
Oorspronkelijk geplaatst door
Lord Kveldulv
Onze kater heeft of maakt nog altijd een depressie door na het overlijden van de kattin denk ik. Het is nu een maand geleden. In het begin ging hij echt zoeken. Dan een tijdje dat hij gewoon niet meer buiten kwam. Gewoon heel de dag in de mand liggen. En zo aanhankelijk. Constant spinnen en aandacht zoeken. Direkt op de schoot springen. Wree abnormaal voor da beest z'n doen. 's Morgens als ik naar de kippen en de brievenbus ga gaat hij mee de ronde doen maar ook direkt terug mee binnen. Sinds een week gaat hij wel terug 's avonds een paar uurkes weg om 'cadeautjes' mee te brengen. En sinds een paar dagen zit hij in een agressieve fase. Zonder reden u aanvallen. Ik wil em daarstraks aaien en hij klampt zich vast aan mijne arm en beet in mijn knokels. Niet zonder gevolgen met ne grote volwassen kater die nog niet direkt wil loslaten. Vanmiddag zat hij achter de rondvliegende blaadjes. Zelfs in ne boom geklommen om achter de blaadjes te gaan die nog vast hingen. Zo actief is hij nog nooit geweest. Maar wel waar ik bij was, want in z'n eentje wil hij overdag nauwelijks buiten terwijl hij vroeger quasi nooit thuis was.
Zou het een goed idee zijn om er terug een kitten bij te zetten? En nu al of is dat nog te vroeg. Het heeft duidelijk iets met hem gedaan de dood van de ander. Maar langs de andere kant heeft hij haar nooit helemaal aanvaard. Zij was mogelijk de reden waarom hij minder thuis was. Ze kwamen niet helemaal goed overeen. En toen ze er pas was heeft hij gewoon een total war afgekondigd tegenover de 3de kat die we toen nog hadden om z'n frustratie kwijt te raken omdat er opeens een kitten rondliep. Met die derde was veel mis, maar dat is volgens mij de druppel geweest dat die weg gebleven is. Die heeft hij dan weer niet gemist.
Maw het is gene gemakkelijke. Nu blijkbaar eenzaam maar voort zelfde aanvaard hij geen ander kat meer in zijn buurt.