoordeling en dan ook alleen maar wanneer er een zeer duidelijk discrepantie is tussen de prestaties op de taalvakken en de wetenschappen in uitzondelijke gevallen (gediagnosticeerde dyslexie is zo'n uitzondering). Dit dan ook met de consequentie dat je met dat diploma enkel een vervolgstudie mag doen waarvoor die zwakke taalvaardigheid geen groot probleem is.
Ik zou er niet aan moeten denken dat mensen die slecht zijn in talen t.g.v. een gebrek aan oefening worden doorgelaten, bijvoorbeeld omdat hun ouders thuis enkel een vreemde taal spraken.

Zoals Benjamin al zei, indien de inzet er is zonder resultaat, doorlaten die handel. Of mensen al dan niet op hun pootjes terecht komen mag zeker nog niet zo vroeg beslist worden, de bijl is al voor velen veel te vroeg gevallen.

Doorlaten onder voorwaarden maar niet zonder meer!
En wat mij betreft dan ook doorlaten met een onvoldoende voor dat vak zodat de leerling eerlijke feedback krijgt over zijn huidige niveau.

Algemene opmerking: ik pleit er voor dat ALLE leraren taalfouten met een rode pen aanduiden op toetsen, het is hard nodig. Uiteraard houdt dit in dat de leraren zelf eerst en vooral over een goede taalvaardigheid moeten beschikken.

[vanpraet]

Oorspronkelijk geplaatst door Benjamin

Algemene opmerking: ik pleit er voor dat ALLE leraren taalfouten met een rode pen aanduiden op toetsen, het is hard nodig. Uiteraard houdt dit in dat de leraren zelf eerst en vooral over een goede taalvaardigheid moeten beschikken.

2nd

[sneax]

Dezelfde tests geven en op dezelfde manier beoordelen.

Extra hulp etc... zoveel ge wilt, das de bedoeling als ge het moeilijk hebt, maar andere manier van quoteren, no way.

(Bijna) alles wat ge leert id humaniora is basis dat ge wss later in het leven nodig zult hebben, zeker deftig leren schrijven en spellen, geen compromissen dus, of ze moet naar een 'speciale' school gaan.

Al die leerlingen dat geen dt regels kennen, dat komt ook puur door een slechte opleiding, dat ze daar ook is wa energie insteken, tis frustrerend als het u nooit deftig wordt uitgelegd terwijl een ander zoveel foute mag maken als em wil.

[Benjamin]

Al die leerlingen dat geen dt regels kennen

Die, niet dat.

[Be-Li]

Bij mij in de klas zat er een meisje dat dat echt altijd gebruikte als excuus. En de leerkrachten gingen er maar in mee. Onnozel werd ge ervan, want als die echt probeerde kon die da wel.
En toen we in't 5de kwam, had ze pech. Die leerkracht van Frans ging er echt tegenin. Die had een speciaal programma voor mensen met dyslexie en heeft da meiske voor de keuze gesteld. Ofwel kon ze met da programma werken en hielp de leerkracht haar door af en toe tijdens de middag samen te komen, ofwel werkte ze niet met da programma (en deed ze voort zoals de jaren ervoor met dyslexie als excuus te gebruiken) en moest ze ook ni klagen als het niet lukte. Misschien vinden sommige dat wa streng, maar voor da meiske heeft da wel gewerkt.

Misschien moet u nichtje op school is vragen of er voor bepaalde vakken geen speciale programma's zijn die haar kunnen helpen.

[PinkyNTheBrain]

In mijn klas zat ook iemand met dysorthografie. Die kreeg met tests gewoon wat meer tijd als anderen (varieerde van test tot test, soms ook gwn niet). Ik denk wel dat hij maar een lichte vorm heeft want hij kon altijd goed mee en zit nu toch al in zijn derde bach TEW.

Misschien moet u nicht in de eerste plaats al wat minder nonchalant zijn en stoppen met haar aandoeningen als excuses voor luiheid te gebruiken maarja hoe brengt ge zoiets aan bij een 16-jarig meisje? Merk dat ook goed bij het zusje van mijn vriendin. Heel lieve meid maar als ze iets wordt geweigerd dat ze wil doen is het kot te klein :')
Moeilijk praten dus... Het is erg maar zou geen rem op haar ontwikkeling mogen zijn. Als ze intelligent genoeg is kan ze misschien met een logopedist werken? Want die 'ezelsbrugjes' die je aanhaalt is misschien maar een zeer gelimiteerde oplossing? Op den duur haalt ze het miss door elkaar en ben je nog verder weg.

Moeilijke situatie, maar ik denk wel degelijk dat daar voor zaken als een thesis op gelet wordt?

[Dennoman]

Oorspronkelijk geplaatst door BubbaJ

Misschien moet u nichtje op school is vragen of er voor bepaalde vakken geen speciale programma's zijn die haar kunnen helpen.

Ze gebruikt een dergelijk programma voor Frans en Nederlands. Het probleem is alleen dat zulke programma's geld kosten (vaak kijken we dan in de buurt van 1000 euro) en veel geluk om de school of de overheid iets te laten terugbetalen, zelfs wanneer er een diagnose van ernstige dyslexie is gesteld.

[Fraggie]

Ik heb het zelfde meegemaakt. Men keek minder naar mijn punten voor taal ALS mijn punten voor de technische vakken goed waren. Bij gevolg heb ik me altijd kunnen inzetten voor die vakken en heb ik meestal de hoogste punten van de klas behaalt >80%.

Momenteel studeer ik verder en ben ik samen met 1 iemand van de originele klas als enigen buisvrij (dat zijn er 2/8).

Ik heb ondertussen genoeg tijd gehad om mijn Engels wat bij te schaven, en mijn Nederlands is ook niet super slecht. Op zich ben ik dat systeem dus heel dankbaar. Stel dat ik bleef zitten o.w.v. het vak frans..

Er is wel een keerzijde aan de dit verhaal. Hoewel iedereen anders is, wil iedereen toch gelijk behandeld worden. Het viel dus ook op dat ik slaagde jaar na jaar, zonder 1x meer 50% te halen voor frans. Bijgevolg komen de ouders klagen en willen dat hun zoon/dochter die buisde voor een hoofdvak (11h/week) ook getolereerd werd. Dat was echter een verkeerde beslissing want zij die nu verder doen in dezelfde branche, buizen.

Nja, wat moet je er dan van beginnen denken? Mijn privileges waren in hun ogen ook verkeerd..

[gilbereke]

Oorspronkelijk geplaatst door Dennoman

Afternoon all.

Graag had ik even de mening van de forumleden (en dan vooral studenten of mensen die zelf in het onderwijs zitten) gehoord over het huidige aangepaste onderwijs voor kinderen met een leerachterstand.

Mijn achternichtje is 13 jaar oud en lijdt aan een behoorlijk ernstige vorm van dyslexie in combinatie met een lichte vorm van ADHD. Dat leverde natuurlijk de nodige problemen op op school, maar sinds een jaar of twee werden enkele leerkrachten op haar school speciaal opgeleid om te leren omgaan met dyslexie en andere vormen van leerachterstand. Zo wordt het haar bijvoorbeeld vergeven wanneer ze niet al haar zinnetjes schrijft bij het maken van huiswerk omdat dit meer van haar vergt dan van de gemiddelde leerling en "ze toch zoveel problemen heeft om haar hoofd erbij te houden" (sic mijn nicht, haar moeder).

Sinds kort helpt mijn moeder haar af en toe met Frans, Nederlands en Engels (ze komt wanneer ze kan op woensdagmiddag om haar leerstof van de afgelopen week te overlopen) en dat werpt duidelijk zijn vruchten af. Mijn moeder probeert haar zo goed en zo kwaad als het kan te helpen (zelf heeft ze natuurlijk geen speciale opleiding in het omgaan met dyslexie genoten) en haar schoolresultaten gaan de laatste tijd alleen maar in stijgende lijn.

Welke conclusies moeten we daaruit trekken? Is het huidige onderwijs voor dyslectische kinderen te beschermend? Zo moet ze bijvoorbeeld op school enkel het woord fonetisch juist schrijven, op taalfouten trekt men niets meer af indien je dyslectisch bent. Mijn moeder probeert haar met allerlei ezelsbruggetjes echter de correcte schrijfwijze bij te brengen en zo slaagt ze er dus ook in om het woord effectief juist te schrijven.

Met andere woorden: wie heeft er ervaring mee of kent nog zulke verhalen en wat is je mening erover? Is het goed dat de sterke punten van elk kind beter ontwikkeld worden en men de zwakheden gaat minimaliseren, of wordt de algemene kwaliteit van het onderwijs geschaad door deze verhoogde aandacht voor de "zwakkere" leerlingen? (Nota: mijn nichtje heeft een IQ van 116, dus dom is ze niet)

Is dat geen probleem dat voor iedereen telt?


Als ik teksten van medestudenten lees dan merk ik op dat zij allemaal zeer grote taalfouten hebben staan.

Taal wordt gewoon meer en meer als iets marginaal gezien (juiste taalgebruik dan).

Dt fouten, foutieve zinsconstructies, ... noem maar op.

Noch - nog ? iemand die dat verschil nog kent? of is het noch kent?

etc.....


Maar is taal zo belangrijk in bepaalde domeinen? Die vraag is ook terecht.

Moet een wiskundige goed kunnen schrijven?
Ik denk dat veel zal afhangen van uw toekomstig beroep en dan kan je inderdaad opteren om studenten in het lager en eventueel middelbaar iets meer fouten laten maken.

Alleen stel ik me dan de vraag: wat als iemand dyslectie gewoon als excuus gaat gebruiken om minder zijn best te doen? (of iemand die geen dyslectie heeft, maar het wel zegt te hebben..?)